ioannisk

Το Γκαζόν

2007-09-07T10:51:00.000+03:00

Πάντα αναρωτιόμουνα ποιος ο λόγος ύπαρξης του γκαζόν σε Ελληνικά πάρκα. Το έμαθα σήμερα στο Μαρούσι.

Οι συνάδελφοι τους στην Κηφισιά μάλλον ανήκουν στο προλεταριάτο μιας και σιτίζονται από χωματερή:

Όταν το ΜΕ.Ρ.Α. - Ν.Α.Ρ. ανακάλυψε το Κόσσοβο στις ...Βρυξέλλες

2007-09-04T16:02:00.000+03:00

Την Κυριακή η Καθημερινή δημοσίευσε ένα άρθρο του παπακωνσταντίνου για την αδυναμία δημιουργίας κυβέρνησης συνεργασίας στο Βελγίο και κάνει μία άμεση συσχετίση με το Κόσοβο (Τύμπανα διχοτόμησης χτυπούν στο Βέλγιο. Οι Βρυξέλλες, «πρωτεύουσα» της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, παραλύουν από τις αυτονομιστικές διεκδικήσεις των Φλαμανδών).

Ας αρχίσω από το τέλος δηλαδή από τον επίλογο του άρθρου, άλλωστε ο επίλογος είναι το κυριότερο μέρος ενός κειμένου. Ο παπακωνσταντίνου κρατάει την παράδοση των αρθρογράφων του κόμματος του και κάνει μία «βαρυσήμαντη» πρόβλεψη η οποία μάλιστα λέει πως προέρχεται από τους ψύχραιμους, δηλαδή τους αισιόδοξους:

"Είναι όντως πιθανό οι Φλαμανδοί ... να χρησιμοποιήσουν το φόβητρο της απόσχισης ως διαπραγματευτικό ατού για να εξασφαλίζουν ολοένα και περισσότερες παραχωρήσεις από το κεντρικό κράτος, ροκανίζοντας βαθμιαία τις εξουσίες του."

Χμμμ αυτό κάνουν τα φλαμανδικά κόμματα, αυτά που θέλουν περισσότερη αυτονομία, εδώ και τουλάχιστον 30 χρόνια. Ίσως ο κ. παπακωνσταντίνου να ζει ακόμα στα seventies.

Το άρθρο είναι μία πολύ καλή περίπτωση διαστρέβλωσης γεγονότων (προσβάσιμα σε όλους) για πολιτική εκμετάλλευση. Το κείμενο άλλωστε είναι ένα κλασικό παράδειγμα της συγκεκριμένης σχολής αρθρογραφίας:
- Αναφορές σε γνωστούς πολιτικούς, αποσπασματικά και χωρίς αναφορά πηγής, για να αποκτήσει το κείμενο «εγκυρότητα».
-Υπερβολή στο λόγο,΄σίγουρα η προϋπηρεσία του στο Star βοηθάει.
- Αναφορές στην ιστορία αποκρύπτοντας γεγονότα ή ερμηνεύοντας την όπως βολεύει.
- Κείμενα εντυπωσιασμού.
- Προβλέψεις, προβλέψεις, προβλέψεις, οι οποίες είτε είναι γεγονότα γνωστά εδώ και καιρό (όπως ο επίλογος), είτε προβλέψεις κάποιου που διαβάζει καφέ.
- Τέλος έλλειψη στοιχειώδους συνοχής ανάμεσα στα κείμενα. Σε ένα κείμενο λένε άσπρο αλλά σε μία εβδομάδα θα λένε μαύρο αν υποστηρίζει την ιδεολογία τους.
Στη πρώτη ανάγνωση κάποιος μπορεί να εντυπωσιαστεί, και εύκολα, αλλά αν έχει μερικές βασικές γνώσεις για το θέμα που «αναλύουν» καταλαβαίνει εύκολα πως ο βασιλιάς είναι γυμνός (δεν αναφέρομαι στον βασιλιά του Βελγίου :P).
Δεδομένου ότι διανήουμε προεκλογική περίοδο και ότι οι «αρθρογράφοι» του ΜΕ.Ρ.Α. (δελαστίκ, παπακωνσταντίνου κλπ) ειδικεύονται στην αρνητική κριτική των πάντων βρήκα μία καλή ευκαιρία να τους επιστρέψω την ευγένεια. Εν αντιθέσει όμως με αυτούς δεν είμαι εκδότης, μεγαλόδημοσιογράφος ή τηλεσχολιαστής αλλά ένας απλός πολίτης.

Ας επανέλθω στο κείμενο συνεχίζοντας από την αρχή του και συγκεκριμένα στον πιασάρικο τίτλο. Τα «τύμπανα» δηλαδή οι αιτήσεις για αποκέντρωση, ηχούν στο Βέλγιο εδώ και πολλές δεκαετίες, όσον αφορά τη «παράλυση» στο Βέλγιο οι μακροχρόνιες συζητήσεις για σχηματισμό κυβέρνησης είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Δεδομένου ότι το Βέλγιο είναι αρκετά οργανωμένη σαν χώρα τότε μάλλον δεν έχει βαρέσει διάλυση.

"Αυτή η κατ’ ευφημισμόν «εμβάθυνση των ομοσπονδιακών θεσμών» απειλεί να μετατρέψει το Βέλγιο σε εικονικό κράτος, με μόνη εξαίρεση –προς το παρόν– την εξωτερική πολιτική και την άμυνα."

Αυτό ονομάζεται Ομόσπονδο κράτος και όχι εικονικό. Υπάρχουν πολλά κράτη στον πλανήτη μας που η εξουσία της κεντρικής κυβέρνησης είναι πολύ περιορισμένη: Γερμανία, Ελβετία, Ινδία, ΗΠΑ. Όλα είναι Ομόσπονδα. Αν είναι και εικονικά δεν το γνωρίζω όπως και οι κάτοικοι τους.

"Μια κοσμοπολίτικη αστική τάξη χωρίς ίχνος εθνικής συνείδησης, που προτιμά να συνδεθεί απ’ ευθείας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, πετώντας ως «περιττά βάρη» τις φτωχές περιοχές του εθνικού κράτους."

Ο κύριος π. αγνοεί τους δύο «κινδύνους» που αντιμετωπίζουν τα κράτη στην εποχή μας: Περισσότερη εξουσία σε τοπικό επίπεδο (από τις βασικές θέσεις της αριστεράς) και συνεργασία (άρα και μεταφορά εξουσιών) ανάμεσα στα κράτη. Μπορεί να διαβάσει το βιβλίο The New Century του Eric Hobsbawm. Θα μου πείτε πως ο Hobsbawm είναι Μαρξιστής, τι σχέση έχει το ΜΕ.Ρ.Α. με τον μαρξισμό; «Κοσμοπολίτικη αστική τάξη» συναντάς στις Βρυξέλλες και όχι στο Mechelen, άλλο ένα χαρακτηριστικό της εποχής μας, οι πόλεις γίνονται ξανά πολυ-εθνοτικές και οι αστικές τάξεις απομακρύνονται από το φάντασμα του εθνικισμού. Η «κατηγορία»

"χωρίς ίχνος εθνικής συνείδησης"

μήπως παρά βρωμάει Καρατζαφέρη;

"Όπως και το ιταλικό της ανάλογο, η πολύ σοβαρότερη βελγική περίπτωση έχει βαθιές ιστορικές ρίζες. Δημιούργημα της εθνικής - δημοκρατικής επανάστασης του 1830, το δίγλωσσο βελγικό κράτος είχε πάντα πρόβλημα συνοχής καθώς αποτελούσε στους νεότερους χρόνους μήλον της Έριδος ανάμεσα στις γειτονικές, μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης – Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία. Οι εσωτερικές αντιθέσεις συγκρατούνται προσωρινά, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εν μέρει χάρη στο ισχυρά παρεμβατικό κοινωνικό κράτος που εξομαλύνει τις περιφερειακές ανισότητες. Αναζωπυρώνονται, όμως, από τη δεκαετία του ’70, όταν η οικονομική κρίση που μαστίζει τον δυτικό κόσμο και η συνακόλουθη στροφή προς το νεοφιλελευθερισμό προκαλούν, με επιταχυνόμενους ρυθμούς, την άνιση ανάπτυξη."

Είναι ανούσιο να σχολιάσω όλη τη παράγραφο και να περιγράψω τους λόγους που οι κάτοικοι του Βελγίου επαναστάτησαν, είναι θέμα χώρου. Θα σχολιάσω μόνο τη τελευταία πρόταση. Η οικονομική κρίση στο Γαλλόφωνο Βέλγιο είχε ξεκινήσει πριν τις πετρελαϊκές κρίσεις της δεκαετίας του 70 με τη χρεοκοπία της βαρείας βιομηχανίας. Αυτό συνέβη σε όλες τις χώρες του Δυτικού κόσμου (για παράδειγμα Manchester ή Liverpool στη ΜΒ). Μέχρι εκείνη την εποχή το Γαλλόφωνο Βέλγιο (Βαλλωνία) ήταν πλουσιότερο από το Ολλανδόφωνο (Φλάνδρα). Οι πετρελαϊκές κρίσεις ξεπεράστηκαν, η χρεοκοπία της βαριάς βιομηχανίας όχι, τουλάχιστον στη Βαλλωνία. Οι κρίσεις αντέστρεψαν τους ρόλους: οι φτωχοί Φλαμανδοί έγιναν πλούσιοι, και οι πλούσιοι Βαλλώνοι φτωχοί. Το γεγονός ότι οι πρώτοι είναι φιλελεύθεροι και άλλαξαν τη δομή της οικονομίας τους ενώ οι δεύτεροι όχι μάλλον είναι ένα τυχαίο φαινόμενο...

"Στην περίπτωση του Βελγίου, αν εξαιρέσει κανείς τον στρατό και τη διπλωματία, ολόκληρος ο κοινωνικός ιστός –από τις τηλεφωνικές και ασφαλιστικές εταιρείες, μέχρι τους προσκόπους– όπως βέβαια και τα πολιτικά κόμματα είναι διχοτομημένα σε γλωσσική - εθνοτική βάση."

Αλήθεια; Η Belgacom (Βέλγικος ΟΤΕ), η Fortis, η Dexia, η KBC τι είναι; Τα κόμματα αντιθέτως είναι χωρισμένα στα δύο.

"καθώς ο Λετέρμ και οι ακροδεξιοί σύμμαχοί του εμφανίζονται ευεπίφοροι σε ρατσιστικά στερεότυπα"

Εν αντιθέσει με την Ελλάδα στο Βέλγιο ισχύει το «Cordon Sanitaire» δηλαδή ή μη συνεργασία με ακροδεξιά κόμματα. Αν ο κ. Λετέρμ δήλωνε πως θα συνεργαστεί με το Vlams Belaang τότε θα γινόταν επανάσταση.

"Φλαμανδός, εντολοδόχος πρωθυπουργός χαρακτήρισε τη δημιουργία του βελγικού κράτους «ιστορικό ατύχημα»"

Το καλύτερο είναι πως ο υποψήφιος πρωθυπουργός αγνοεί τον εθνικό ύμνο του Βελγίου, όπως και η πλειοψηφία των Βέλγων. Να υποθέσω πως ο παπακωνσαντίνου θέλει να ξανά γίνει ποινικό αδίκημα η άγνοια του εθνικού ύμνου;

"Ήδη, στο βελγικό και το γαλλικό Τύπο κυκλοφορούν τα πιο διαφορετικά σενάρια: Ορισμένοι μιλούν για ένωση της Βαλλονίας και των Βρυξελλών με τη Γαλλία, θυμίζοντας ότι ο στρατηγός Ντε Γκωλ ήταν θετικός σε μια τέτοια εξέλιξη, άλλοι για μετατροπή των Βρυξελλών σε πόλη - κράτος τύπου Σιγκαπούρης."

Προφανώς ο γκουρού αναφέρεται στο κόμμα RWF : Rassemblement Wallonie France το οποίο πράγματι έχει τεράστια επιρροή στο Βέλγιο μιας και στις τελευταίες εκλογές έβγαλε 0.39%, όσο θα βγάλει και το Ουράνιο Τόξο στη χώρα μας σε λίγες μέρες... Η διαφορά είναι πως στις δημοκρατικές χώρες υπάρχει ανοχή σε τέτοια κόμματα. Την αναφορά στον Ντε Γκωλ δεν τη σχολιάζω. Δεν καταλαβαίνω τον έρωτα και θαυμασμό που τρέφουν πολλοί συμπατριώτες μας στον στρατηγό, ίσως να έπρεπε να ρωτήσω τον Λε Πεν που τον θαυμάζει εξ’ ίσου. Η αναφορά στη Σιγκαπούρη μπορεί να ερμηνευτεί με διάφορους τρόπους, όπως «εμφανίζονται ευεπίφοροι σε ρατσιστικά στερεότυπα» δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που ο παπακωσταντίνου ευεπιφορεί σε ρατσιστικά στερεότυπα. ‘Όπως η καμία επαφή με τη πραγματικότητα και με την εποχή μας μιας και ο «κίνδυνος» είναι γεγονός εδώ και πολλά χρόνια. Ένας στους δύο κατοίκους της πόλης δεν έχει γεννηθεί στο Βέλγιο και τα Φλαμανδικά είναι η τρίτη ή τέταρτη γλώσσα της πόλης, μετά τα Γαλλικά τα Αγγλικά και τα Αραβικά...

Στην χώρα μας τείνει να κυριαρχήσει η άποψη «Μαύρο στα μεγάλα κόμματα, ψήφος στα μικρά» σαν λύση στα υπαρκτά (ή μη) προβλήματα της. Αν κρίνω από της «γεωστρατηγικές» «αναλύσεις» του ΜΕ.Ρ.Α. τότε προτιμάω τις γνώσεις Συνταγματικού Δικαίου της Φώφης. Οι δεύτερες είναι αφελείς, οι πρώτες επικίνδυνες.

Υ.Γ. Σχετικά links: Belgian leader makes anthem gaffe και Belgian king seeks to end impasse

Η έμμονη ιδέα των εμπρησμών

2007-08-29T14:56:00.000+03:00

Σήμερα η Καθημερινή έχει ένα πολύ καλό άρθρο του Guardian σχετικά με τις φωτιές και το οποίο έκανα c(l)opy & paste.

Μου άρεσε πολύ επειδή λέει το αυτονόητο: η προστασία του περιβάλλοντος είναι υπόθεση που αφορά όλους και όλοι το καταστρέφουμε χωρίς να είμαστε απαραίτητα εμπρηστές.

"μπορεί να ελπίζει κανείς, είναι το γεγονός ότι τρομερές πυρκαγιές αυτού του είδους θα ενισχύσουν την πεποίθηση του πληθυσμού ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη."
Να ελπίζουμε ότι ο πληθυσμός θα ζητήσει να ληφθούν μέτρα; Είμαι απαισιόδοξος.

Η έμμονη ιδέα των εμπρησμών

The Guardian

Η περιοχή της Μεσογείου δεν είναι μόνο εύκολο να πιάσει φωτιά, αλλά και εξαρτάται από αυτήν. Χρειάζεται τις πυρκαγιές για πολλούς λόγους, περιλαμβανομένης και της ανάγκης να αποσοβηθούν μεγαλύτερες φωτιές.

Πάντως, τα στοιχεία της περασμένης δεκαετίας καταδεικνύουν ότι η σωστή διαχείριση των πυρκαγιών γίνεται όλο και δυσκολότερη. Καύσωνες εμφανίζονται όλο και συχνότερα ακριβώς την περίοδο κατά την οποία μεγάλες ομάδες πληθυσμού μετακινούνται και συνεπώς αυξάνεται και ο κίνδυνος να ξεσπάσουν πυρκαγιές. Οι καύσωνες προλειαίνουν το έδαφος και οι άνθρωποι βάζουν τη σπίθα. Στην περίπτωση των πυρκαγιών στην Ελλάδα οι ένοχοι δεν είναι αναγκαστικά εμπρηστές. Ενα σπασμένο κομμάτι γυαλί μπορεί εύκολα να βάλει φωτιά που θα κατακάψει μεγάλη έκταση. Η άλλη σημαντική αιτία είναι ότι οι άνθρωποι σε αυτές τις περιοχές αντιλαμβάνονται την πυρκαγιά ως κάτι αφύσικο. Συνεπώς θέλουν να αποφεύγουν τις φωτιές και οι πολιτικοί αντιδρούν ανάλογα. Μικρές πυρκαγιές περιορίζονται ή σβήνουν, αλλά το αποτέλεσμα είναι ότι συσσωρεύονται εύφλεκτα υλικά, αυξάνοντας τις πιθανότητες να ξεσπάσουν πυρκαγιές σαν αυτές που καίνε την Ελλάδα.

Ολα αυτά δεν είναι καινούργια για τους επιστήμονες και τους πυροσβέστες των χωρών που αντιμετωπίζουν προβλήματα από τις πυρκαγιές και θα ήταν λάθος να υποστηρίξει κανείς ότι δεν έχουν ληφθεί μέτρα για να αποσοβηθούν ή να ελεγχθούν τέτοιες μεγάλες πυρκαγιές όταν προκύπτουν. Για παράδειγμα, μια χωρίς προηγούμενο συνεργασία ευρωπαϊκών κρατών κατά των πυρκαγιών έχει στόχο την Ελλάδα. Πυροσβέστες από 16 χώρες, περιλαμβανομένων και τεσσάρων που έχουν στείλει και πυροσβεστικά αεροπλάνα, μάχονται κατά των πυρκαγιών στην Ελλάδα. Οσον αφορά τους εμπρησμούς, η ελληνική κυβέρνηση υποσχέθηκε να αλλάξει τους σχετικούς νόμους, ώστε κανείς να μην μπορεί να χτίσει στο μέλλον στις καμένες περιοχές. Ακόμη σημαντικότερο, μπορεί να ελπίζει κανείς, είναι το γεγονός ότι τρομερές πυρκαγιές αυτού του είδους θα ενισχύσουν την πεποίθηση του πληθυσμού ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη.

Ομως, όπως ακριβώς και με τις πλημμύρες στις βόρειες χώρες, το κλειδί για την άμεση αντιμετώπιση της κατάστασης είναι ολόκληρη η κοινωνία να σταματήσει να προσποιείται ότι μπορεί να αγνοεί τη Φύση. Στην Ελλάδα, η έμμονη ιδέα με την πιθανότητα του εμπρησμού και η ευκολία με την οποία κατηγορούνται οι πολιτικοί, υποδηλώνει ότι οι άνθρωποι εξακολουθούν να μη θέλουν να αντιμετωπίσουν το γεγονός ότι ο τρόπος με τον οποίο ζουν συλλογικά, αυτά που θέλουν να αγοράζουν, τα κτίρια που χτίζουν και ο τρόπος που μεταχειρίζονται το φυσικό περιβάλλον έχουν μεγάλη σχέση με το πρόβλημα των πυρκαγιών.

What did the Greek who burned the last tree say while doing it?

2007-08-26T01:49:00.000+03:00

Οι 4 φωτιές που φαινόντουσαν σήμερα το μεσημέρι από την Πάρνηθα:

Υμηττός

Η φωτιά που σκέπασε την Αθήνα

Ανατολική Αττική

Νότια Εύβοια

Και η Πεντέλη

(Ευτυχώς υπάρχει φυλάκιο και το έχουν βαφτίσει...)

Μία εικόνα που σχεδόν συνηθίσαμε

Τον τίτλο τον πήρα (με μία παραλαγή) από το βιβλίο "Collapse, How Societies Choose to Fail or to Succeed, Jared Diamond, New York, Penguin, 2005". Η ακριβής πρόταση είναι: "What did the Eastern Islander who cut down the last palm tree say while doing it?" και βρίσκεται στο κεφάλαιο που αναλύει πως οι κάτοικοι των νησιών του Πάσχα κατέστρεψαν το περιβάλλον στο οποίο ζούσαν.

Η τεράστια διαφορά με εμάς είναι ότι εμείς δεν έχουμε δικαιολογίες.

Scotland

2007-08-16T23:19:00.000+03:00

Το blog άρχισε την εκλογική εκστρατεία του στις παραλίες των Loch της Σκωτίας.

Τα αποτελέσματα της εκστρατείας θα αναγγελθούν στην επιστροφή μου σε μια εβδομάδα :)

Εκλογές και αφίσες.

2007-08-13T20:15:00.001+03:00

Αν βασιστώ στην εκλογολογία που κυριαρχεί στα ΜΜΕ, τον επόμενο μήνα θα έχουμε βουλευτικές εκλογές. Στις εφημερίδες διαβάζω πως τα κόμματα δηλώνουν έτοιμα για τον «αγώνα», άλλωστε την ετοιμότητα (τουλάχιστον ενός από αυτά) την βλέπω συνέχεια μπροστά μου όπου και αν κυκλοφορώ στην Αττική.

Ανήκω σε αυτούς, προφανώς τους ελάχιστους, Έλληνες που ενοχλούνται σφοδρά με τις (παράνομες, αντι-περιβαλλοντολογικές και πολλά άλλα) αφίσες και στις περυσινές δημοτικές εκλογές είχα γράψει μερικά posts για αυτό το θέμα. Σε εκείνες τις εκλογές έκανα και το καθήκον μου σαν πολίτης: πήγα και παραπονέθηκα (αρκετά έντονα) σε ένα υποψήφιο δήμαρχο επειδή είχε μετατρέψει το δήμο σε χωματερή (αφίσες του συναντάς ακόμα και ας έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος): Το θράσος του κυρίου Μπόζου (υποψήφιος δήμαρχος Κηφισιάς), Προεκλογικές αφίσες: η συζήτηση με τον κύριο Μπόζο.

Τις τελευταίες μέρες η Αττική έχει γεμίσει με αφίσες του ΚΚΕ και ακόμα δεν έχει ανακοινωθεί η διάλυση της βουλής και η προκύρηξη εκλογών. Η μόλυνση είναι ήδη αισθητή και τα υπόλοιπα κόμματα δεν έχουν μπει ακόμα στο «χωρό». Πολύ φοβάμαι πως αυτές οι εκλογές σε αυτό το θέμα θα μοιάζουν με τις εκλογές της δεκαετίας του ογδόντα: υπερβολική χρήση αφισών (φυσικά με κατάχρηση δημόσιων χώρων), ρύπανση, σκουπιδαριό κλπ.

Η κυρία Παπαρήγα επαίρεται πως το κόμμα της είναι το μόνο που δεν χρησιμοποιεί εταιρείες και ιδιωτικά συνεργεία. Δεν το ξέρω και δεν με νοιάζει και δεν καταλαβαίνω τι προσφέρει αυτή η δήλωση στην πολιτική συζήτηση. Αυτό που με νοιάζει είναι να υπάρχουν κόμματα που δεν χρησιμοποιούν παράνομες αφίσες, μία τέτοια πρωτοβουλία σίγουρα θα προσφέρει πολλά στην πολιτική συζήτηση στη χώρα μας.

Το ξέρω ότι για άλλη μία φορά οι απαιτήσεις μου είναι υπερβολικές.

Το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού

2007-08-10T20:47:00.000+03:00

Την προηγούμενη εβδομάδα ο ΥΠΕΧΩΔΕ κ. Σουφλιάς εγκαινίασε το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού. Σωστότερα εγκαινίασε και αυτός τις μακέτες του πάρκου μιας και έχουν περάσει (ήδη) 6 χρόνια από τα αρχικά εγκαίνια.

Την Κυριακή η Καθημερινή δημοσίευσε ένα άρθρο του κ. Μάνου που επικρίνει το σχέδιο. Από την αρχική ανακοίνωση του πάρκου, τον Μάρτιο του 2001, ήμουνα σκεπτικός με το σχέδιο και το άρθρο με καλύπτει σχεδόν απόλυτα όσον αφορά τους λόγους: Το μεγάλο έγκλημα σε βάρος της Αθήνας

Η Αθήνα είναι μία πολή που δεν έχει πάρκα και δημόσιους χώρους γενικά. Ακόμα χειρότερα οι ελάχιστοι που διαθέτει βρίσκονται σχεδόν πάντα υπό κατάληψη: τραπέζια από καφετέριες, πλανόδιοι και πάνω από όλα αυτοκίνητα και μηχανές. Άρα πιστεύω πως η δημιουργία χώρων πρασίνου στις πυκνοκατοικημένες περιοχές του Λεκανοπεδίου είναι πολύ πιο χρήσιμη από την κατασκευή ενός πάρκου-μαμούθ στην άκρη της. Αν χτιστεί ένα μέρος τους αεροδρομίου θα υπάρχει και μία περιοχή της Αθήνας η οποία θα σέβεται τους κανόνες ρημοτομίας άρα και τους κατοίκους της. Φυσικα μπορεί να προτιμάμε, και είναι θεμιτό, να μένουμε σε περιοχές σαν τον Γέρακα και γενικά την άγρια Ανατολική Αττική που χτίζονται τώρα και ο καθένας χτίζει ότι θέλει όπου θέλει σε πρώην δάση.

Ανεξάρτητα από την απόφαση που θα παρθεί (αν και όταν παρθεί) είμαι ενάντια στην μεταφορά εκτάσεων του πρώην αεροδρομίου στους γειτονικούς δήμους. Οι τοπικοί «άρχοντες» (και οι δημότες τους) νοιάζονται μόνο για τον δήμο τους, δηλαδή το χωριό τους, τον εαυτό τους. Η έκταση είναι δημόσια δηλαδή ανήκει σε όλους μας όχι μόνο στους κατοίκους των γύρω περιοχών. Αν οι κάτοικοι των γειτονικών περιοχών νοιαζόντουσαν για το δημόσιο συμφέρον τότε θα τους την «έδινα» ευχαρίστως.

Υ.Γ. Το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού συνοδεύεται και από το παραμυθάκι «Το μεγαλύτερο της Ευρώπης». Συνολικά έχει έκταση 5000 στρεμάτα. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από τους «Αγγλικούς κήπους» του Μονάχου, 6000 στρέμματα, και από το πάρκο «Φοίνιξ» του Δουβλίνου, 20.000 στρέμματα. Και τα δύο πάρκα σχεδιάστηκαν τον 19ο αιώνα. Φαίνεται πως το Μόναχο και το Δουβλίνο δεν ανήκουν στην Ευρώπη...

Οι αλλαγές στο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού. Ή αλλιώς ζηλεύω...

2007-08-04T17:25:00.000+03:00

Επιτέλους! Την εβδομάδα που μας πέρασε το Υπουργείο παιδείας ανακοίνωσε τις αλλαγές που έγιναν στο τόσο συζητημένο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού. Αλλαγές οι οποίες βασίστηκαν στις απόψεις όλων εκτός από των ειδικών, καθηγητές πανεπιστημίου ιστορίας και παιδαγωγικής, και των άμεσα ενδιαφερομένων, των δασκάλων.

Διαβάζοντας στις εφημερίδες τις αλλάγες που αναγκάστηκε να κάνει η συγγραφική ομάδα αρχικά παραξενεύτηκα. Οι αλλαγές αφορούσαν λέξεις που αλλάζουν ελάχιστα το νόημα του κειμένου, το «ζήτημα»να γίνει «πρόβλημα» και λοιπά. Όμως το τελικό αίσθημα μου είναι άλλο: ζήλεια. Ζήλεια που υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι που έχουν τόσο πολύ χρόνο για να ξεκοκαλίζουν ένα βιβλίο και να ξεψυρίζουν τις λέξεις μία-μία. Δεν γνωρίζω τον χρόνο που απαιτείται, δεν το έχω κάνει ποτέ άλλωστε, αλλά πρέπει κάποιος να αφιερώσει πολύ χρόνο για να το κάνει και για να τον αφιερώσει σημαίνει πως έχει ένα πολύ σημαντικό πλεόνασμα ελεύθερου χρόνου. Εγώ δεν τον διαθέτω, ίσως επειδή είμαι εργαζόμενος.

Θέλω όμως να σχολιασω και μερικές αλλαγές. Σχόλια που γεννήθηκαν αυτόματα διαβάζοντας τα σχετικά άρθρα.

Τι άλλαξε πραγματικά με την αντικατάσταση της λέξης συνωστισμός από το λεκτικό «οι Ελληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους σε δραματικές συνθήκες»; Δεν ξέρω, ίσως να φταίει και το γεγονός ότι δεν έκανα σε Ελληνικό σχολείο την ΣΤ Δημοτικού.

Πολλές από τις αλλαγές επιβλίθηκαν από την Κύπρο η οποία ήταν από τους ποιο σφοδρούς επικριτές του βιβλίου. Μέχρι τώρα ήξερα πως η χώρα μας είχε κάνει Outsource στη Κύπρο την εξωτερική της πολιτική, με το δόγμα «Η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα υποστηρίζει», από την υπόθεση του βιβλίου έμαθα πως κάναμε outsource στη Κύπρο και την παιδεία των παιδιών μας. Σίγουρα οι αλλαγές που απαίτησε η Κυπριακή κυβέρνηση ήταν πολύ ουσιώδες όπως η αλλαγή της λέξης «διχοτόμηση» με τη λέξη «διαίρεση». Ας υποθέσουμε πως έχουμε ένα παγωτό και θέλουν να το μοιραστούν δύο παιδιά. Η αντίληψη που έχω για την λέξη διχοτόμηση είναι ότι έρχεται κάποιος με ένα τσεκούρι και κόβει το παγωτό στη μέση, μία λέξη που διαιρεί κάτι αλλά βίαια. Η αντίληψη που έχω για την λέξη διαίρεση είναι πως το παγωτό κόβεται σε δύο μέρη μετά από συνεννόηση. Ίσως η διαίρεση της Κύπρου να έγινε μετά από συννεόηση και δεν το γνωρίζω.

Για να μην παρεξηγηθώ δεν θεωρώ όλες τις αλλαγές αρνητικές όπως η αλλαγή στην αναφορά του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου του 1940. Η νέα πρόταση, που είναι η κατάχρηση της υπερβολής, θα προετοιμάσει άριστα τα παιδιά στο τηλεοπτικό περιβάλλον στο οποίο θα μεγαλώσουν. Τηλεοπτικό περιβάλλον στο οποίο κυριαρχούν οι ούτε καν γραφικοί επικριτές του βιβλίου, λιακόπουλος, ζουράρις, παπαθεμελής, καρατζαφέρης κλπ.

Υ.Γ. μπορεί κάποιος να μου μεταφράσει την ανακοίνωση τύπου του ΚΚΕ για το βιβλίο;

Το Συμβούλιο των Αρχηγών

2007-07-26T22:57:00.000+03:00

Υπάρχουν μερικές έννοιες στη Δημοκρατία μας που δεν τις καταλαβαίνω. Μία από αυτές είναι το 'Συμβούλιο των Αρχηγών'.

Στην, ίσως απλοϊκή σκέψη μου, μία Δημοκρατία σαν τη δικιά μας δουλεύει ως εξής: οι πολίτες ψηφίζουν στις εθνικές εκλογές οι οποίες διεξάγονται σε τακτικά διαστήματα. Από τις εκλογές, συνήθως, ένα κόμμα κερδίζει τη σχετική πλειοψηφία, όχι των ψήφων αλλά των αντιπροσώπων στο κοινοβούλιο και δημιουργεί μία κυβέρνηση η οποία ηγείται από τον αρχηγό του κόμματος. Η κυβέρνηση έχει την ευθύνη για την λειτουργία του κράτους και για τις αποφάσεις που παίρνει. Οι χαμένοι των εκλογών περιορίζονται στην αντιπολίτευση που γίνεται στο κοινοβούλιο.

Παράλληλα με την εκλεγμένη από τον λαό κυβέρνηση υπάρχει και μία μη εκλεγμένη από τον λαό πολιτική θέση ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας οι εξουσίες του οποίου είναι από τυπικές έως ελάχιστες και σκοπός του είναι να αντιπροσωπεύει το έθνος, (κανονικά θα έπρεπε τη χώρα αλλά τέλος πάντων). Δηλαδή ο ρόλος του είναι σαν ένας υπέρ-πρεσβευτής.

Αν έχω καταλάβει ο σκοπός του 'Συμβούλιο των Αρχηγών' είναι να συγκεντρώνονται υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας οι αρχηγοί των κομμάτων που αντιπροσωπεύονται στο κοινοβούλιο όταν προκύπτει ένα πολύ σοβαρό θέμα, να το συζητάνε και να παίρνουν μία κοινή απόφαση. Δηλαδή αμήν.

Έχω πολλές ενστάσεις με το 'Συμβούλιο των Αρχηγών'.

Πρώτα από όλα δίνει εξουσίες, υπέρτατος συντονιστής, σε κάποιον (τον πρόεδρο της δημοκρατίας) που δεν έχει και δεν πρέπει να έχει μιας και δεν εκλέγεται άμεσα. Αν θέλουμε ο πρόεδρος να παίζει και τον ρόλο του 'διαιτητή' τότε να αλλάξουμε το σύνταγμα μας ώστε να εκλέγεται από τους πολίτες και να οριστούν οι νέες εξουσίες του. Αν το πολίτευμα μας ήταν βασιλευόμενη δημοκρατία θα θέλαμε να είχαμε για συντονιστή της κυβερνητικής πολιτικής ένα βασιλιά;

Δεύτερον, το 'Συμβούλιο των Αρχηγών' δίνει εξουσίες και σε εκπροσώπους κομμάτων που οι πολίτες είπαν ξεκάθαρα με τη ψήφο τους πως δεν θέλουν να τους κυβερνάνε μιας και το συμβούλιο δίνει εξουσίες συναπόφασης σε κόμματα που πήραν 3 ή και 4 της εκατό των ψήφων και δεν ανήκουν στη κυβέρνηση, πόσο μάλλον που σύντομα θα υπάρχει ο κίνδυνος να συμμετέχουν και πολιτικοί σαν τον καρατζαφέρη. Αντιθέτως σε μία δημοκρατία είναι φυσιολογικό ο πρωθυπουργός να συζητάει ιδιαιτέρως με αρχηγούς άλλων κομμάτων. Στην δικιά μας δημοκρατία αντί να συναντιούνται βρίζονται, είτε οι ίδιοι μέσα στο κοινοβούλιο, είτε με αντιπροσώπους.

Τρίτον, θεωρητικά οι αρχηγοί των κομμάτων συγκεντρώνονται για να πάρουν αποφάσεις που θα αντιπροσωπεύουν το σύνολο (σχεδόν) των πολιτών. Ναι αλλά οι συζητήσεις γίνονται με κλειστές πόρτες δηλαδή οι πολίτες δεν μαθαίνουμε τι συζητάνε, οπότε; Είναι αυτονόητο πως πολλές αποφάσεις πρέπει να μένουν μυστικές (τα σχέδια άμυνας της χώρας για παράδειγμα) αλλά αυτές πρέπει να μένουν σε ένα μικρό κύκλο της κυβέρνησης και ανώτατων γραφειοκρατών.

Τέταρτον, ο ρόλος της κυβέρνησης είναι να κυβερνάει τη χώρα, όχι η αντιπολίτευση. Αν προκύψει ένα θέμα το οποίο είναι τόσο σοβαρό και πρέπει να υπάρχει ευρύτερη συναίνεση το εκλαμβάνω σαν αποτυχία της κυβέρνησης. Αποτυχία γιατί δεν μπορεί να διαχειριστεί μία κρίση και να αποδείξει πως μπορεί να την διαχειριστεί. Αν ο πρωθυπουργός έχει μία λύση στο πρόβλημα αλλά αναζητά τη 'νομιμοποίηση' μπορεί να διαλύσει τη κυβέρνηση και να προκηρύξει εκλογές. Φυσικά αυτή η λύση απαιτεί είτε την παραδοχή της αποτυχίας είτε το ρίσκο να χαθούν οι εκλογές.

Τελικά είναι ποιο εύκολο να οργανωθεί ένα 'Συμβούλιο των Αρχηγών'. Τα ΜΜΕ θα έχουν να συζητάνε για το τίποτα για πολλές μέρες, οι αρχηγοί όλων των κομμάτων θα έχουν γευτεί την γλύκα της εξουσίας, όλοι θα είναι ευχαριστημένοι και δεν πρόκειται να παρθεί απόφαση. Ας μην ξεχνάμε πως ο σεφ του Προέδρου είναι πολύ καλός στα καναπεδάκια.

Όποιος ζει στην Ελλάδα πρέπει να μιλάει Ελληνικά.

2007-07-24T22:05:00.000+03:00

Πριν από μερικά χρόνια δούλευα σε μία εταιρία στην οποία εργάζονταν και ένας Γάλλος. Ζούσε ήδη αρκετά χρόνια στην Ελλάδα αλλά «αρνούνταν» να μάθει Ελληνικά, άρα η επικοινωνία με τους συναδέλφους του γινόταν στα Αγγλικά. Διευκρίνηση για το «αρνούνταν»: Όχι πως δεν ήθελε να μάθει Ελληνικά αλλά δεν κατέβαλε και καμία προσπάθεια. Η κλασική του δικαιολογία είναι πως οι κοπέλες του με τις οποίες έκανε σχέση του μιλούσαν στα Αγγλικά και όχι στα Ελληνικά.

Πολλές φορές είχα ακούσει διάφορους συναδέλφους να του λένε «Ζεις στην Ελλάδα πρέπει να μιλάς Ελληνικά». Το γελοίο της υπόθεσης είναι ότι δύο-τρεις συνάδελφοι που ασπάζονταν αυτή την άποψη είχαν κάνει ένα μέρος των πανεπιστημιακών σπουδών τους στη Μεγάλη Βρετανία και φυσικά ζούσαν σε γκέτο Ελλήνων φοιτητών.

Θα συμφωνήσω με την άποψη που λέει ότι όταν κάποιος ζει σε μία χώρα πρέπει να μάθει τη γλώσσα της (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει μόνο μία που κυριαρχεί). Η γλώσσα είναι το βασικότερο συστατικό της επικοινωνίας με τους άλλους ανθρώπους άρα αν κάποιος δεν γνωρίζει την βασική γλώσσα του τόπου διαμονής του έχει τεράστιο πρόβλημα επικοινωνίας. Πέρα από αυτό, και ποιο σημαντικό, είναι ότι αν κάποιος γνωρίζει τη γλώσσα μαθαίνει ευκολότερα και την κοινωνία στην οποία ζει. Άλλωστε ποιος ο σκοπός να ζεις σε διαφορετική κοινωνία και να μην την μάθεις;

Φυσικά η πρόταση αυτή δεν έχει σαν στόχο την ευκολία του «ξένου», πόσο μάλλον την προσαρμογή του στη χώρα μας, αλλά κάποια θεωρητική υποχρέωση που έχουν οι κάτοικοι της Ελλάδας να μιλάμε Ελληνικά. Η σκέψη αυτή είναι υπερβολικά ανελεύθερη μιας και πολιτικά ανήκει ... στο χώρο που δεν είναι άκρα-δεξιά αλλά όσοι ανήκουν σε αυτόν είναι ακροδεξιοί. Το αποτέλεσμα της εφαρμογής αυτής της σκέψης θα είναι να γίνουμε όλοι οι άνθρωποι ίδιοι και όμοιοι.

Μία φορά έτρωγα με τους συναδέλφους που ανέφερα προηγουμένως και ένας από αυτούς λέει «Στο πανεπιστήμιο όταν ένας Άγγλος ερχόταν να καθίσει κοντά μας (σσ στα έδρανα όπου καθόντουσαν οι Έλληνες) του φωνάζαμε ξξξξτ για να φύγει». Ένας άλλος συμφώνησε χαμογελώντας. Παραδόξως δεν είχα όρεξη για καυγά και δεν έκανα τα σχόλια που μου ήρθαν στιγμιαία στο μυαλό «Αν ένας Αλβανός έκανε το ίδιο στην Ελλάδα πως θα αντιδρούσατε;» ή «ρε καραγκιόζηδες τι λέτε στον Χ να μάθει τη γλώσσα σας όταν κάνετε τα ίδια και χειρότερα;» αλλά έφαγα το φαγητό μου και αποχώρησα.

Τελικά καλά έκανα και δεν μάλωσα. Όποιος δεν μάθει τη γλώσσα της χώρας που μένει χάνει και είναι τραγικό, ίσως να είναι και αυτός τραγικός, αλλά σίγουρα όχι τόσο όσο αυτοί που θέλουν να τον υποχρεώσουν να τη μάθει.

Υ.Γ. Συνάντησα τον Γάλλο πριν από λίγες μέρες. Από συνήθεια άρχισα να του μιλάω στα Γαλλικά και μου απάντησε στα Ελληνικά. Έχει σταθερή σχέση με μία Ελληνίδα και η κοπέλα του του μιλάει σχεδόν μόνο στα Ελληνικά. Πως τα φέρνει η ζωή...

Η Γαλλία υποχρέωσε τη Μεγάλη Βρετανία να αλλάξει το όνομα της.

2007-07-18T21:56:00.000+03:00

Ο μύθος λέει πως ο De Gaulle υποχρέωσε τη Μεγάλη Βρετανία να μην αποκαλείται Μεγάλη Βρετανία αλλά Ηνωμένο Βασίλειο επειδή μία Γαλλική επαρχία φέρει το όνομα Βρετάνη (Bretagne). Γιατί όμως δεν ζήτησε και από τη Φλάνδρα να αλλάξει όνομα; Ή από τη χώρα των Βάσκων;

Αυτός ο εθνικός μύθος είναι πρόσφατος και δεν είναι τόσο πολύ διαδεδομένος. Λέγοντας πρόσφατος εννοώ πως τον έμαθα πριν από λίγους μήνες διαβάζοντας blogs ή άρθρα ακροδεξιάς κατεύθυνσης και χρησιμοποιείται σαν "επιχείρημα" στο Μακεδονικό. Μπορώ να εικάσω με μεγάλη βεβαιότητα πως κατασκευάστηκε τα τελευταία 15 χρόνια. Αγνοώ σε ποιο ψήγμα αλήθειας βασίζεται και ποιος είναι ο εφευρέτης.

Προσπαθώ να κατασκευάσω το σενάριο στο μυαλό μου. Ο De Gaulle δίνει εντολή στον πρέσβη της Γαλλίας στο ΗΒ να μεταφέρει την απαίτηση του στην Βασίλισσα Ελισάβετ. Η χρονολογία δεν αναφέρεται ποτέ, λογικότατο είναι μύθος όχι γεγονός, αλλά για πλάκα ας υποθέσω πως έγινε το 1966, μία καλή ευκαιρία να γιορτάσουν οι Γάλλοι τα 900 χρόνια από την νίκη του Hastings. Η Βασίλισσα άλλαξε αμέσως δεκαεφτά χρώματα και φοβήθηκε την επικείμενη εισβολή των Γαλατών στο νησί της. Η πρώτη κίνηση της ήταν να αρχίσει να τρώει τα καπέλα της (ναι αυτά που φοράει όταν πηγαίνει στις ιπποδρομίες) από το άγχος και να καλέσει τον πρωθυπουργό της για να τον διατάξει να αλλάξει άμεσα την ονομασία της χώρας της. Αυτός, φοβούμενος τον Asterix και τον νέο εκατονταετή πόλεμο που διαγραφόταν στον ορίζοντα άλλαξε από μόνος του και την ονομασία της Magna Carta σε Grande Charte για να ευχαριστεί περισσότερο τους Γάλλους.

Ας σοβαρευτώ. Ο συγκεκριμένος μύθος παρά είναι ηλίθιος και απαιτεί τεράστιο έλλειμμα γνώσης στην ιστορία και στην πολιτική για να γίνει πιστευτός.

Υπάρχει περίπτωση οι Βρετανοί να υπέκυψαν σε μία τέτοια απαίτηση των Γάλλων (αντιθέτως ο De Gaulle ίσως ήταν ικανός να ζητήσει τέτοια χαζομάρα); Οι ίδιοι Βρετανοί που τις προάλλες απέλασαν 4 Ρώσους διπλωμάτες;

Στην εποχή μας υπάρχει κάτι που ονομάζεται Internet και ένα μέρος του είναι το World Wide Web. Ανήκω στους τυχερούς που έχουν πρόσβαση σε αυτό τον μαγικό κόσμο, άνοιξα ένα browser πλοηγήθηκα στο google και έκανα μία αναζήτηση για το λεκτικό "Grande Bretagne", δηλαδή Μεγάλη Βρετανία στα Γαλλικά. Ναι ξέρω είναι πυρηνική φυσική αυτό που έκανα. Η δεύτερη επιλογή στα αποτελέσματα αναζήτησης ήταν το site http://www.visitbritain.fr/. Το domain είναι Γαλλικό και αν βασιστώ στον μύθο τότε μάλλον θα είναι site μιας εθνικιστικής Γαλλικής οργάνωσης που έχει στόχο την κατάκτηση της Μεγάλης Βρετανίας. Έκπληξη! Καμία απολύτως σχέση! Είναι το επίσημο τουριστικό site της ΜΒ στην Γαλλία και στην αρχή λέει "Bienvenue sur le site officiel de l'Office de Tourisme de Grande-Bretagne !". Pardon; που θα έλεγε και ο De Gaulle, είναι τόσο βλάκες οι Βρετανοί; Θέλουν να αποτρέψουν τους Γάλλους να επισκεφτούν την χώρα τους και τους προκαλούν ονομάζοντας τη χώρα τους Μεγάλη Βρετανία; Όχι μόνο αυτό αλλά χρησιμοποιούν και μία "απαγορευμένη" λέξη, μάλλον οι Βρετανοί αρέσκονται στο να τους τρέχουν στα δικαστήρια οι Γάλλοι.

Αποφάσισα να συνεχίσω το παιχνίδι με τις μηχανές αναζήτησης και σκέφτηκα να δω τι γράφει το site του Βρετανού πρωθυπουργού, 10 Downing Street website. Διαβάζω στο αριστερό menu: "welcome: 10 Downing Street - the historic office and home of the British Prime Minister" Βρετανός πρωθυπουργός; Κάποιος πρέπει να πληροφορήσει τον Gordon Brown ότι απαγορεύεται να χρησιμοποιεί την λέξη Βρετανός, μιας και προφανώς το αγνοεί. Το αγνοεί όσο και οι Γάλλοι θα μου πείτε.

Η Μεγάλη Βρετανία είναι το νησί που αποτελείται από την Αγγλία, τη Σκοτία και την Ουαλία, δεν είναι χώρα. Η χώρα της Ελισάβετ περιέχει και άλλες περιοχές, την Βόρεια Ιρλανδία και διάφορες κτίσεις στα απέραντα του κόσμου. Για αυτό τον λόγο η ονομασία (του συνόλου) της χώρας είναι Ηνωμένο Βασίλειο (της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας). Το καλό με αυτή την ονομασία είναι ότι οι κάτοικοι της χώρας νοιώθουν πολίτες άρα δεν αποξενώνονται και μάλλον είναι ένας από τους κύριους λόγους που το ΗΒ ονομάζεται ΗΒ. Η γνώμη των Γάλλων για την ονομασία της χώρας τους είναι γραμμένη στα παλαιότερα Βρετανικά υποδήματα των Βρετανών.

Υ.Γ. Μιας και το post αναφέρεται σε εθνικούς μύθους δηλαδή έθνη. Ο ορισμός του Γάλλου (ποιος ανήκει στο έθνος των Γάλλων) είναι ανοιχτός αλλά και απόλυτος: Γάλλος είναι όποιος ζει στη Γαλλία και μιλάει Γαλλικά. Το θετικό με αυτό τον ορισμό, ανοιχτός, είναι πως ένας ξένος γίνεται εύκολα δεκτός στο έθνος των Γάλλων. Το αρνητικό, απόλυτος, είναι πως το επίσημο κράτος δεν δέχεται την ύπαρξη άλλων γλωσσών. Το μοντέρνο Γαλλικό κράτος ιδρύθηκε μετά την Γαλλική Επανάσταση (και την δημιουργία του έθνους των Γάλλων). Εκείνη την περίοδο στην Γαλλική επικράτεια υπήρχαν πολλές γλώσσες πέρα από τα Γαλλικά. Μία από τις πιο γνωστές ήταν τα Breton δηλαδή η γλώσσα των κατοίκων της Bretagne. Το κράτος προσπάθησε να την εξαφανίσει αλλά δεν τα κατάφερε. Τις τελευταίες δεκαετίες με την αλλαγή της νοοτροπίας και την πτώση του εθνικισμού η Γαλλική κυβέρνησε άλλαξε στάση, το θέμα έπαψε να είναι taboo και η κυβέρνηση προσπαθεί να κρατήσει τα Breton ζωντανά μιας και λίγοι τα γνωρίζουν.

Δεν έχω πάει ακόμα στη Bretagne και το έχω απωθημένο.

Η μαλακία πηγαίνει στα βουνά;

2007-07-15T22:08:00.000+03:00

Με δύο μέρες καθυστέρηση είδα το ακόλουθο chain email, ένα από τα πολλά αντίστοιχα emails σχετικά με την πυρκαγιά της Πάρνηθας:

Μεγάλη συναυλία για την Πάρνηθα

Μετά από άρνηση της Regency Casino του Mont Parnes να δώσει άδεια για τη συγκέντρωση-συναυλία διαμαρτυρίας μέσα στην Πάρνηθα στον εξωτερικό χώρο στάθμευσης του κάτω τελεφερίκ την Πέμπτη 12 Ιουλίου... η συναυλία θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 13 Ιουλίου στο κέντρο της Αθήνας στο Σύνταγμα, στις 7:00 το βράδυ με κεντρικά αιτήματα να αναδασωθούν τα καμένα, να προστατευτούν όσα δάση και δημόσιοι ελεύθεροι χώροι απέμειναν από τη βουλιμία των κατασκευαστικών συμφερόντων και από τις πολιτικές των κυβερνήσεων για εκχώρησή τους σε ιδιωτικά συμφέροντα.

Η οργανωτική επιτροπή για τη συγκέντρωση αυτή στο βουνό της Πάρνηθας αναφέρει χαρακτηριστικά πως «Η άρνηση αυτή είναι προκλητική, όταν μάλιστα έχουν προηγηθεί καταγγελίες ότι κατά τη μεγάλη πυρκαγιά οι εντολές που δίνονταν από την πολιτική ηγεσία στις δυνάμεις Πυροσβεστικής ήταν να σώσουν το καζίνο και να αφήσουν χιλιάδες δέντρα γύρω του να γίνουν παρανάλωμα του πυρός.»

Τη συναυλία, στην οποία θα συμμετέχουν πολλοί καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους οι: Φοίβος Δεληβοριάς, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Χρήστος Θηβαίος, Γιάννης Κούτρας, Σωκράτης Μάλαμας, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Μανώλης Μητσιάς, Θάνος Μικρούτσικος, Oρφέας Περίδης, Διονύσης Τσακνής, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Σπυριδούλα, Μανώλης Φάμελος και πολλοί άλλοι.

1. Το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ
2. Η Δημοτική Κίνηση της Αθήνας «Ανοιχτή Πόλη».

Πρέπει να παραδεχτώ από την αρχή πως δεν καταλαβαίνω τον σκοπό των εκδηλώσεων τύπου «συγκέντρωση-συναυλία διαμαρτυρίας» ή «συναυλία διαμαρτυρίας» ή «συγκέντρωση διαμαρτυρίας» και ούτω καθ'εξής, μιας και κάθε χρόνο πρέπει να γίνονται μόνο στην Αθήνα τουλάχιστον 100 παρόμοια happenings χωρίς να έχουν καταφέρει να αλλάξουν κάτι. Φυσικά είναι δικαίωμα του καθενός να κάνει τέτοια events.

Όμως η ηλιθιότητα της συγκεκριμένης εκδήλωσης με ξεπερνάει. Αν κατάλαβα καλά οι διοργανωτές είχαν την απαίτηση, το ύφος του email είναι απαιτώ όχι ζητάω, να κάνουν μία μεγάλη (τουλάχιστον από τον αριθμό των καλλιτεχνών) συναυλία σε ένα δάσος.

Μία τέτοια εκδήλωση, σε ένα δάσος, με βρίσκει αντίθετο. Ας αφήσουμε τα δάση στα δέντρα και στα σκιουράκια. Το εξοργιστικό όμως ήταν πως η εκδήλωση είχε «οικολογικό» μήνυμα μιας και η συναυλία θα γινόταν υπέρ του δάσους.

Δεν νομίζω πως πρέπει να είναι κάποιος περιβαλλοντολόγος για να καταλάβει πως Χ χιλιάδες άτομα σε ένα οικοσύστημα δεν είναι ο ιδανικός τρόπος προστασίας του. Επίσης πως κατά πάσα πιθανότητα τα ελάφια της Πάρνηθας μάλλον δεν ακούνε «Φοίβος Δεληβοριάς, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Χρήστος Θηβαίος» κλπ. Τέλος είμαι σχεδόν σίγουρος πως δεν τα πηγαίνουν και πολύ καλά με τα ντεσιμπέλ.

Το happening με προβλημάτισε και μου δημιουργήθηκαν μερικές απορίες όπως ποιος θα μάζευε τα σκουπίδια του κόσμου. Η Δημοτική Κίνηση της Αθήνας «Ανοιχτή Πόλη»; Ή οι διάφοροι καλλιτέχνες.

Πάντως είμαι σίγουρος πως αυτή θα ήταν η πρώτη non-smoking συναυλία στην ιστορία της Ελλάδας. Εκτός αν σύμφωνα με το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ το κάπνισμα σε ένα δρυμό από τόσους πολλούς ανθρώπους είναι ο καλύτερος τρόπος προστασίας του από τη φωτιά.

Θέλω και εγώ να κατακρίνω την διοίκηση του Καζίνο και το κεφάλαιο γενικά για αυτή την απόφαση. Κανείς δεν σκέφτεται τα ελάφια! Πότε θα ξαναέχουν την ευκαιρία να ακούσουν live «Oρφέας Περίδης, Διονύσης Τσακνής, Ελένη Τσαλιγοπούλου» κλπ; Στην επόμενη πυρκαγιά;

Έτσι όπως πάμε σε λίγο ο σύλλογος ιδιοκτητών μηχανών με τρύπιες εξατμίσεις και φτιαγμένων BMW «η κόντρα» θα απαιτήσει να διοργανώσει ράλλυ στις εκβολές του Νέστου καθώς και να φτιαχτεί πίστα Formula 1 στο οικοσύστημα του. Και φυσικά όλα αυτά θα γίνουν για την προστασία του.

Η μαλακία στην χώρα μας δεν περιορίζεται πλέον στις πλατείες αλλά πηγαίνει και στα βουνά και στα λαγκάδια.

Τα τρένα που ‘φύγαν

2007-07-12T22:57:00.001+03:00

Την προηγούμενη εβδομάδα έξι Ευρωπαϊκές χώρες (Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία, Ελβετία και Αυστρία) συμφώνησαν να συνεργαστούν στον τομέα των γρήγορων τρένων, δηλαδή τρένων που ταξιδεύουν με πάνω από 250km την ώρα. Ο διεθνής τύπος χαιρέτησε την πρωτοβούλια (ακόμα και ο Economist δήλωσε θερμός οπαδός της παρόλο που αφορα κρατικές εταιρίες) με ενθουσιασμό.

Γρήγορα τρένα, τα ποιο γνωστά είναι τα Γαλλικά TGV, τα Γερμανικά ICE, καθώς και το Eurostar, υπάρχουν εδώ και πολλές δεκαετίες. Διεθνή ταξίδια με τρένο γίνονται από τον προ-προηγούμενο αιώνα τι διαφορετικό θα γίνει και έγινε τόσο πολύ ντόρος;

Πρώτα από όλα το επίτευγμα δεν είναι εύκολο. Κάθε εταιρία έχει το δικό της δίκτυο πωλήσεων και αυτό θα ενοποιηθεί. Κάθε χώρα χρησιμοποιεί ξεχωριστή τάση ρεύματος για να κινεί τα τρένα. Κάθε εταιρία ανήκει σε άλλη χώρα με διαφορετική νοοτροπία και διαφορετικές εργασιακές και συνδικαλιστικές συνθήκες (Μεγάλη παρένθεση: τα συνδικάτα των εργαζομένων στις σιδηροδρομικές εταιρίες είναι πολύ ισχυρά στην Δυτική Ευρώπη. Αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι ιδρύθηκαν πριν από 100 και ίσως παραπάνω χρόνια και έχουν κρατήσει την δύναμη τους. Ακόμα και σήμερα η απεργία των cheminots (δηλαδή αυτοί που δουλεύουν τους καρβουνιάρηδες) στην Γαλλία ή στο Βέλγιο γίνεται πρώτη είδηση) και η κοινή πολιτική πρέπει να ικανοποιεί όλους τους συμμετέχοντες. Η συμφωνία λύνει αυτά τα προβλήματα.

Στόχος της ενοποίησης είναι ο αποτελεσματικότερος ανταγωνισμός απέναντι στις αεροπορικές εταιρίες. Σε πολλές διαδρομές τα τρένα κερδίζουν κατά κράτος τα αεροπλάνα, όπως το Thalys που κάνει τη διαδρομή Βρυξέλλες – Παρίσι. Όμως αυτή είναι ξεχωριστή εταιρία με δικά της τρένα και ιδρύθηκε για αυτό το σκοπό. Στόχος των σιδηροδρομικών εταιρίων είναι να κερδίσουν μεγάλο μερίδιο αγοράς και σε άλλες διαδρομές, για παράδειγμα Παρίσι – Φρανκφούρτη, χρησιμοποιώντας την υπάρχουσα υποδομή και να αυξήσουν τις μεταφορές επιβατών από τα 15 εκατομύρια που είναι σήμερα στα 25 σε μόλις 3 χρόνια.

Κερδισμένο, εκτός από τους επιβάτες, θα είναι και το περιβάλλον μιας και τα τρένα ακόμα και τα γρήγορα μολύνουν πολύ λιγότερο από τα αεροπλάνα ή τα αυτοκίνητα.

Διαβάζοντας τα άρθρα και κοιτώντας τον χάρτη με έπιασε μελαγχολία. Τα τελευταία χρόνια, από τότε που άρχισαν τα ΚΠΣ, οι υπουργοί ΠΕΧΩΔΕ διαφημίζουν συνέχεια τα έργα που κάνει το υπουργείο τους. Τις προάλλες ο κ. Σουφλιάς έστειλε μία επιστολή στην Καθημερινή όπου εξυμνούσε τον εαυτό του για τα έργα που έχει κάνει το υπουργείο του σε 3 χρόνια. Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει πόσο υπερβολική (υπερβολικά υπερβολική μάλλον) προβολή στα έργα ή «έργα» του ΠΕΧΩΔΕ κάνει ο εκάστοτε υπουργός, όμως αυτό που ξέρω είναι πως ο ΟΣΕ βρίσκεται ακόμα στον μεσοπόλεμο. Η διαδρομή Αθήνα – Θεσσαλονίκη κρατάει 4 ώρες και 15 λεπτά (μέση ταχύτητα 115 km / ώρα) για να αναφερθώ μόνο σε αυτή και στο χρόνο και χωρίς να αναφερθώ στις παραδοσιακές καθυστερήσεις.

Η Γαλλία εγκαινίασε τα TGV το 1975 (πριν από 32 χρόνια) και εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες οι περισσότερες χώρες τις Δυτικής Ευρώπης επενδύουν σημαντικότατα ποσά στην ανάπτυξη των τρένων προσφέροντας μία εναλλακτική λύση στη χρήση του αυτοκινήτου. Η χώρα μας τίποτα. Το μόνο που κάνουμε είναι να βλέπουμε άλλο ένα τρένο (και κυριολεκτικά και μεταφορικά) να φεύγει.

Τώρα που το καλοσκέφτομαι αδίκησα τον ΥΠΕΧΩΔΕ. Πριν από λίγες μέρες ένας άλλος υπουργός ο κ. Λιάπης εγκαινίασε την προέκταση του προαστιακού μέχρι το Κιάτο. Ο προαστιακός, το καμάρι του ΟΣΕ που συγκρούστηκε σήμερα με ένα άλλο τρένο...

Οι Έλληνες επιστήμονες διαπρέπουν στο εξωτερικό

2007-07-08T21:33:00.000+03:00

Πόσοι και πόσοι συμπατριώτες μας δεν περηφανεύονται όταν Έλληνες που δουλεύουν στο εξωτερικό διαπρέπουν;

Brain Drain, ή αλλιώς η «κατάρα» των φτωχών χωρών.

Ο ορισμός του Brain Drain είναι η μετανάστευση ατόμων με υψηλή εκπαίδευση ή ειδίκευση (επιστημόνες, τεχνίτες ή εργάτες οι οποίοι είναι ειδικευμένοι σε ένα τομεά, ακόμα και ανθρώποι των γραμμάτων) από φτωχότερες χώρες σε πλουσιότερες. Η μετανάστευση αυτή είναι εύκολα κατανοητή, οι μετανάστες αποκτούν πολύ καλύτερες συνθήκες εργασίας (όχι μόνο από πλευρά μισθού αλλά και από εργασιακό περιβάλλον).

Θεωρείται κατάρα επειδή για την εκπαίδευση τους η αρχική χώρα ξόδεψε σημαντικά ποσά, δηλαδή έκανε μία επένδυση, και τους καρπούς της επένδυσης τους κερδίζει μία άλλη χώρα η οποία δεν ξόδεψε τίποτα. Ακόμα χειρότερα αυτοί οι άνθρωποι παράγουν περισσότερο πλούτο από τον μέσο όρο. Η επένδυση αυτή πάει χαμένη αν ο μετανάστης δεν γυρίσει ποτέ στην χώρα του για να εργαστεί και το μόνο κέρδος είναι τυχόν εμβάσματα που στέλνει πίσω. Το Brain Drain μπορεί να ονομαστεί και «κυριλέ» μετανάστευση. Οι μετανάστες μπορούν να βρουν πολύ καλές δουλειές στην χώρα τους, δεν είναι απελπισμένοι , και στην χώρα υποδοχής τους έχουν καλύτερες δουλείες, άρα ανληκουν και σε καλύτερη κοινωνική τάξη, από την πλειοψηφία των νέων συμπατριωτών τους.

Υπάρχει όμως και η άποψη που λέει πως το Brain Drain μακροπρόθεσμα μπορεί να είναι θετικό για τις φτωχότερες χώρες γιατί όσοι φεύγουν και πετυχαίνουν σε άλλες χώρες δημιουργούν ένα κίνητρο στους συμπατριώτες τους για να δουλέψουν ή να σπουδάσουν. Έτσι θα μπορέσουν να τους αντιγράψουν δηλαδή το Brain Drain δημιουργεί πρότυπα σε μία κοινωνία.

Τέλος υπάρχει και η «υπερτατική» κριτική (από την άκρα αριστερο-δεξιά) στο Brain Drain η οποία λέει πως οι μετανάστες ξεπουλιούνται, προδίδουν την χώρα τους για λίγα χρήματα παραπάνω, ή ότι οι πλούσιες χώρες εκμεταλεύονται την «αφρόκρεμα» των φτωχότερων χωρών. Αυτές τις αφήνω ασχολίαστες.

Για να κλείσω με την περιγραφή, το Brain Drain δεν είναι αποκλειστικά μονόδρομος από τον τρίτο κόσμο προς τον πρώτο αλλά συμβαίνει και ανάμεσα στις χώρες του πρώτου κόσμου. Είναι χαρακτηριστικό πως πολλές δεκάδες χιλιάδες επιστήμονες της Ε.Ε. μεταναστεύουν κάθε χρόνο στις ΗΠΑ. Ο λόγος είναι αυτός που ανέφερα στην αρχή: καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Για να γυρίσω στο μύθο μας πράγματι πολλοί Έλληνες αποφασίζουν και μεταναστεύουν σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Πολλοί από αυτούς μάλιστα καταφέρνουν και διαπρέπουν στον τομέα τους. Ο μύθος αφήνει αόριστο τον αριθμό τους, που έτσι και αλλιώς τον αγνοώ. Λογικό, είναι μύθος όχι επιστημονική έρευνα άρα δεν χρειάζεται στοιχεία ίσα-ίσα που αυτά είναι επικίνδυνα για την ύπαρξη του.

Η άποψη μου είναι η ακόλουθη: το γεγονός ότι πολλοί συμπατριώτες μας φεύγουν από την χώρα μας και αναζητούν καλύτερες συνθήκες εργασίας οφείλεται στην αποτυχία μας σαν κοινωνία. Αποτυχία επειδή δεν μπορούμε να προσφέρουμε σε ένα επαγγελματία τις ιδανικές συνθήκες εργασίας. Άρα όσοι περισσότεροι «Έλληνες επιστήμονες διαπρέπουν στο εξωτερικό» τόσο μεγαλύτερη είναι η αποτυχία μας σαν κοινωνία – χώρα.

Εμένα δεν με χαιρέτησες.

2007-07-04T22:49:00.000+03:00

Όταν κάποιος γράφει για πρώτη φορά στο blog μου συνηθίζω τον καλωσορίζω. Το έχω παραδεχτεί ότι ώρες-ώρες είναι υπερβολικά Politically Correct. Φυσικά λόγο πρόωρων γηρατιών, μου έχει τύχει να καλωσορίσω το ίδιο άτομο 4 και 5 φορές.

Πριν από αρκετό καιρό είχε γράψει στο blog μου η κοπέλα μου. Δεν θυμάμαι σε ποιο post ούτε πότε ακριβώς. Από αυτά που έγραφε υπέθεσα πως ήταν αυτή και της τηλεφώνησα για να το εξακριβώσω. Μου απάντησε αρνητικά. Αυτό που θυμάμαι είναι πως διαφωνούσα κάθετα με αυτά που έγραφε και ήθελα να απαντήσω επιθετικά. Δεν το έκανα, ευτυχώς, γιατί μετά από λίγο μου τηλεφώνησε και μου είπε πως είναι αυτή (την λούφαρα ).

Τις προάλλες ενώ καθόμασταν και τρώγαμε μου λέει «Εμένα δεν με χαιρέτησες όταν έγραψα στο blog σου». Εκεί κράσαρα. Ο καρβουνιάρης, δηλαδή ο εγκέφαλος μου, προσπαθούσε να κάνει ανάκτηση δεδομένων και να βρει πότε ακριβώς έγινε αυτό ώστε να μπορέσω να δώσω μία αξιοπρεπή απάντηση. Η λειτουργία απέτυχε και έβγαλε critical error.

Μεταξύ μας το χειρότερο είναι πως ετοιμαζόμουνα να φάω την αγαπημένη μου μπουκιά, η οποία προφανώς έμεινε να αιωρείται ανάμεσα στο στόμα μου και στο πιάτο μου για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα.

Ψέλλισα κάτι δικαιολογίες οι οποίες προφανώς δεν εγκρίθηκαν και η καταδίκη μου ήταν άμεση. Άλλη μία απόδειξη πως το ισχυρό φύλο είναι υπερβολικά ανίσχυρο όταν βρίσκεται αντιμέτωπο με το «ασθενές».

«Εμένα δεν με χαιρέτησες» ποτέ δεν πίστευα ότι θα άκουγα γκρίνια για αυτό το θέμα...

Αντισημιτισμός

2007-07-01T20:14:00.000+03:00

Την Παρασκευή 22 Ιουνίου ο κ. Καρκαγιάννης έγραψε ένα άρθρο στη Καθημερινή στο οποίο αναφέρει ότι 25% των Ελλήνων δεν θέλει για γείτονα Έλληνα που είναι Εβραίος στο θρήσκευμα και προσπάθησε να βρει τις αιτίες του αντισημιτισμού στη χώρα μας. Να υπενθυμίσω πως το 25% δεν θέλει για γείτονες άλλους Έλληνες μιας συγκεκριμένης θρησκείας, αυτός είναι ο ορισμός του ρατσισμού. Την περασμένη εβδομάδα η Καθημερινή δημοσίευσε δύο γράμματα απαντήσεις αναγνωστών, τα οποία θα σχολιάσω στην συνέχεια.

Την Παρασκευή μου ήρθε ένα email που απαιτούσε να μποϋκοτάρω τα starbucks επειδή, έλεγε το chain email, ο πρόεδρος τους είναι σιωνιστής και για αυτό το λόγο πίνοντας καφέ σε αυτή την αλυσίδα συνισφέρω σε μία σειρά από «κακά». Το email το προσπέρασα, όχι μόνο δεν τα πάω καλά με τα chain emails, αλλά ήταν παλιό. Το συγκεκριμένο email ήταν της «μόδας» πέρυσι κατά την διάρκεια του πολέμου του Λιβάνου.

Το σαββατοκύριακο πήγα στην Αργολίδα και στην μέση του πουθενά συνάντησα αυτό το θέαμα:

Δεν νομίζω πως μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει τον αντισημιτισμό των Ελλήνων, μπορεί όμως να τον δικαιολογίσει; Ας επανέλθω στα γράμματα-απαντήσεις των αναγνωστών.

Το πρώτο (και χαλαρά το καλύτερο) ήταν γραμμένο από ένα αντισμήναρχο ε.α. (μάλιστα η εφημερίδα το είχε και σε ειδικό πλαίσιο), ο οποίος έγραφε «Πως είναι δυνατόν να ξεχαστεί ένα τέτοιο έγκλημα (σ.σ.την εισβολή της Κύπρου) στο οποίο δέχτηκε να συμπράξει και υποστηρίξει ένας εβραϊκής καταγωγής υπουργός των ΗΠΑ, ο Χένρι Κίσινγκερ. Και μην μου πείτε τώρα ότι για όλα αυτά έφταιγε η χούντα και όλα αυτά τα χιλιοειπωμένα, γιατί αυτή απλά λόγο χαζομάρας ήταν το μέσο της συμφοράς ». Ο κύριος αντισμήναρχος ε.α. τελειώνει με την ερώτηση «Πώς λοιπόν θέλετε να μην είναι αντίθετο του 25% του Ελληνισμού σε όλους αυτούς τους ανθέλληνες». Κανονικά αυτό το σχόλιο έπρεπε να μείνει ασχολίαστο από μόνο του. Μάλιστα, η κάθαρση της χούντας! Η χούντα έπεσε θύμα σιωνιστικής συνομοσίας, καημένε παπαδόπουλε πέθανες νωρίς. Άρα για όλα τα στραβά του κόσμου φταίνε οι 10.000 Έλληνες που είναι εβραίοι στο θρήσκευμα. Άρα σύμφωνα με την τρομέρη σκέψη του αντισμηνάρχου ε.α. μιας και ο κ. Τένετ είναι Ελληνικής καταγωγής και ήταν πρόεδρος της CIA κατά την διάρκεια της εισβολής του Ιράκ (και δικαίωσε τον Bush με τις αναφορές του για την εισβολή) όλοι οι φανατισμένοι μουσουλμάνοι δικαιούνται να αρχίσουν να βομβαρδίζουν την Ελλάδα και ο κύριος αντισμήναρχος ε.α. θα τους δικαιώσει.

Την Παρασκευή η Καθημερινή δημοσίευσε ένα άλλο γράμμα αναγνώστη που έλεγε πως για το αντισημιτισμό φταίει η πολιτική του Ισραήλ. Αυτή άλλωστε είναι και η πιο συνηθισμένη δικαιολογία, και συνήθως προστίθεται το επιχείρημα πως οι Έλληνες πάντα ήταν φιλειρηνικός λαός. Το 25% των Ελλήνων όμως δεν θέλει Έλληνες εβραίους στο θρήσκευμα για γείτονες όχι Ισραηλινούς εποίκους ή μέλη του Σας. Να ξεκαθαρίσω πως μερικά πράγματα είναι πολύ grand για εμένα (δηλαδή με ξεπερνάνε) ένα από αυτό είναι ο φιλειρηνισμός, θα ήθελα να ήμουνα αλλά δυστυχώς μερικές φορές πιστεύω ο πόλεμος είναι αναγκαίος. Την προηγούμενη εβδομάδα ο πρόδρος της Δημοκρατίας επισκεύτηκε την Αρμενία και έριξε μύδρους ενάντια της Τουρκίας για την σφαγή των Αρμένιων από τους Οθωμανούς κατά την διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Άλλη μία απόδειξη του φιλειρηνισμού των Ελλήνων θα πουν μερικοί, όμως η Αρμενία κατέχει, εδώ και 15 χρόνια, το 20% του Azerbaijan οι Αζέροι δεν είναι άνθρωποι; Η δικιά τους χώρα ή η δικιά τους ζωή δεν μετράει; Αν ο πρόεδρος ήταν φιλειρηνιστής δεν θα έπρεπε να έλεγε στην ομιλία τους πως πρέπει να σταματήσει η Αρμένικη κατοχή του Azerbaijan; Δεν είναι ανάγκη να αναφερθώ στην σιωπή της Ελλάδας (δηλαδή των Ελλήνων) κατά την διάρκεια των Γιουγκοσλαβικών πολέμων όταν κέρδιζαν οι Σέρβοι ή όταν η Χεζβολάχ κυβερνούσε, δηλαδή κατείχε στρατιωτικά, στο Νότιο Λίβανο. Δεν έχει νόημα να συνεχίσω, όχι ο μέσος Έλληνας (ούτε ο μέσος Φινλανδός, ούτε ο μέσος Σενεγαλέζος κλπ) σίγουρα δεν είναι φιλειρηνιστής.

Τότε γιατί; Γιατί υπάρχει τόσο πολύ αντισημιτισμός στην Ελλάδα και τι μπορούμε να κάνουμε για να τον αντιμετωπίσουμε; Δεν ξέρω και δεν μπορώ να απαντήσω, ο κύριος Καρκαγιάννης τελειώνει με το συμπέρασμα «Πιστεύω ότι ο αντισημιτισμός είναι μορφή νοητικής καθυστέρησης που με κατάλληλη χειραγώγηση καταλήγει σε μαζική ψύχωση...». Συμφωνώ μαζί του αλλά δυστυχώς δεν απαντάει στο πιο σημαντικό ερώτημα: Πως να αντιμετωπίσουμε, όχι μόνο τον αντισημιτισμό αλλά κάθε είδους ρατσισμού που κυριαρχεί στη χώρα μας.

Υ.Γ. ίσως βρήκα τον λόγο που στη μέση της Αργολίδας υπάρχουν «επαναστάτες» που εξοργίζονταν ενάντια στον σιωνισμό:

Ούτε εκατό μέτρα μακρυά από τον κάδο βρισκόνται αυτές οι δύο χωματερές, λέτε να είναι σχέδιο των σιωνιστών; Αντί να πάσχουμε από την αλαζονεία ότι μπορούμε να λύσουμε τα γεωστρατηγικά προβλήματα του πλανήτη μήπως πρέπει πρώτα να μάθουμε πως οι κάδοι απορρυμάτων είναι για να πετάμε τα σκουπίδια μας και όχι για να βγάζουμε τα ρατσιστικά κόμπλεξ μας; Όχι τίποτε άλλο αλλά όταν πιάσει φωτιά στα σκουπίδια (είδα και CD να γυαλίζουν...) και καεί η μισή Αργολίδα να μην γίνουμε και υποκριτές κλαίγοντας τα δάση μας.

Έθνος Ανάδελφο

2007-06-27T20:50:00.000+03:00

Αν ο πρώην πρόεδρος της δημοκρατίας Κ. Σαρτζετάκης μείνει στην ιστορία, θα μείνει μάλλον μόνο για τη πρόταση του «Είμαστε έθνος ανάδελφο».

Πρέπει να παραδεχτώ πως δεν καταλαβαίνω απόλυτα τη πρόταση. Αν δύο έθνη είναι αδέλφια τότε έχουμε να κάνουμε με ένα έθνος όχι δύο, οπότε όλα τα έθνη είναι ανάδελφα εξ’ ορισμού. Φυσικά μία πρόταση σαν αυτή που έχει σα στόχο να χτυπήσει τα αισθήματα κάποιου δεν μπορεί να κριθεί λογικά.

Αν κατάλαβα κάτι είναι πως η πρόταση υπονοεί την μοναδικότητα του έθνους μας.
- Γλωσσική. Μόνο εμείς μιλάμε μία γλώσσα που προέρχεται από τα αρχαία Ελληνικά. Φυσικά η γλώσσα μας, όπως και τα αρχαία Ελληνικά, ανήκει στις ινδο-ευρωπαϊκές γλώσσες οπότε αν ψάξουμε μπορούμε να βρούμε πολλά γλωσσικά αδέλφια. Μάλλον αν θελήσουμε να ψάξουμε αλλά σταματάω, το έγραψα ήδη ότι οι συναισθηματικές προτάσεις δεν μπορούν να κριθούν λογικά.
- Θρησκευτική. Μόνο εμείς είμαστε Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι, φυσικά εγώ που δεν είμαι μάλλον χάνω το προνόμιο της ελληνικότητας. Δεν είμαστε όπως οι Αιγύπτιοι, για παράδειγμα, που μοιράζονται τη θρησκεία τους με πολλά άλλα έθνη.
- Ιστορική. Η ιστορία μας, μας κάνει μοναδικούς. Εμείς εφεύραμε τις επιστήμες, τη λογική (που την βιάζουμε με τέτοιες προτάσεις...) και λοιπά.
- Θυματοποίηση. Από των αρχαιότητα οι Έλληνες υπήρξαμε και υπάρχουμε ακόμα (από τα ξένα κέντρα αποφάσεων, τους εξωγήινους και δεν ξέρω εγώ ποιους άλλους) θύματα διογμών και συνομοσιών.

Πριν από λίγο καιρό σε μία διαδήλωση Ισραηλινών επικοίκων μου τράβηξε τη προσοχή μία πινακίδα η οποία έγραφε: «Όταν εμείς (οι Ισραηλινοί) χτίζαμε τον ναό του Σολομώντα, εσείς (οι Ευρωπαίοι) σερνόσασταν στα τέσσερα». Κάτι μου θυμίζει, αλλά τί; Το βρήκα! Πολύ φοβάμαι πως βρήκα ένα έθνος που μπορεί να χαρακτηριστεί αδελφό, μιας και αυτό καλύπτει τις 4 αυτές μοναδικότητες:

Τους Ισραηλινούς.

Μόνο αυτοί μιλάνε Ισραηλινά, μόνο αυτοί είναι Ευραίοι στο θρήσκευμα και φυσικά μόνο αυτοί χάρισαν στην ανθρωπότητα τις μονοθεϊστικές θρησκείες που κυριαρχούν στον πλανήτη μας. Όσον αφορά τη θυματοποίηση οι ανάδελφοι-αδελφοί μας είναι οι πλανητικοί experts (όχι πως έχουν άδικο).

Μάλλον δεν θα αποκτήσω πολλούς φίλους με αυτή την ανακάλυψη μου...

Λέτε η ανακοίνωση του post μου να σημάνει και την αδελφοποίηση των δύο εθνών; Πολύ φοβάμαι πως όχι. Ο σκοπός της πρότασης είναι να αποδείξει, από μόνη της, την ιδιαιτερότητα ενός έθνος και προφανώς αυτή δεν μοιράζεται με κανένα.

Πάντως μπορούμε να βρούμε πολλά αδέλφια. Από το 1981 έχουμε μπει σε μία διαδικασία πολιτικής ενοποίησης με διάφορα έθνη γίνοντας μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μετά από 26 χρόνια μας ενώνουν πολλά. Προσωπικά μπορώ να βρω πολλά αδέλφια εκεί, εσείς;

Υ.Γ. Μάλλον βρήκα και τρίτο έθνος για αδελφοποίηση, τους γείτονες μας τους Αλβανούς. Μόνο αυτοί μιλάνε Αλβανικά, μόνο αυτοί στα Βαλκάνια δεν δίνουν σημασία στη θρησκεία, κατάγωνται από το πιο αρχαίο λαό των Βαλκανίων (Ιλλύριους) και οι μισοί συμπατριώτες τους ζουν υπό ξένη κατοχή.

Σταματάω εδώ γιατί θα βρω πολλά αδέλφια και θα αρχίσουμε να μαλώνουμε για τα κληρονομικά...

Εθνικοί Μύθοι – Ελληνικοί και Άλλοι

2007-06-24T16:17:00.000+03:00

Θα λυπήσω πολλούς, θα παραξενέψω μερικούς άλλους και σίγουρα θα εξοργίσω πολλούς λέγοντας ότι: Τα έθνη είναι τεχνητά και μάλιστα κατασκευάστηκαν πολύ πρόσφατα. Ως πρώτο έθνος μπορεί να θεωρηθεί το Γαλλικό και ως τα γενέθλια του μπορούμε να ορίσουμε την 14/7/1789*.

Ένα από τα στοιχεία που μπορούν απόδηκνείουν τον ισχυρισμό μου είναι πως δεν υπάρχει ένας κοινός ορισμός του έθνους. Δεν υπάρχουν κανόνες ή παράμετροι που πρέπει να ικανοποιεί ένα σύνολο ανθρώπων για να μπορεί να χαρακτηριστεί ως έθνος. Μερικά έθνη ορίζονται από τη γλώσσα, άλλα από τη θρησκεία, άλλα και από τα δύο, άλλα από κανένα από τα δύο.

Αντιθέτως μπορούμε να φτιάξουμε δύο μεγάλες κατηγορίες εθνών: τα Πολιτικά και τα Πολιτισμικά. Όλα τα έθνη έχουν μύθους για να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους, τα δεύτερα όμως τους χρησιμοποιούν πολύ περισσότερο και είναι το βασικό συστατικό ύπαρξης τους. Τα παραμυθάκια εμφανίζουν το έθνος σαν ένα υπέρ-ήρωα του Χόλυγουντ: δυνατό, θαρραλέο που τα βάζει με πολλαπλάσιους εχθρούς και στο τέλος κερδίζει. Άλλες φορές τα παραμυθάκια μοιάζουν με ρομάτζο του Χόλυγουντ: το έθνος –πρωταγωνιστής είναι καλό, μεγαλόψυχο, έχει γενικά έχει πάρα πολλές αρετές που φυσικά δεν τα έχει ο αντίζηλος (δηλαδή άλλο έθνος που παίζει τον ρόλο του κακού).

Ένα άλλο από τα στοιχεία που μπορούν να χαρακτηριστούν σαν απόδειξη του ισχυρισμού μου είναι πως πολλά έθνη έχουν ολόιδιους μύθους. Το πρόβλημα του μύθου που λέει ότι «η Ιταλία είναι η ποιο ωραία χώρα του κόσμου», είναι ότι παράλληλα δεν μπορεί να ισχύει το «η Ελλάδα είναι η ποιο ωραία χώρα του κόσμου». Είτε η Ιταλία, είτε η Ελλάδα κερδίζει τον τίτλο (ή καμία από τις δύο) άρα τουλάχιστον ένα από τα δύο έθνη ψεύδεται (στον εαυτό του πάνω από όλα, αλλά ψεύδεται).

Όπως είδατε το πρόβλημα με αυτούς τους μύθους είναι πως δεν στέκουν. Δεν στέκουν, όχι μόνο επιστημονικά, αλλά και στην πιο απλή κριτική.

Η εντύπωση που έχω, και την εκφέρω με μεγάλη βεβαιότητα, είναι πως στην χώρα μας οι εθνικοί μύθοι είναι υπερβολικά διαδεδομένοι και φέρουν την απόλυτη (σχεδόν) αποδοχή.
- Τα Ελληνικά είναι η ποιο πλούσια γλώσσα του κόσμου
- Οι Έλληνες πολεμάνε σαν ήρωες
- Μονο στην Ελλάδα ντρέπεσαι να πεις το έθνος σου
- Του Έλληνα ο τραχήλος
- Μόνο τα Ελληνικά μπορούν να περιγράψουν την λέξη «λεβέντης» ή «παλικάρι».
- Μεμονομένο περιστατικό.
Είναι μερικοί παραδείγματα από τους ποιο συνηθισμένους μύθους που ακούμε καθημερινά.

Με ενοχλεί η τόσο διαδεμένη πίστη στους εθνικούς μύθους στη χώρα μας, τόσο διαδεδομένη πίστη που ώρες – ώρες έχω την εντύπωση πως συζητάω με ανθρώπους μιας θρησκείας. Για αυτό σκοπός μου είναι να φτιάξω μία ενότητα όπου θα σχολιάζω τους Ελληνικούς εθνικούς μύθους και θα αποδεικνείω (τουλάχιστον θα προσπαθώ) γιατί είναι λανθασμένοι.

Περισσότερα για το τεχνητό των εθνων μπορείτε να διαβάσετε εδώ: Έθνη, imagined communities, non merci!.

*14.7.1789. Η πτώση της Βαστίλης. Ή αλλιώς εξοργισμένο πλήθος, που σίγουρα δεν είχε εξοργιστεί επειδή το Γαλλικό κράτος δεν εφάρμοζε το «Fraternite – Egalite - Liberte» , κατέλαβε τον πύργο της Βαστίλης και απελευθέρωσε τους κρατούμενους. Ο πύργος ήταν φυλακή για παραβάτες του ποινικού δικαίου. Πολλά χρόνια μετά αυτή η ημερομηνία ορίστηκε ως η εθνική γιορτή των Γάλλων. Δηλαδή οι Γάλλοι γιορτάζουν την καταπάτηση του νόμου; Προφανώς όχι, αλλά αυτή η μέρα είναι συμβολική, ο λαός κατέκτησε ένα πύργο, και πολιτικά ουδέτερη, δεν ενοχλεί τους βασιλικούς, τους καθολικούς (η Γαλλική επανάσταση είχε σαν στόχο τη βασιλεία και την θρησκεία) και γενικά δεν ενοχλεί κανένα.

Η ESA ζητάει εθελοντές για ταξίδια στον Άρη.

2007-06-20T21:44:00.000+03:00

Σήμερα το πρωί όταν αγόρασα την εφημερίδα είδα στη πρώτη σελίδα την ακόλουθη είδηση: «Στον Άρη: Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος ζητεί 12 εθελοντές που θα εκπαιδετούν για πτήση στον Άρη».

Ανήκω σε αυτούς (υποθέτω πάρα πολλούς) που το διαστημικό ταξίδι είναι το απόλυτο ταξίδι και όνειρο. Διαβάζοντας τον τίτλο πέταξα στα ουράνια!

Η πρώτη μου σκέψη ήταν να πάω στο γραφείο και να γράψω την επιστολή παραίτησης μου. Προφανώς ένας μελλοντικός αστροναύτης δεν μπορεί να σπαταλάει την ενέργεια του και την φαιά ουσία (λέμε τώρα μιας και αναφέρομαι στον εαυτό μου...) του σε ανούσιες εργασίες που μπορούν να τις κάνουν πάρα πολλοί άλλοι οι οποίοι δεν είναι αστροναύτες σαν εμένα αλλά κοινοί θνητοί. Πλέον είμαι ένας ταξιώτης που οδεύει προς τον πλανήτη Άρη.

Καθώς συνέχιζα το διάβασμα της εφημερίδας και γέμιζε το τρένο (το ξέρω πως αυτή η πρόταση είναι ανούσια αλλά την έβαλα για να γεμίσει το κείμενο) άρχισαν να έρχονται αρνητικές σκέψεις. Ίσως να έφταιγε και ο διπλανός μου που κρατούσε τον «Πρωταθλητής».

«Κάτσε ρε φίλε», λέω στον εαυτό μου, «θα στείλεις ένα CV και θα σε προσλάβουν έτσι απλά; Η ζωή που κάνεις είναι συμβατή με τη ζωή ενός αστροναύτη;». «Γιατί, τι κάνω;» απαντάω στον εαυτό μου. «ένα πακέτο τσιγάρα κάθε μέρα για παράδειγμα». Εκεί έμεινα άφωνος. Μα καλά οι αστροναύτες την Κυριακή το πρωί όταν διαβάζουν την εφημερίδα και πήνουν τον φραπέ τους δεν καπνίζουν; Πως γίνεται αυτό;

Δεν πειράζει, για το ταξιδάκι στον Άρη είμαι διαθετιμένος να κάνω πολλές θυσίες. Θα δηλώσω ότι έκοψα το τσιγάρο, άλλωστε σαν καθώς πρέπει Έλληνας θα πηγαίνω να καπνίζω στις τουαλέττες του διαστημοπλοίου. Στα υπόλοιπα όμως είμαι έτοιμος και δεν ακούω κουβέντα. Στη τελική στο Χόλυγουντ είναι ποιο μάγκες και πηγαίνουν όλη την ώρα στον Άρη;

Γεμάτος χαρά που όχι μόνο πληρώ τα κριτήρια αλλά και έχω σίγουρη τη θέση άρχισα να σκέφτομαι τη μεγαλειώδη επιστολή παραίτησης μου: «Κύριοι, ένας αστροναύτης, ένας ταξιδευτής του κόσμου, ένας εξερευνητής νέων κόσμων, ένας προτωπόρος της ανθρωπότητας, ένας ημί-θεος που ορίζει το μέλλον του είδους μας», ναι ώρες – ώρες παρά είμαι ψώνιο, «δεν νοείται να χαραμίζεται στην οργάνωση σας. Όσο βελτιωμένη πρόταση συνεργασίας και να μου κάνετε, δεν μπορώ παρά να την αρνηθώ. Μερικοί, εν αντιθέση με εσάς, έχουμε φτάσει στο επόμενο στάδιο της εξέλιξης και έχουμε ξεπεράσει την ανάγκη για τα τόσο ευτελή υλικά αγαθά που μου προσφέρετε». (Σταματάω εδώ για το παραξύλωσα).

Όσπου συνεχίζοντας το διάβασμα φτάνω στο επίμαχο άρθρο...

Στον Άρη: Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος ζητεί 12 εθελοντές που θα εκπαιδετούν για πτήση στον Άρη*

Σκοπός της ESA είναι πράγματι να βρει 12 εθελοντές οι οποίοι όμως θα ζήσουν για 17 μήνες σε συνθήκες διαστημικού ταξιδιού και φυσικά δεν πρόκειται να αφήσουν την επιφάνεια του πλανήτη μας...

Η προσγείωση ήταν λίγο ανόμαλη, πόσο μάλλον που είχα φτάσει και στο γραφείο, η διαστημική αποστολή απέτυχε. Εγώ, «ένας αστροναύτης, ένας ταξιδευτής του κόσμου, ένας εξερευνητής νέων κόσμων, ένας προτωπόρος της ανθρωπότητας, ένας ημί-θεος που ορίζει το μέλλον του είδους μας» γύρισα στο προηγούμενο στάδιο της εξέλιξης και αναζητώ τα υλικά αγαθά που πλέον δεν μου φαίνονται και τόσο ευτελή...

* Στην έντυπη έκδοση ο τίτλος του άρθρου είναι αυτός.

Beastie Boys

2007-06-17T22:02:00.000+03:00

Σπάνια πηγαίνω σε συναυλίες. Για διάφορους λόγους, όπως ότι «γέρασα», δεν είμαι πλέον 20 ετών για να παθιάζομαι με συγκροτήματα, ότι θεωρώ το κόστος υπερβολικό, 60 ευρώ για μία συναυλία είναι πολλά.

Χθες βρήκα και άλλους λόγους για να μην πηγαίνω. Χθες ήμουνα ένας από τους «τυχερούς» που πήγανε στην Ejekt Festival με τους Beastie Boys, Madness, Underworld, και από τους βλάκες που πλήρωσαν 60 ευρώ.

Η συναυλία έγινε στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις του baseball στο Ελληνικό. Καθώς πήγαινα προς την είσοδο παρατήρησα πως το βοηθητικό γήπεδο ποτιζότανε. Για ποιο λόγο, δεν ξέρω.

Κάτι άλλο που παρατήρησα ήταν ο μεγάλος αριθμός από σεκιουριτάδες. Όλοι τους ήταν γομάρια, λεπτομέρεια που στην συνέχεια έχει σημασία.

Είχα μαζί μου ένα μπουκάλι νερό και στον πρώτο έλεγχο μου ζήτησαν για λόγους ασφαλείας να βγάλω το καπάκι μην το πετάξω στη σκηνή. Δέχτηκα χωρίς αντίρρηση. Αμέσως μετά τον έλεγχο μπήκαμε σε ένα διάδρομο ο οποίος ήταν γεμάτος πέτρες... Ευτυχώς μου είχαν αφαιρέσει το καπάκι από το μπουκάλι.

Στον δεύτερο έλεγχο με ρώτησαν αν είχα μαζί μου φωτογραφική μηχανή. Παραδόξως δεν είχα, αλλά είχε ένας φίλος από την παρέα. Του είπαν να την αφήσει σε ένα ειδικό χώρο και να την πάρει μετά τη συναυλία. Μετά από μία μικρή συζήτηση αποφασίσαμε να μην την αφήσει εκεί. Ευτυχώς (θα καταλάβετε στη συνέχεια).

Ένα από τα πράγματα που δεν μου αρέσει στις συναυλίες, τουλάχιστον στις μεγάλες, είναι οι VIP θέσεις. VIP θέσεις σε συναυλία Beastie Boys; Συγνώμη αλλά δεν πηγαίνουμε στη Γαρμπή. Ένα άλλο που δεν μου αρέσει είναι η εμπορευματοποίηση και καθολική παρουσία των χορηγών, η υπερβολή είναι τέτοια που δεν καταλαβαίνω αν πηγαίνω σε συναυλία ή σε εκδήλωση της Heineken.

Η συναυλία κυλούσε κανονικά. Κατά τις 11 και 20 όταν στην σκηνή ήταν οι Beastie Boys και δεν είχαν συμπληρώσει ούτε μία ώρα, έφυγαν. Για την ακρίβεια δύο από τα μέλη του συγκροτήματος είπαν κάτι στους υπόλοιπους, συζήτησαν με ένα τρίτο και έφυγαν από τη σκηνή στιγμιαία.

Οι θεατές μείναμε στο σκοτάδι και αναρωτιώμασταν τι έγινε. Δεν ήταν δυνατόν να τελείωσε η συναυλία τόσο νωρίς.

Κοιτάω πίσω, η εξέδρα των επισήμων ήταν άδεια και σκοτεινή. Πολύ παράξενο. Δεξιά και αριστερά της εξέδρας, έξω από τον χώρο της συναυλίας, έκαιγαν φωτιές. Δύο από τις κοπέλες της παρέας, που αρχικά καθόντουσαν πίσω, μας είπαν ότι έφυγαν γιατί είδαν επεισόδια, διάφορους με γκλομπ να σπάνε τις εγκαταστάσεις.

Μία από τις δύο εστίες.

Οι θεατές όμως παραμέναμε στη σκηνή, στο σκοτάδι και χωρίς καμία ενημέρωση.

Μετά από περίπου 5 λεπτά (και ενώ τα συνεργεία άδειαζαν τη σκηνή) μίλησε κάποιος από το μεγάφωνο και μας είπε πως ένα μέλος των Underworld τραυματίστηκε και ακυρώνεται η συναυλία. Σε αυτό το σημείο άναψαν και οι προβολείς.

Ένας φίλος είχε ακόμα πολλά κουπόνια για ποτά και αναρωτιώταν τι θα τα κάνει. Αποφασίσαμε να πάμε να πάρουμε μπύρες. Φτάνουμε στο μπαρ και εκεί είδαμε το εξής θέαμα: δεν υπήρχε κανένας από τους διοργανωτές και διάφοροι θεατές είχαν μπει στο μπαρ και πλιατσικολογούσαν. Μάλιστα πολλοί παρότριναν τους άλλους: «παιδιά μπήτε και πάρτε ότι θέλετε».

Ο κόσμος αποχωρεί καθώς "αδειάζεται" το bar...

Ευτυχώς μας είπαν να βγάλουμε τα καπάκια από τα μπουκάλια νερού.

Σε αυτό το σημείο από τα μεγάφωνα ακούστηκέ το εξής: «Παρακαλείστε να εκενώσετε τους χώρους όσο ποιο γρήγορα γίνεται». Οι φωτιές μαίνονταν ακόμα.

Πήγαμε να βρούμε τους άλλους και αποφασίσαμε να φύγουμε όπως έκαναν και οι περισσότεροι θεατές.

Πουθενά δεν υπήρχαν άνθρωποι από τους οργανωτές! Ούτε σεκιουριτάδες, ούτε πωλητές, είχαν εξαφανιστεί ακόμα και τα διαφημιστικά μπαλόνια. Παρόλο που υπήρχαν δύο εστίες φωτιάς δεν υπήρχε ούτε πυροσβεστική, ούτε αστυνομία.

Ευτυχώς μας είπαν να βγάλουμε τα καπάκια από τα μπουκάλια νερού.

Ο κόσμος έφευγε ήρεμα και δεν είχε πανικοβληθεί, γιατί αλλιώς...

Καθώς πλησιάζαμε στην έξοδο, είδαμε τη μία εστία φωτιάς. Κάποιοι είχαν πυρπολήσει μερικά αυτοκίνητα. Τα αυτοκίνητα βρισκόντουσαν 20 μέτρα από το χώρο της συναυλίας. Μερικοί καημένοι υπάλληλοι μάζευαν όσο ποιο γρήγορα μπορούσαν τα διαφημιστικά σταντς.

Η έξοδος ήταν μπλοκαρισμένη από τον κόσμο που έφευγε, ευτυχώς ήρεμα, και για να φύγουμε αναγκαστήκαμε να περάσουμε δίπλα από τα φλεγόμενα αυτοκίνητα. Που και που ακουγόντουσαν μικρές εκρήξεις. Πολλοί είχαν μπει στο κτίριο και συνέχιζαν το πλιάτσικο. Φαίνεται πως αυτή είναι η κυβερνητική πολιτική εκμετάλευσης των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων.

Ο χώρος για να αφήσουμε τις φωτογραφικές μηχανές και πολύτιμα αντικείμενα.

Το πλιάτσικο ήταν γενικευμένο, ακόμα και στους χώρους που μας είπανε να αφήσουμε τις φωτογραφικές μηχανές. Ευτυχώς μας είπαν να βγάλουμε τα καπάκια από τα μπουκάλια νερού.

Μία ώρα μετά το τέλος της συναυλίας ήρθε η πυροσβεστική. Η αστυνομία ακόμα να εμφανιστεί.

Μερικοί θερμόαιμοι αρχίσαν να πετάνε αντικείμενα στη λεωφόρο Βουλιαγμένης και την έκλεισαν με κάγκελα. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκαν τα πρώτα ΜΑΤ. Μιάμιση ώρα μετά το τέλος της συναυλίας. Κοιτούσαν τα μικρο-επισόδεια στην Βουλιαγμένης και δεν έκαναν τίποτα. Μετά από 15 λεπτά μπήκαν στον χώρο της συναυλίας. Στο να βασανίζουν μετανάστες είναι πολύ καλοί, στην προστασία των πολιτών;

Αυτά έγιναν χθες βράδυ. Η οργή μου με τους διοργανωτές νομίζω πως είναι δικαιολογημένη. Είχαν εξαφανιστεί και είχαν αφήσει μερικές χιλιάδες κόσμο να τα βγάλει πέρα μόνος του. Χωρίς ενημέρωση, χωρίς πρόνοια να εκκενώσουν τον κόσμο, χωρίς, χωρίς, χωρίς.

Σήμερα ένας φίλος μου είπε πως διάβασε στο indymedia για τα χθεσινά επεισόδια. Μπήκα και εγώ από περιέργεια: prin apo mia ora sto Ellhiniko

Μία συζήτηση ανάμεσα σε κρετίνους που συγχαίρουν ο ένας τον άλλον επειδή λεϊλάτισαν το μπαρ.

Μπράβο φωστήρες, για μερικά ποτήρια μπύρας ο πολύδωρας κέρδισε και άλλη δημοτικότητα.

Οι διοργανωτές, που αυτοί έχουν την ευθύνη, έπαθαν τίποτα ή μόνο οι γνωστοί μαλακές που πλήρωσαν το εισητίριο;

Ισότιμη κάλυψη των κομμάτων από την τηλεόραση

2007-06-13T21:33:00.000+03:00

Τη Δευτέρα στο δελτίο ειδήσεων του Γαλλικού κρατικού καναλιού καλεσμένη ήταν η κ. Royal. Πριν αρχίσει τις ερωτήσεις ο παρουσιαστής, το δελτίο έδειξε ένα ρεπορτάζ με τα εκλογικά αποτελέσματα των στενότερων συνεργατών της κ. Royal. Όταν τελείωσε το ρεπορτάζ πήρε τον λόγο η αρχηγός των Γάλλων σοσιαλιστών. Αμέσως επιτέθηκε στον παρουσιαστή λέγοντας του ότι το ρεπορτάζ ήταν λανθασμένο και υπερβολικά αρνητικό για το κόμμα της, προσθέτοντας πως ήταν μία απόδειξη πως τα Γαλλικά ΜΜΕ βοηθάνε υπερβολικά τον αντίπαλο της. Επίσης είπε πως είναι ένα παράδειγμα του κινδύνου που πλανάται πάνω στη Γαλλία αν ένα κόμμα ελέγχει όλες τις βαθμίδες της εξουσίας. Η αλήθεια είναι πως το ρεπορτάζ ήταν αιχμηρό, αλλά είναι επίσης αλήθεια πως όλοι οι στενοί συνεργάτες της «πάτωσαν» στις εκλογές και μάλλον δεν θα εκλεγούν βουλευτές. Πάντως μου άρεσε η ειρωνία στο τέλος του ρεπορτάζ εις βάρους του Chevenement (ο Γάλλος παπαθεμελής και θερμός υποστηρικτής της κ. Royal).

Η απάντηση του παρουσιαστή ήταν πως το δελτίο του ελέγχεται από το C.F.A. (το Γαλλικό Ε.Σ.Ρ.). Νομοθεσία για την ισότιμη κάλυψη των κομμάτων από την τηλεόραση δεν υπάρχει μόνο στην χώρα μας αλλά και στη Γαλλία.

Είναι θεμιτό να έχουμε τέτοια νομοθεσία σε μία δημοκρατία;

Θεωρητικά έχουμε ελευθερία έκφρασης, ειδικά στα ΜΜΕ, όμως αυτή η νομοθεσία δεν περιορίζει εξ’ ορισμού την ελευθερία έκφρασης; Είναι θεμιτό το κράτος να ορίζει στα ΜΜΕ πόσο χρόνο θα αφιερώνουν στους υποψήφιους, ακόμα και αν σκοπός του είναι η ισότιμη προβολή των κομμάτων και των θέσεων τους;

Δεν είναι πρόβλημα δημοκρατικότητας όταν η νομοθεσία ορίζει την προβολή των κομμάτων ανάλογα με το ποσοστό που πήραν στις εκλογές; Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αποτρέπει τη δημιουργία νέων κομμάτων, μιας και δεν προβάλονται, καθώς και την παγίωση των ποσοστών. Αν ο ΣΥΝ φτάσει το 10% των προθέσεων ψήφου η προβολή του θα είναι 3% μιας και αυτό είναι το ποσοστό ψήφων που πήρε στις τελευταίες εκλογές.

Ο νόμος έχει ένα τεράστιο κενό που δεν μπορεί να καλυφτεί με τίποτα: η «γραμμή» του ΜΜΕ. Ένα δελτίο μπορεί πράγματι να αφιερώσει τον προβλεπόμενο χρόνο ισότιμα σε δύο υποψηφίους αλλά μπορεί κάλιστα το ρεπορτάζ για τον ένα υποψήφιο να είναι θετικότατο και για τον άλλο αρνητικότατο. Έχουμε μία περίπτωση όπου ένα ΜΜΕ υποστηρίζει φανερά έναν υποψήφιο αλλά είναι απόλυτα νόμιμο. Ο νόμος εφαρμόζεται αλλά είναι άχρηστος.

Τέλος η νομοθεσία είναι αναποτελεσματική όσον αφορά τον ψυχολογικό τομέα. Η άποψη που κυριαρχεί στη χώρα μας είναι πως τα ΜΜΕ ευνοούν τους δικούς τους ανθρώπους. Η αριστερά (τουλάχιστον αυτή που ζει ακόμα στο ψυχρό πόλεμο) πιστεύει πως τα ΜΜΕ στην χώρα μας είναι γεμάτα Αμερικάνους πράκτορες, η δεξιά (τουλάχιστον αυτή που ζει ακόμα στο ψυχρό πόλεμο) πιστεύει πως τα ΜΜΕ είναι γεμάτα από Κομμουνιστές και πάει λέγοντας.

Είμαι ενάντια αυτού του νόμου. Τα ΜΜΕ ας λένε ότι θέλουν και ας προβάλουν όποιον θέλουν, άλλωστε το κάνουν έτσι και αλλιώς. Είναι προτιμότερο οι αρχές να εφαρμόσουν στα ΜΜΕ τους νόμους οι οποίοι είναι πιο σημαντικοί για την δημοκρατία: έλεγχος προέλευσης των χρημάτων των ΜΜΕ, έλεγχος για τη μισθοδοσία και ασφάλιση των εργαζομένων στα ΜΜΕ, καθορισμός (επιτέλους!) του νομικού πλαισίου λειτουργίας της τηλεόρασης. Η λίστα δεν τελειώνει εδώ.

Υ.Γ. Τον τελευταίο καιρό ακούγονται κατηγορίες ότι μερικά ΜΜΕ προβάλουν το κόμμα του καρατζαφέρη. Η απάντηση των ενδιαφερόμενων είναι πως η μόνιμη παρουσία του (μοναδικού άλλωστε) στελέχους του κόμματος στα πάνελ οφείλεται στην υποχρέωση από το Ε.Σ.Ρ. Ίσως, αλλά αν οι δημοσιογράφοι ήταν δημοσιογράφοι δεν θα τον άφηναν να μονοπωλεί τον χρόνο και να γαυγίζει συνέχεια τα ψέματα του. Νομοθεσία που να ορίζει ποιος γίνεται δημοσιογράφος υπάρχει;

Ο Μάκης.

2007-06-10T20:06:00.000+03:00

Ένα σκυλί έχω μισήσει στην ζωή μου:

Συνήθως πηγαίνω για basket σε ένα συγκεκριμένο γήπεδο. Έχει πολλά πλεονεκτήματα: είναι κοντά στο σπίτι μου, ο αγωνιστικός χώρος είναι σε τέλεια κατάσταση, βρίσκεται σε απίστευτη τοποθεσία, δεν έχει πολύ κόσμο. Έχει όμως ένα τεράστιο μειονέκτημα: ένα ημί-αδέσποτο σκύλο που εκτελεί χρέη φύλακα και το οποίο αποκαλώ Ρατανπλάν. Με τον original Ρατανπλάν έχουν αρκετά κοινά: είναι συνάδελφοι, «φύλακες» και οι δύο, και εμφανισιακά μοιάζουν τόσο ώστε μάλλον κατάγωνται από το ίδιο χωριό. Στο γήπεδο συνήθως πηγαίνω με ένα φίλο.

Όταν έχει κόσμο ο Ρατανπλάν φεύγει και παίζει με τις γάτες(!). Άλλες φορές στήνει καρτέρι στα λίγα αυτοκίνητα που περνάνε από εκεί. Παραδέχομαι δημόσια πως δύο – τρεις φορές δεν κρατήθηκα και όταν τον είδα να κάνει ηρωική έφοδο προς το αυτοκινητό μου γκάζοσα και έστριψα προς το μέρος του. Ακόμα θυμάμαι με χαρά τα «κάι-κάι» φόβου.

Πριν με καταδώσετε στην WWF αφήστε με να τελειώσω την ιστορία μου.

Το πρόβλημα είναι τον χειμώνα όταν έχει ήλιο (προφανώς όταν χιονίζει δεν παίζω basket αλλά τέλος πάντων). Ο Ρατανπλάν αράζει στην μέση του γηπέδου και λιάζεται. Όταν είμαι με τον φίλο μου ο «φύλακας» μας κοιτάει με ένα βλέμμα μίσους αλλά φεύγει και πηγαίνει να παίξει με τις γάτες.

Όταν όμως είμαι μόνος μου...

Σηκώνει λίγο το κεφάλι του με κοιτάει και αρχίζει να γρυλίζει. Αμέσως μετά σηκώνεται και γρυλίζει πιο δυνατά. Από το στόμα του τρέχουν λευκοί πυκνοί αφροί. Μερικές φορές αποχωρώ από το γήπεδο χωρίς διαπραγματεύσεις. Προφανώς και δεν φοβάμαι, αλλά είναι γνωστό πως είμαι φιλόζωος και δεν θέλω να διαταράξω το οικοσύστημα του Ρατανπλάν. Άλλες φορές μπαίνω διακριτικά στο γήπεδο και αρχίζω τα σουτάκια. Ο Ρατανπλάν γρυλίζει, αφρίζει και μετά από αρκετή ώρα φεύγει.

Πριν από μερικά χρόνια την Κυριακή του Πάσχα έπαιζα μπάσκετ με τον φίλο μου και ήρθε ο φύλακας (ο κανονικός όχι ο Ραντανπλάν) του γηπέδου. Κρατούσε ένα αλουμινόχαρτο και μέσα είχε κοκορέτσι και αρνί. Εκείνη την ημέρα οι ρόλοι αντιστράφηκαν: εμείς είμασταν αυτοί που γρυλίζαμε και αφρίζαμε. Ο σκύλος σε χρόνο dt είχε πάει και έκανε χαρές στον φύλακα. Αυτός μας βλέπει και μας λέει «Α! Αυτός!», δείχνοντας τον Ρανταναπλάν, «Αυτός είναι το καλύτερο παιδί». Η απάντηση μας λογοκρίθηκε.

Πέρυσι τον χειμώνα μου τηλεφωνάει ο φίλος μου:
-Έλα μου λέει γεμάτος χαρά. Έλυσα το μυστήριο του Μάκη.
-Ποιος είναι ο Μάκης; Απαντάω.
-Έλα ρε ο Μάκης μου ξαναλέει.
-Ρε καμένε, του λέω, είσαι μεθυσμένος στις 12 το μεσημέρι; Καλά δεν ντρέπεσαι και είσαι δικαστής; Τουλάχιστον να σέβεσαι εμάς του εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα.
-Όχι, επέμενε αυτός, για τον Μάκη λέω τον σκύλο στο γήπεδο του Basket. Πήγα και παραπονέθηκα στην φύλακα. Αυτός μου είπε πως ο Μάκης – Ρατανπλάν δεν πειράζει κανένα απλώς θέλει χάδια. Πήγαμε μαζί και τον χαϊδεψα.

Τελικά το παν στην ζωή είναι να έχεις τρόπους...

Όμως μετά από λίγες μέρες μου ξανατηλεφωνάει ο φίλος μου.
-Ρε με δάγκωσε!
-Καλά σου έκανε, αλλά ποιος;
-Ο Μάκης!
-Ο Μάκης; Μα δεν μου είπες πως είχετε γίνει κολλητοί και κανονίζατε να πάτε και για γκόμενες.
-Ρε σοβαρά μiλάω, πήγα να τον χαϊδέψω και μου επιτέθηκε.
-Δεν μου λες, απαντάω, πότε είπαμε πας Σκωτία για να λύσεις το μυστήριο της λίμνης Λοχ-Νες;

Ηλιοβασίλεμα από το γήπεδο, είπαμε απίστευτη τοποθεσία...

Κόμματα Συνεργασίας

2007-06-07T19:12:00.000+03:00

Στο προηγούμενο post έγραψα την άποψη μου για τις Κυβερνήσεις Συνεργασίας μιας και τον τελεύταιο καιρό βλέπω πολύ συχνά σχόλια και άρθρα για αυτές. Τον τελευταίο καιρό όμως βλέπω πολύ συχνά σχόλια και άρθρα για κάτι που ονόμασα (πολύ πρόχειρα) «Κόμμα Συνεργασίας» ή αλλιώς την απόσπαση ενός μέρους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και την δημιουργία ενός νέου κόμματος.

Ένα άλλο πρόβλημα που έχω είναι πως θα χαρακτηρίσω τους πολιτικούς που θα στελεχώσουν το «μελλοντικό» κόμμα. Μερικοί χρησιμοποιούν την λέξη μεταρρυθμιστές. Δεν μου αρέσει αυτή η λέξη, είναι κενή νοήματος και μοιάζει «μαρκετίστικη». Άλλοι χρησιμοποιούν τις λέξεις φιλελεύθεροι ή προοδευτικοί, ίσως να είναι αλλά αυτοί οι όροι χρησιμοποιούνται για να χαρακτηρίσουν άλλους πολιτικούς χώρους. Φυσικά υπάρχουν και οι «αρνητικοί» χαρακτηρισμοί: «εκσυχρονιστές», «φιλελεύθεροι*», «δυτικολάγνοι» και πάρα πολλοί άλλοι. Ας μου επιτρέψετε μία υπέρβαση και να τους αποκαλώ «το υγιές τμήμα των κομμάτων το οποίο ζει στον πλανήτη γη στις αρχές του 21ο αιώνα».

Νομίζω πως είναι αυτονόητο πως ο κ. Παπανδρέου έχει πιο πολλά κοινά με την κ. Μπακογιάννη από ότι έχει με τον κουλούρη. Πως ο τζοχατζόπουλος έχει πιο πολλά κοινά με τον πολύδωρα παρά με τον κ. Χρυσοχοϊδη. Πως ο κ. Αλογοσκούφης έχει πιο πολλά κοινά με την κ. Διαμαντοπούλου παρά με τον γιακουμάτο. Κλπ.

Ένα τέτοιο κόμμα θα μπορούσε πράγματι να κυβερνήσει την χώρα πολύ αποτελεσματικά και να λύσει πολλά από τα προβλημάτα της. Ένα τέτοιο κόμμα θα το ψήφιζα πολύ ευχαρίστως.

Όμως διάβασα όμως και μία άλλη άποψη: Αν κερδίσουν τις εκλογές οι άλλοι;

Αν καταλήξουμε να έχουμε κυβέρνηση με Πρωθυπουργό τον πολύδωρα, ΥΠΕΞ τον βενιζέλο, ΥΠΕΣ τον ψωμιάδη και Υπουργό παιδείας και θρησκευμάτων τον παπαθεμελή;

Είναι ένα ρίσκο που δεν θέλω να πάρω. Δεν θέλω να το πάρω παρόλο που θα σταματήσω να ανήκω στους ψηφοφόρους του «Λευκό / Άκυρο» και να έχω ένα πολύ σημαντικό λόγο να ασχολούμαι με τα κοινά όσο ποιο ενεργά μπορώ.

*Λέξη πασπαρτού στη χώρα μας...

Κυβερνήσεις Συνεργασίας

2007-06-04T23:08:00.000+03:00

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω άρθρα που σχολιάζουν μία πιθανή κυβέρνηση συνεργασίας μιας και με τον εκλογικό νόμο υπάρχει πιθανότητα το πρώτο κόμμα να μην έχει την πλειοψηφία στην επόμενη βουλή.

Χρειαζόμαστε κυβερνήσεις συνεργασίας; Αν υποθέσουμε πως ναι, μία κυβερνήση συνεργασίας θα είναι βιώσιμη και αποτελεσματική;

Σε πολλές χώρες οι κυβερνήσεις συνεργασίας είναι ο κανόνας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το Βέλγιο και η Ιταλία (ειδικά μέχρι την «κάθαρση» που έγινε πριν από 15 χρόνια). Οι δύο αυτές χώρες είναι χαρακτηριστικές μιας και στην πρώτη περίπτωση οι κυβερνήσεις συνεργασίας είναι σταθερές και πετυχημένες, εν αντιθέση με την Ιταλία όπου οι κυβερνήσεις συνεργασίας αλλάζουν συνέχεια μιας και τα κόμματα που κυβερνάνε δεν μπορούν να συμφωνήσουν στις πολιτικές που πρέπει να ακολουθήσει η κυβέρνηση. Αυτή την περίοδο η κυβέρνηση Prodi έχει τέτοια προβλήματα σχετικά με την νομική αναγνώριση των ζευγαριών που δεν είναι παντρεμένα. Τα αριστερά κόμματα του συνασπισμού είναι υπέρ, τα καθολικά κόμματα είναι κατά. Άρα στα αρνητικά των κυβερνήσεων συνεργασίας είναι η αστάθεια.

Η επιχειρηματολογία υπέρ των κυβερνήσεων συνεργασίας είναι ότι αυτές είναι πιο δημοκρατικές μιας και εκπροσωπούνται μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας. Ένα άλλο επιχείρημα είναι πως αν υπάρχουν πλεόν του ενός κόμματος στην κυβέρνηση θα προστεθεί ένα ακόμα check & balance. Ένα κόμμα θα μπορεί να βλέπει άμεσα τις αυθαιρεσίες που κάνει κάποιο άλλο κόμμα και να τις κατακρίνει στο ανώτατο επίπεδο, δηλαδή στο Υπουργκό Συμβούλιο.

Στη χώρα μας ένα πάγιο αίτημα της αριστεράς είναι η απλή αναλογική. Το αποτέλεσμα της θα ήταν να έχουμε υποχρεωτικά κυβερνήσεις συνεργασίας μιας και είναι σχεδόν αδύνατο κάποιο κόμμα να πάρει το 51% των ψήφων. Δεν θα σχολιάσω αυτό το αίτημα μιας και ο μόνος λόγος ύπαρξης του είναι για να γίνουν μέλη της κυβέρνησης τα κόμματα (ΣΥΝ ή ΚΚΕ) που με την ισχύουσα εκλογική νομοθεσία αποκλείονται.

Συμφωνώ με τα επιχειρήματα υπέρ της κυβερνήσης συνεργασίας όμως μία τέτοια κυβέρνηση θα είναι βιώσιμη και αποτελεσματική στην Ελλάδα; Στην τελική αυτό είναι που έχει σημασία σε μία κυβέρνηση.

Τελευταία φορά που είχαμε μία παρόμοια κυβέρνηση ήταν την περίοδο 1989 – 1990, ΝΔ με ΚΚΕ και ΝΔ ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ. Και οι δύο κυβερνήσεις μπορούν να χαρακτηριστούν χωρίς δεύτερη σκέψη σαν αποτυχημένες. Δεδομένου του γνωστού κλίματος της εποχής, που ευτυχώς δεν υπάρχει πλέον στην εποχή μας, δεν μπορώ να τις χρησιμοποιήσω σαν παράδειγμα.

Πιστεύω πως είναι πιο εύκολο να συμφωνήσει το ΠΑΣΟΚ με την ΝΔ σε ένα κοινό πρόγραμμα παρά να συμφωνήσουν τα μέλη των κομμάτων μεταξύ τους. Μία κυβέρνηση πρέπει να είναι υπεύθυνη και σε γενικές γραμμές οι πρωθυπουργοί είναι αρκετά υπεύθυνοι, επίσης σε πάρα πολλά θέματα (οικονομία, εξωτερική πολιτική, περιβάλλον) η χώρα μας δεσμεύεται από διακρατικές συμφωνίες, άρα σε αυτά τα θέματα το πεδίο χειρισμών είναι περιορισμένο. Αντιθέτως τα δύο μεγάλα κόμματα πρέπει να πήσουν για το πρόγραμμα στελέχη τους τα οποία πολλές φορές είναι τα πάντα εκτός από υπεύθυνα. Άντε να πείσεις τον Ψωμιάδη για μοικτή ονομασία της FYROM. Άρα δεν υπάρχει πρόβλημα στο προγραμματικό επίπεδο.

Στην πράξη όμως; Στόχος των δύο μεγάλων κομμάτων είναι η εξουσία. Όταν ένα από τα δύο κόμματα είναι στην αντιπολίτευση ακολουθεί την πολιτική του ώριμου φρούτου. Αποτελεσματική πολιτική αλλά καθόλου ώριμη για μία δημοκρατία. Αν κυβερνάνε και τα δύο κόμματα η φθορά ποιο θα πλήξει; Μάλλον και τα δύο, οπότε θα καταλήξουμε να έχουμε μία κυβέρνηση η οποία δεν θα παίρνει αποφάσεις με πολιτικό κόστος ή ακόμα χειρότερα που ένα μέρος της θα υποθάλπει το υπόλοιπο.

Έχουμε πολιτικούς οι οποίοι είναι διαθετιμένοι να πάρουν αποφάσεις (όπως η κ. Γιαννάκου) χωρίς να τους νοιάζει το πολιτικό κόστος; Έχουμε πολιτικούς οι οποίοι έχουν σαν στόχο την σωστή λειτουργεία του υπουργείου τους και όχι την προβολή τους; Έχουμε πολίτες που θα ψηφίσουν τέτοιους πολιτικούς; Αν απαντήσω όχι μάλλον δεν θα είμαι απόλυτος.

Η πολιτική ανωριμότητα της κοινωνίας μας φαίνεται και στις μονοκομματικές κυβερνήσεις, όμως τα αρνητικά χαρακτηριστικά της πολλαπλασιαζονται σε μία κυβέρνηση συνεργασίας. Επίσης στην παρούσα φάση δεν βλέπω κανένα λόγο ύπαρξη τους. Για αυτούς τους δύο λόγους είμαι ενάντια.

Η συνέχεια του Κράτους

2007-05-31T20:25:00.000+03:00

Οι σοφοί λένε πως ένα από τα χαρακτηριστικά μιας ώριμης δημοκρατίας είναι η συνέχεια του κράτους-κυβέρνησης. Αρκετά συχνά παραπονούμαστε πως η δημοκρατία μας δεν είναι αρκετά ώριμη. Σε αυτό το θέμα δεν θα συμφωνήσω μιας και τον τελευταίο καιρό συναντάω πολλά παραδείγματα που αποδυκνείουν πως υπάρχει πράγματι συνέχεια στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας.

Το ποιο «κραυγαλέο» παράδειγμα νομίζω πως είναι η περίπτωση του Πρωθυπουργού. Στις δημοσκοπήσεις (που πλέον πάνε να γίνουν καθημερινές) ο κ. Καραμανλής βγαίνει πάντα και με μεγάλη διαφορά ο «καταλληλότερος για Πρωθυπουργός». Αν σας θυμίζει τις δημοσκοπήσεις επί πρωθυπουργίας Σημίτη τότε τα μεγάλα πνεύματα συναντιώνται μιας και αυτό ακριβώς μου θυμίζει.

Πέρα από τον τίτλο του «καταλληλότερου» στην περίπτωση του Πρωθυπουργού συναντάμε και μία άλλη συνέχεια. Αυτή που λέει πως ο Πρωθυπουργός είναι ικανότατος (άλλωστε είναι ο «καταλληλότερος» σύμφωνα με τις τελευταίες 523 δημοσκοπήσεις), μοχθεί για τη χώρα και φυσικά πληρεί τέλεια τα προσόντα για την θέση που κατέχει αλλά πάσχει στο θέμα του πάγκου. Συγνώμη των στελεχών που τον πλαισιώνουν στο υπουργικό συμβούλιο ήθελα να γράψω. Χμμμ αν σας θυμίζει την πρωθυπουργία Σημίτη τότε είπαμε: τα μεγάλα πνεύματα συναντιώνται μιας και αυτό ακριβώς μου θυμίζει.

Τις τελευταίες μέρες, αν δεν κάνω λάθος από το Σάββατο, γίνομαι μάρτυρας άλλης μίας συνέχειας του κράτους: τα εγκαίνια δημοσίων έργων που δεν έχουν ολοκληρωθεί ή που βρίσκονται ακόμα στο στάδιο προ-μακέτας. Ο ΥΠΕΧΩΔΕ ο κ. Λαλιώτης, συγνώμη κ. Σουφλιάς ήθελα να γράψω, εγκαινίασε 3 σταθμούς της Αττικό Μετρό οι οποίοι όμως, σύμφωνα με την εταιρία, δεν είναι ακόμα έτοιμοι. Για να πληροφορήσει το λαό έκανε και μία διαφημιστική καμπάνια με ολοσέλιδες δημοσιεύσεις στις εφημερίδες. Οι διαφημίσεις ανέφεραν και το μετρό της Θεσσαλονικής και την μελλοντική γραμμή 4, η οποία αν κατάλαβα καλά θα είναι κυκλική, θα ξεκινάει από τον Πειραιά, θα φτάνει μέχρι το Μαρούσι και θα επιστρέφει στο λιμάνι. Πάντως ο κ. ΠΕΧΩΔΕ ξέχασε να βάλει στην καμπάνια του και την ακόμα ποιο μελλοντική γραμμή 5 η οποία θα ξεκινάει από το υπουργείο του και θα καταλήγει στην Λάρισα με χρόνο ολοκλήρωσης το 2054μχ. Αν σας θυμίζει τις ένδοξες ημέρες όπου ο κ. Λαλιώτης ήταν ΥΠΕΧΩΔΕ το είπαμε άλλες δύο φορές: τα μεγάλα πνεύματα συναντιώνται μιας και αυτό ακριβώς μου θυμίζει.

Λέτε αν περάσει ο δείκτης του χρηματιστηρίου τις 5.000 μονάδες να δούμε τον κ. Αλογοσκούφη να λέει πως «το κόμμα του χρηματιστηρίου ψηφίζει ΝΔ»;

Brussels Jazz Marathon

2007-05-28T19:56:00.000+03:00

Κάθε Μάιο στις Βρυξέλλες λαμβάνει μέρος ένα festival μουσικής που ονομάζεται Brussels Jazz Marathon. Είναι αφιερωμένο στην Jazz και αποκαλείται Marathon επειδή διαρκεί τρεις μέρες: Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.

Κατά τη διάρκεια του Brussels Jazz Marathon η ήρεμη πρωτεύουσα της Ευρώπης μεταμορφώνεται σε Μεσογειακή πόλη. Αν εξαιρέσουμε τις συναυλίες που γίνονται σε διάφορες πλατείες της πόλης (5 συνολικά φέτος) πολλά μπαράκια της πόλης παίζουν live μουσική. Συνολικά φέτος έγιναν 125 συναυλίες. Αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι έρχονται τουρίστες από άλλες πόλεις του Βελγίου ή γειτονικές χώρες (ή λίγο ποιο μακρυνές σαν εμένα) οι Βρυξέλλες για 3 μέρες το χρόνο γίνονται «αντί-Βρυξέλλες» :)

Οι προετοιμασίες την Πέμπτη το πρωί στην κεντρική πλατεία της πόλης. (όχι δεν είναι μοντάζ είχε 27 βαθμούς και ήλιο).

Παρασκευή απόγευμα, σε λίγο αρχίζει το festival. (όχι δεν είναι μοντάζ είχε 27 βαθμούς και ήλιο για δεύτερη μέρα).

Σάββατο μεσημέρι, συναυλία στην Sablon (ο καιρός ξανά-έγινε Βέλγικος δηλαδή συννεφιά)

Σάββατο βράδυ, η μεγάλη συναυλία στην κεντρική πλατεία (ο καιρός ήταν Βέλγικος αλλά η βροχή άρχισε 1 ώρα μετά το τέλος της συναυλίας).

Συναυλία σε μπαράκι. Τα παιδιά στη σκηνή δεν ήταν πάνω από 18 ετών.

Φέτος μαζί με το Brussels Jazz Marathon οργανώθηκαν και τα 20km των Βρυξελλών.

Deutscher Soldatenfriedhof Dionyssos – Rapendoza

2007-05-20T18:55:00.001+03:00

Στην Πεντέλη στον δρόμο που πηγαίνει από τον Διόνυσο στη Νέα Μάκρη υπάρχει ένα νεκροταφείο με νεκρούς Γερμανούς στρατιώτες από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έχω περάσει δεκάδες (αν έλεγα και εκατοντάδες δεν θα ήταν υπερβολή) φορές από εκείνο το σημείο. Πάρα πολλές φορές έχω σκεφτεί να το επισκεφτώ αλλά δεν το είχα κάνει ποτέ. Μέχρι χθες.

Από μακριά φαίνεται μικρό (και είναι πράγματι μικρό) και μοιάζει ποιο πολύ με Μεσαιωνικό κάστρο παρά με νεκροταφείο. Είναι χτισμένο σε ένα λόφο και γύρο υπάρχει ένα πέτρινο τοίχος. Η περιοχή είχε καεί το 1998 αλλά φαίνεται πως η φωτιά δεν πείραξε το νεκροταφείο. Το τοπίο σίγουρα είναι πολύ ωραίο.

Στην είσοδο υπάρχει μία πινακίδα με τους κανόνες συμπεριφοράς και ένα μικρό ιστορικό του νεκροταφίου. Θέλω να αναφέρω δύο πράγματα. Πρώτον ότι όλοι οι νεκροί έχουν «κοινή μοίρα», δηλαδή πως τα μνήματα είναι ίδια για όλους άρα απαγορεύεται στους συγγενείς να τα αλλάξουν. Δεύτερον πως το νεκροταφείο είναι ένα από τα 600 που υπάρχουν σε όλο τον κόσμο και υπάρχει ένας οργανισμός στην Γερμανία που είναι υπεύθυνος για αυτά.

Παρόλο που δεν υπάρχει φύλακας και η είσοδος είναι ελεύθερη σε όλους το νεκροταφείο είναι σε πολύ καλή κατάσταση.

Στην αρχή έγραψα πως το νεκροταφίο είναι μικρό. Πράγματι ο χώρος δεν είναι μεγάλος αλλά με το που μπήκα έπαθα αυτό το σοκ:

9973! 9973 άνθρωποι βρίκονται θαμμένοι σε αυτό το μέρος. Μία μικρή πόλη θαμμένη κάτω από τα πόδια μου!

Νόμιζα πως το νεκροταφείο θα ήταν μία ατελειώτη σειρά από σταυρούς μιας και αυτή είναι η εικόνα που έχω από τέτοια νεκροταφεία, όμως στο Deutscher Soldatenfriedhof Dionyssos υπάρχουν μαρμάρινες πλάκες με τα ονόματα των νεκρών.

Σε πολλά σημεία οι νεκροί είναι κατηγοροποιημένοι ανάλογα με την γεωγραφική περιοχή που πέθαναν.

Δεν ξέρω αν μπορώ να σχολιάσω αυτή την σκηνή:

Στεφάνι πάνω σε ένα όνομα! Εξήντα χρόνια μετά και κάποιος ήρθε στην άκρη της Ευρώπης για να χαιρετήσει τον πατέρα του ή τον παππού του.

Μία τελευταία ματιά καθώς γυρνάμε στην Αθήνα.

Vogliamo anche noi uno Zapatero

2007-05-16T23:30:00.001+03:00

Το Σάββατο που μας πέρασε στη Ρώμη έγινε μία τεράστια διαδήλωση υπέρ της "παραδοσιακής" οικογένειας ή αλλιώς ενάντια στην πρόθεση της κεντροαριστερής κυβέρνησης της Ιταλίας να αναγνωρίσει τις σχέσεις, αλλά όχι το γάμο, ανάμεσα σε μη παντρεμένα ζευγάρια αλλά και στους ομοφυλόφιλους. Η συγκέντρωση είχε τεράστια επιτυχία και μπορεί να συγκέντρωσε 1 εκατομμύριο ανθρώπους.

Την ίδια ώρα και στην ίδια πόλη έγινε και μία αντί-διαδήλωση η οποία ήταν πολύ μικρότερη. Καθώς κοιτούσα τις εικόνες στη τηλεόραση ένα πανό τράβηξε την προσοχή μου. Το πανό έγραφε "Vogliamo anche noi uno Zapatero", δηλαδή "Θέλουμε και εμείς ένα Ζαπατέρο".

Ο Ζαπατέρο είναι ο σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός της Ισπανίας και κέρδισε τις εκλογές σχεδόν τυχαία. Μία από τις προεκλογικές του υποσχέσεις ήταν και η αναγνώριση από το κράτος των γάμων ανθρώπων του ίδιου φύλου. Όταν εκλέχτηκε, η συγκεκριμένη νομοθεσία ήταν μία από τις πρώτες που ψήφισε η κυβέρνηση του.

Και στην Ιταλία και στην Ισπανία η Καθολική εκκλησία είναι πολύ ισχυρή όπως αντίστοιχα πολύ ισχυρή είναι η Ορθόδοξη εκκλησία στην Ελλάδα. Στην Ισπανία ο πρωθυπουργός δεν δίστασε να πάει κόντρα στην εκκλησία και να ψηφίσει ένα νόμο χωρίς να υπολογίσει την αντίδραση της. Στην Ιταλία η κυβέρνηση δεν είναι το ίδιο θαρραλέα, ο αντίστοιχος νόμος είναι πολύ ποιο "light" και δεν έχει ψηφιστεί ακόμα. Στην Ελλάδα ο κ Παπανδρέου (ομοϊδεάτης του κ. Ζαπατέρο) από τότε που έγινε πρόεδρος του κόμματος του ψάλλει το "πιστεύω" μπροστά στις κάμερες σε κάθε εκκλησιαστική εορτή.

Ένα έχω να πω: anche i voglio uno Zapatero

Η αναγνώριση η μη των ομοφυλοφιλικών σχέσεων από το κράτος δεν είναι το ποιο σημαντικό πρόβλημα μιας δημοκρατίας (όχι πως δεν είναι σημαντικό), το ποιο σημαντικό είναι ποιος έχει την εξουσία, η κυβέρνηση ή η όποια θρησκεία.

Υ.Γ. Λίγες μέρες πριν ο κ. Παπανδρέου επανέφερε στην ενεργό δράση τον κ. Λαλιώτη, άλλος ένα λόγος να λέω: anche i voglio uno Zapatero.

Eurovision

2007-05-12T18:09:00.000+03:00

Κάθε χρόνο στις Βρυξέλλες το Μαίο διοργανώνεται το Brussels Jazz Marathon. Όπως μπορεί κάποιος να καταλάβει από το όνομα είναι μία γιορτή αφιερωμένη στην Jazz, και όχι μόνο. Κρατάει 3 μέρες και η ζωή της πόλής γυρίζει γύρο από αυτό. Περισσότερα για το Brussels Jazz Marathon σε 2 εβδομάδες.

Πριν από 2 χρόνια είχα πάει στις Βρυξέλλες με αφορμή το Jazz marathon. Το Σάββατο βράδυ με μερικούς φίλους πίναμε μπύρες σε ένα μπαράκι. Παραδόξως είχε καλό καιρό και κάτσαμε έξω.

Κατά τα μεσάνυχτα άρχισαν να ακούγονται κορναρίσματα, στην αρχή ήταν λίγα αλλά με την ώρα αυξάνονταν.

Με τους φίλους μου αρχίσαμε να κάνουμε πλάκα:
"Τι απολίτιστοι που οι Βέλγοι", "Αίσχος, πάμε στην Αθήνα να ηρεμήσουμε", "Τι Ευρώπη και πράσινα άλογα αυτοί είναι χειρότεροι και από εμάς" κλπ.

Σε κάποια φάση είχα μία παροδική κρίση εξυπνάδας και λέω στους φίλους μου "Ρε, λέτε να κέρδισε η Παπαρίζου τη scatovision και να βγήκαν οι ομοεθνείς σας να το γιορτάσουν;"

Οι υπόλοιποι δεν το πίστεψαν, πως να το κάνουμε παρά είναι γελοίο να πανηγυρίζεις την "νίκη" στην eurovision κατά τη διάρκεια ενός festival Jazz.

Εγώ επέμενα και πήγα μέχρι την κεντρική πλατεία (όπου είναι το συνηθισμένο μέρος πανηγυρισμών για όλους τους λαούς των Βρυξελλών εκτός... από τους Βέλγους) και είδα ένα αξέχαστο θέαμα: Νεαροί έλληνες από τα "ghetto" με τις φτιαγμένες μπέμπες τους να κορνάρουν και να ανεμίζουν Ελληνικές σημαίες παρέα με τις "κατίνες" των νατοϊκών και των ευρωυπαλλήλων.

Ναι το έθνος πανηγύριζε στην ξενιτιά άλλον έναν εθνικό θρίαμβο, τη νίκη στη eurovision...

Kiosque

2007-05-06T17:24:00.000+03:00

Μία εκπομπή βλέπω στην τηλεόραση. Λέγοντας βλέπω εννοώ πως τη παρακολουθώ πάντα και όταν δεν μπορώ να είμαι μπροστά από την οθόνη την ώρα προβολής της την γράφω στο video.

Αυτή είναι το Kiosque και προβάλλεται κάθε Κυριακή στις 18:00 από το κανάλι TV5.

Η εκπομπή κρατάει μία ώρα και σχολιάζει την επικαιρότητα. Αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει από τις άλλες εκπομπές και που με έχει κάνει fan της είναι το concept της.

Στο Panel υπάρχει ένας κεντρικός παρουσιαστής, ο Philippe Dessaint, και 5 καλεσμένοι οι οποίοι είναι δημοσιογράφοι, αντιπρόσωποι ξένων ΜΜΕ στη Γαλλία, από διάφορες χώρες. Σχεδόν από όλες τις χώρες του πλανήτη.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της είναι ότι οι δημοσιογράφοι εκπροσωπούν όλα τα φάσματα της πολιτικής, αν εξαιρέσουμε τα άκρα.

Οι συζητήσεις είναι πάντα ενδιαφέρουσες, με επιχειρήματα και κόσμιες, το αντίθετο από τα δικά μας παράθυρα δηλαδή, παρόλο που στο panel μπορεί να βρίσκεται ένας δεξιός Ισραηλινός με έναν αριστερό Άραβα.

Ένα άλλο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της εκμπομπής είναι πως έχει ένα σκιτσογράφο (Ali Dilem) ο οποίος σχεδιάζει σκίτσα κατά τη διάρκεια της εκπομπής. Ο Ali Dilem είναι Αλγερινός και τα τελευταία χρόνια ζει στη Γαλλία μιας και στη χώρα του έχει δεχτεί πολλές φορές απειλές για την ζωή του, άλλωστε έχει καταδικαστεί στην Αλγερία για τα σκίτσα του.

Οι Τούρκοι ισλαμιστές είναι κοσμικοί. Γκιουλ: Θέλουμε τον χωρισμό του κράτους από τα στρατόπεδα.

Τέλος και πολύ σημαντικό είναι η θεματολογία της εκπομπής. Επιλέγονται τα σημαντικότερα θέματα της προηγούμενης εβδομάδας ή της επομένης και ακούγονται απόψεις από όλες τις "γωνιές" του πλανήτη μας. Είναι ανούσιο να σημειώσω πως η οπτική γωνιά μιας Καμερουνέζας (για παράδειγμα) για τις οικονομικές προοπτικές της Αφρικής (πάλι παράδειγμα) απέχει έτη φωτός από την κυριαρχούσα άποψη στην Ελλάδα.

Την προηγούμενη Κυριακή οι καλεσμένοι ήταν:
- Andreï Gratchev, Novoïe Vremia, από τη Ρωσία
- Mine Kirikkanat, Vatan, από τη Τουρκία
- Axel Krause, Transatlantic Magazine, από τις ΗΠΑ
- Lara Marlowe, Irish Times, από την Ιρλανδία. Εδώ θέλω να κάνω μία παρατήρηση: ως "η πιο σέξυ 50αρα" έχει κυριαρχήσει η Royal. Μέγα λάθος και αίσχος! Η πιο σέξυ 50άρα είναι η Lara Marlowe (η φωτογραφία την αδικεί).
- Joav Toker, Κανάλι 10, από το Ισραήλ

Και η θεματολογία της εκπομής ήταν:
- Η νέα "δήλωση καθαρότητας" που απαίτησε η κυβέρνηση της Πολωνίας από όσους κατέχουν δημόσιες θέσεις και ειδικά στην στάση που κράτησε ο Bronislaw Geremek.
- Ο θάνατος του Boris Yeltsin.
- Ο θάνατος του Mstislav Rostropovich.
- Η κρίση στην Τουρκία με την υποψηφιότητα Γκιουλ για την προεδρία της χώρας.
- Τα 25 χρόνια από την επιστροφή του Sinai στην Αίγυπτο.
- Το Debat ανάμεσα στην Royal και Bayrou (περίοδος εκλογών στην Γαλλία γαρ...)

Kiosque kάθε Κυριακή στις 18:00 από το TV5 Monde, για όσους τυχερούς έχουν NOVA.

Υ.Γ. Tακτικός καλεσμένος της εκπομπής ήταν και ο Λιβανέζος Samir Kassir
ο οποίος δολοφονήθηκε (ένας από τους τόσους πολλούς στην χώρα του) τον Ιούνιο του 2005. Μερικές χώρες είναι τυχερές και έχουν δημοσιογράφους που ρισκάρουν την ζωή τους για το επάγγελμα τους.

Που είναι το Parking;

2007-05-01T19:49:00.000+03:00

Ένα μικρό quiz: Μπορείτε να μου πείτε που είναι το parking ή να το πω αλλιώς πως χωράνε τα αυτοκίνητα στους χώρους που δείχνουν ότι είναι parking. Προσπαθώ να βρω το σκεπτικό της πολεδομίας και έδωσε τις άδειες για parking (αυτό είναι αστείο).

Τα 4 parking βρίσκονται σε μία ακτίνα 100 μέτρων.

- Το πρώτο σπίτι είναι πρακτικά ακατοίκητο.

- Στο δεύτερο το parking χρησιμεύει για να βάζει ο ιδιοκτήτης την μηχανή του στον κήπο.

- Στο τρίτο για να μη χαλάει τη "μούρη" του μαγαζιού. Φυσικά όταν το αφεντικό δε βρίσκει θέση στα 50 μέτρα (στα 50 μέτρα άντε στα 100 έχει πάντα θέση) αφήνει τη κούρσα μπροστά στο "parking".

- Στο τέταρτο νομίζω πως είναι αυτονόητο: μην περπατήσει ο "άρχοντας" 10 μέτρα.

Ίσως η κυβέρνηση να ιδιωτικοποίησε δρόμους και να μην το γνωρίζω. Αν είναι έτσι να αγοράσω τον δρόμο μπροστά από το σπίτι μου και να τον κάνω ένα estate ρεζερβέ για την αφεντιά μου.

Υ.Γ. Τα νέα μέτρα για να πρασινίσουν οι πόλεις μας:

Δεν ξέρω όμως αν η πρωτοβουλία ανήκει στην κυβέρνηση ή στην τοπική αυτοδιοίκηση...

Το κουμπάκι για τους πεζούς, η επιστροφή.

2007-04-29T00:58:00.001+03:00

Πριν από λίγο καιρό είχα γράψει για ένα κουμπί για πεζούς στην Βασ. Σοφίας το οποίο ήταν βανδαλισμένο και δεν λειτουργούσε (Το κουμπάκι για τους πεζούς).

Το Σάββατο πέρασα μπροστά από το ίδιο σημείο. Γεμάτος "υπερηφάνια" και αυταρέσκεια που του είχα αφιερώσει ένα post κοίταξα το κατεστραμένο κουμπάκι και εκεί με περίμενε μία πολύ ωραία έκπληξη.

Είχαν αλλάξει το κουμπάκι!

Προσπέρασα το φανάρι όσπου μετά από λίγα μέτρα γύρισα πίσω τρέχοντας για να δω αν δουλεύει.

Πάτησα το κουμπάκι και μετά από λίγο το φανάρι για τους πεζούς έγινε πράσινο!

Υ.Γ. Δυστυχώς δεν είχα μνήμη στην φωτογραφική για να αποθανατίσω το κουμπί.

Το τέλος των Γάλλων Οικολόγων;

2007-04-22T14:22:00.000+03:00

Αν είχα Γαλλική υπηκοότητα σήμερα θα ψήφιζα για τους Les Verts δηλαδή για τους Οικολόγους. Όμως στις σημερινές εκλόγές μου φαίνονται εντελώς ανύπαρκτοι.

Θυμάμαι προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις όπως τις Ευρωεκλογές του 1999, όπου πήραν 9.7% των ψήφων με ηγέτη τον Daniel Cohn-Bendit, ή τις προεδρικές εκλογές του 2002 όπου απέσπασαν το 5,3% των ψήφων με υποψήφιο τον Noël Mamère.

Σε εκείνες τις εκλογές έβλεπες τους Verts ή διάβαζες τις θέσεις τους συνέχεια. Πολλές φορές θετικά, όπως τους τραμπουκισμούς των κυνηγών πριν από κάθε προεκλογική ομιλία τους, άλλες αρνητικά όπως τους καυγάδες για τον υποψήφιο το 2002, αρχικά είχε επιλεγεί ο Alain Lipietz. Αυτή τη φορά τίποτα.

Ξεφυλλίζω το πρεοκλογικό τους βιβλίο για τις ευρωεκλογές του 1999. Είναι ένα βιβλίο με θέσεις, με ζωντάνια, με ενέργεια, με αισιοδοξία δηλαδή ένα βιβλίο που σε εμπνέει. Φέτος γιατί είναι ανύπαρκτοι;

Όταν έμαθα πως υποψήφια των Verts θα είναι η Dominique Voynet με έζωσαν τα φίδια (ξαναφορεμένο παλτό και μάλιστα ποτέ δεν ήταν της μόδας) και σαν καθώς πρέπει Έλληνας έφτιαξα ένα σενάριο. “Την επέλεξαν για να πατώσει ώστε να πάρει τις ψήφους της το PS και να μην έχουμε ξανά το σενάριο του 2002”. Όσο και αν δεν μου άρεσε τελικά το δέχτηκα, όμως δεν νομίζω πως είναι αλήθεια. Φέτος οι Οικολόγοι είναι πράγματι ανύπαρκτοι σαν να μην έχουν να πουν τίποτα.

Πολλοί λένε πως η Γαλλία είναι ο νέος άρρωστος άνθρωπος της Ευρώπης (malaise Francais στα Γαλλικά), βλέποντας υποψηφίους σαν τον Nihous, τον de Villiers ή τον Bove να παίρνουν περισσότερους ψήφους από τους Verts νομίζω πως δυστυχώς είναι αλήθεια.

Όσο ανύπαρκτοι και αν είναι οι φέτος οι Οικολόγοι μία κοινωνία που δίνει περισσότερους ψήφους στους οπισθοδρομικούς ή στους αρνητές των πάντων τότε κάτι δεν πάει καλά. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη αποτυχία των Verts, φέτος είχαν μία πολύ καλή ευκαιρία να προσφέρουν στις εκλογές και δεν το έκαναν. Να δούμε αν θα υπάρχουν σαν κόμμα στις εκλογές του 2012...

Υ.Γ. το 1995 η Voynet ήταν ξανά υποψήφια των Οικολόγων και είχε “κερδίσει” το 4% των εκλογέων, σήμερα δεν προβλέπεται να ξεπεράσει το 2.5%, δηλαδή θα πετύχει το χειρότερο ποσοστό στην ιστορία της Γαλλίας για Οικολόγο υποψήφιο.

Σταθμός Βικτωρίας.

2007-04-20T23:13:00.000+03:00

Ο σκοπός μου ήταν να γράψω ένα post στο οποίο θα εξηγούσα τους λόγους που μου αρέσει ο σταθμός του ΗΣΑΠ "Βικτώρια" και να είχε και τις σχετικές φωτογραφίες του σταθμού. Στην πορεία όμως παρουσιάστηκαν μερικά "τεχνικά" προβλήματα.

Την Κυριακή χρησιμοποίησα τον σταθμό και θέλησα να βγάλω μερικές φωτογραφίες. Με είδαν από τα εκδοτήρια και μου είπαν πως απαγορεύεται η φωτογράφιση των σταθμών. Έμεινα έκπληκτος και ζήτησα τον λόγο της απαγόρευσης. Μου απάντησαν πως για να βγάλω φωτογραφίες πρέπει να μου δώσει άδεια ο σταθμάρχης. Η υπάλληλος προσφέρθηκε και του τηλεφώνησε για να μου δώσει την άδεια. Αυτός αρνήθηκε και εγώ έφυγα.

Σήμερα ξαναχρησιμοποίησα το σταθμό και προσπάθησα ξανά να βγάλω φωτογραφίες. Με είδε ένας σεκιουριτάς και μου είπε την ίδια ιστορία, πως απαγορεύονται οι μηχανές στους σταθμούς και πως για να βγάλω φωτογραφίες πρέπει να έχω την άδεια της διοίκησης του ΗΣΑΠ.

Το θέμα του post είναι πολύ απλό: Μπορεί κάποιος να μου δώσει μία λογική εξήγηση της απαγόρευσης;

Otenet...

2007-04-19T12:37:00.000+03:00

Χθες είχα γράψει αυτό το κείμενο:
"Τον τελευταίο καιρό η σύνδεση μου στην Otenet έχει προβλήματα. Χρειάζομαι τουλάχιστον τρεις προσπάθειες για να συνδεθώ στο internet, το αστείο είναι πως κάθε φορά μου βγάζει διαφορετικό μήνυμα αποτυχίας, και η σύνδεση μου κόβεται συνέχεια.

Στις αρχές του μήνα πήγα να πληρώσω τον λογαριασμό του ΟΤΕ και της Otenet (126 ευρώ για δύο μήνες και το σταθερό τηλέφωνο το χρησιμοποιώ σπάνια). Εϊπα στους υπαλλήλους του OTEShop το πρόβλημα μου. Μάλλον τους ρώτησα αν είναι φυσιολογικό ή αν έχει πρόβλημα το PC μου. Μου απάντησαν πως η Otenet δεν έχει κανένα πρόβλημα, ίσα – ίσα που έχει παρατηρηθεί από χρήστες αύξηση στην ταχύτητα.

Χθες είχα πάει σε ένα φίλο και μου είπε πως και αυτός έχει τα ίδια προβλήματα.

Σήμερα προσπαθώ να συνδεθώ από τις 8 και τέταρτο το πρωί και χρειάζομαι το internet. Το σηματάκι της σύνδεσης στο taskbar έχει γίνει ουράνιο τόξο: μία είναι πράσινο, μία κίτρινο και μία κόκκινο.

Στον όμιλο ΟΤΕ, για κινητό, σταθερό και σύνδεση στο internet, δίνω κάθε μήνα περίπου 150 ευρώ. Μήπως είναι καιρός να αλλάξω παροχεά; "

Αλλά είχαμε εξελίξεις.

Μετά από 2-3 ώρες αναμονής παίρνω τηλέφωνο το customer service της Otenet και βρήκαν πως έχει πρόβλημα η γραμμή μου. Μου είπαν πως θα έρθει τεχνικός μέσα σε 2 εργάσιμες μέρες για να την φτιάξει. Δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να πληρώσω, ο πελάτης δηλαδή, την επίσκεψη του τεχνικού για την χαλασμένη γραμμή τους. Τέλος πάντων.

Σήμερα το πρωί ενώ ετοιμαζόμουνα να αρχίσω τα τηλέφωνα τύπου: "Καλημέρα, μπορείτε να μου πείτε τι ώρα θα έρθει ο τεχνικός να φτιάξει τη γραμμή μου;", δοκιμάζω την σύνδεση.

Μπήκα κανονικότατα και με την πρώτη. Ξαναδοκίμασα τη σύνδεση πριν από λίγη ώρα και μπήκα ξανά με την πρώτη. Τι να πω, ήρθε virtual τεχνικός το βράδυ που κοιμόμουνα;

Όχι κλιματισμό στον ηλεκτρικό

2007-04-15T22:57:00.000+03:00

Την Παρασκευή διάβασα ότι ο υπουργός Μεταφορών εγκαινίασε συρμούς του ηλεκτρικού οι οποίοι είναι εφοδιασμένοι με κλιματισμό. Είχα καιρό να ακούσω κάτι σχετικό, για την ακρίβεια τελευταία φορά που το είχα ακούσει ήταν λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες και μάλιστα είχε εγκαινιαστεί ξανά ένας συρμός με κλιματισμό ο οποίος και λειτούργησε για ένα διάστημα.

Είχα την ατυχία να χρησιμοποιήσω μερικές φορές τον συγκεκριμένο συρμό.

Τότε, όπως και τώρα, ήμουν ενάντια στον κλιματισμό στον ηλεκτρικό.

Σήμερα πήγα στο κέντρο με τον ηλεκτρικό. Από τα ανοιχτά παράθυρα έμπαινε το ανοιξιάτικο αεράκι και η ατμόσφαιρα ήταν πολύ ευχάριστη. Αν το βαγόνι είχε κλιματισμό θα είχαμε μία τεχνητή και άσχημη ατμόσφαιρά. Υποθέτω πως μερικοί από τους επιβάτες θα ήθελαν να νιώσουν την Άνοιξη και θα άνοιγαν τα παράθυρα. Άλλοι θα αντιδρούσαν και θα είχαμε καυγάδες, άλλωστε καυγάδες για τα παράθυρα στον ηλεκτρικό είναι συνηθισμένοι. Η ατμόσφαιρα θα ήταν άσχημη, αλλά παραδόξως δε θα ήταν ανυπόφορη για τον απλούστατο λόγο πως το βαγόνι δε θα ήταν γεμάτο.

Δεν είμαι γιατρός αλλά νομίζω πως δεν είναι πολύ υγιές να αλλάζεις απότομα θερμοκρασία. Από το ”φούρνο” των σταθμών, που οι περισσότεροι είναι 100% τσιμεντένιοι, οι επιβάτες θα μπαίνουμε σε ένα ψυχρό περιβάλλον 15 με 20 βαθμούς ψυχρότερο. Ειδικά οι “τυχεροί” που θα κάθονται δίπλα στους αγωγούς κατά πάσα πιθανότητα θα κερδίζουν μία ωραιότατη ψύξη.

Το σημαντικότερο. Ζούμε σε μία εποχή όπου οι δηλώσεις για την προστασία του περιβάλλοντος μοιάζουν με πληστηριασμό. Όλοι, από τον πρωθυπουργό έως τον τελευταίο πολίτη, δηλώνουμε παθιασμένα ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι από τις κύριες προτεραιότητες μας. Πόση περισσότερη ενέργεια θα καταναλώνει ο ΗΣΑΠ για να παρέχει κλιματισμό; Μπορώ να εικάσω πως ένας μεταλλικός σωλήνας που τον χτυπάει ο ήλιος της Αθήνας άμεσα, όπως είναι τα βαγόνια του ηλεκτρικού, χρειάζεται τεράστιες ποσότητες ενέργεις για να ψυχραθεί. Μήπως είναι υπερβολή; Μεταξύ σοβαρού και αστείου, το δίκτυο της ΔΕΗ μπορεί να υποστηρίξει τόση επιπλέον ενέργεια;

Δεν ζούμε στα seventies όπου ο κλιματισμός ήταν το απόγειο της τεχνολογίας. Μήπως είναι καιρός να εκμεταλλευτούμε την καινούργια τεχνολογία και να φτιάξουμε βαγόνια με πιο αποτελεσματικό αερισμό; Φυσικά, φυσικό αερισμό από τα παράθυρα.

Είμαι υπερβολικός;

Και όμως είναι το κέντρο της Αθήνας...

Οι Αφγανοί και η μπάλα.

2007-04-12T23:06:00.000+03:00

Ένας φίλος μου δουλεύει σε μία Μ.Κ.Ο. η οποία παρέχει νομική βοήθεια σε ανθρώπους που ζητάνε πολιτικό άσυλο και γενικά σε λαθρομετανάστες. Πολλοί από αυτούς είναι από το Αφγανιστάν.

Οι Αφγανοί του έλεγαν συνέχεια να παίξει μπάλα μαζί τους. Κάποτε τους ανέφερε ότι παίζει ποδόσφαιρο 6 vs 6 με γνωστούς του και τότε δεν μπορούσε παρά να κανονίσει μία αναμέτρηση. Μας το είπε και εμείς δεν είχαμε αντίρρηση ίσα – ίσα που μας άρεσε σαν εμπειρία.

Ο αγώνας, ανάμεσα στα βουτυρόπεδα της Δύσης και στους κατατρεγμένους της Ανατολής, θα γινότανε στο Λαύριο μιας και εκεί έμεναν οι Αφγανοί (στο περίφημο στρατόπεδο...).

Το πρώτο πράγμα που παρατήρησα στους “αντιπάλους” μας ήταν τα χαρακτηριστικά τους. Περίμενα να δω μελαμψούς ανθρώπους, όμως είδα ανθρώπους με “ασιατικά” χαρακτηριστικά (σκιστά μάτια κλπ). Ο λόγος ήταν πως ήταν Χαζάροι, μία από τις μειονότητες του Αφγανιστάν.

Αυτό όμως που πράγματι με εντυπωσίασε ήταν το χαμογελό τους.

Οι άνθρωποι αυτοί μεγάλωσαν σε μία διαλυμένη χώρα και γνώρισαν σχεδόν μόνο πόλεμο. Πόλεμο από τους Σοβιετικούς, μετά από τους Ταλιμπάν και τώρα από εμάς τους Δυτικούς. Υπήρξαν θύματα φυλετικών διωγμών, μιας και είναι Χαζάροι, διέσχισαν τη μισή Ασία για να έρθουν στην γη της Επαγγελίας, η οποία τους απέρριψε με βασανιστικά αργές διαδικασίες και όμως ήταν χαρούμενοι και χαμογελούσαν συνεχώς.

Μετά τον αγώνα γύρισα Αθήνα και έγινα ένας από αυτούς που τσαντίζονται πίσω από το τιμόνι που απαιτούν περισσότερα υλικά αγαθά και σπάνια χαμογελούν.

Υ.Γ. Οι Αφγανοί μας λυπήθηκαν και έτσι χάσαμε μόνο 17 – 3...

Η Αθήνα όπως φαινόταν στις 13/4/2007 λίγο πριν τις 7 το απόγευμα.

Και Αλβανοί εμπλέκονται στον φόνο του 22χρονου

2007-04-08T19:24:00.001+03:00

Δεν είχα σκοπό να γράψω για τα επεισόδια της λεωφόρου Λαυρίου και αυτό για διάφορους λόγους.

- Δεν είναι είδηση. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ιατροδικαστής για να καταλάβει ότι όταν πετάει πέτρες, καρέκλες ή μαχαιρώνει έναν άνθρωπο η πιθανότητα να σκοτώσει είναι πολύ μεγάλη.
- Ίσως να ζηλεύω. Να ζηλεύω που υπάρχουν άνθρωποι που είναι διαθετιμένοι να σκοτώσουν και να πεθάνουν για ιδεολογίες, πράσινες, κόκκινες ή κιτρινόμαυρες. Δεν ανήκω σε αυτούς, δε νομίζω πως θα θυσιαζόμουνα με τόση ευκολία.
- Fatality. Ξύλο πέφτει ακόμα και σε τοπικούς αγώνες (και εκεί ίσως περισσότερο) λογικό δεν είναι να πεθάνει κάποτε, και όχι πως ήταν η πρώτη φορά, κάποιος;

Μπορώ να αναφέρω πολλούς άλλους λόγους.

Όμως η όλη υπόθεση κίνησε το (τηλεοπτικό) μου ενδιαφέρον. Δεδομένου ότι η δολοφονία έγινε ελάχιστες μέρες μετά το σόου που έδωσαν τα παλικάρια της “Γαλάζιας Στρατιάς” μαζί με απλούς οπαδούς στον αγώνα Ελλάδα - Τουρκία, ήμουνα περίεργος να δω αν τα ΜΜΕ θα αποφάσιζαν να σταματήσουν επιτέλους την υποκρισία. Έτσι είδα για μερικές ημέρες τις “ειδήσεις” της ΝΕΤ. Παρένθεση, τι απίστευτη φλυαρία. 30 λεπτά, τουλάχιστον, για να περιγράψουν ένα θέμα που ένα σοβαρό δελτίο θα το κάλυπτε σε 10 λεπτά και πολύ πληρέστερα.

Η γραμμή της ΝΕΤ, έτσι όπως την κατάλαβα εγώ, είναι πως τα περισσότερα επεισόδια είναι ξενόφερτα (με την "διεθνή των χούλιγκανς") και πως οι ΠΑΕ δεν φταίνε σε τίποτα. Επίσης πως η μεγαλύτερη ευθύνη ανήκει στην αστυνομία. Υποθέτω πως όταν χρειάζονται 17 διμοιρίες των ΜΑΤ για να καλύψουν έναν αγώνα βόλευ γυναικών(!) τα πάντα στην κοινωνία μας δουλεύουν τέλεια.

Τέλος δεν μπορώ να μην σχολιάσω και το γεγονός ότι κατόπιν εορτής έβγαιναν διάφοροι δημοσιογράφοι και έλεγαν πως ήξεραν για το randez-vous. Γιατί δεν ενημέρωσαν τον κόσμο πριν τα επεισόδια; Σίγουρα για τη βία δεν φταίνε καθόλου οι δημοσιογράφοι και σίγουρα όταν έχουμε σχολιαστές – οπαδούς που φωνάζουν από τα κανάλια "εμένα με πειράζει που χάσαμε από την Τουρκία", όπως ο μένιος, τότε μάλλον προωθούν το Ολυμπιακό πνεύμα.

Οκ η υποκρισία συνεχίζεται, σε 2-3 εβδομάδες που θα έχει ξεχαστεί το θέμα θα γυρίσουμε στο business as usual, τι να σχολιάσω;

Σήμερα όμως διάβασα στην Καθημερινή το εξής αρθράκι (τελευταία παράγραφος): EΠI ΣKOΠON: Και Αλβανοί εμπλέκονται στον φόνο του 22χρονου. Σημείωση: στην έντυπη έκδοση βρίσκεται σε ειδικό πλαίσιο για να φαίνεται καλύτερα.

Ευχαριστούμε κυρία Εύα Kαραμανώλη (την οποία δεν γνωρίζω σαν δημοσιογράφο). Σύμφωνα με τις εγκυρότατες πηγές σας, δηλαδή ο ξάδελφος της γκόμενας του φίλου του περιπτερά, τα επεισόδια τα οργάνωσαν Αλβανοί.

Επιτέλους βρήκαμε τον ένοχο, το ξένο που ζει στην χώρα μας. Είναι δυνατόν να κάνουν Έλληνες τέτοια πράγματα χωρίς ξένο δάκτυλο;

Άλλωστε και για τα αίσχη του 2004 φταίνε οι Αλβανοί. Ακούς εκεί να μας κερδίσουν οι κηπουροί μας!

Αμάν ποια! Δεν τρώμε τόσο πολύ κουτόχορτο.

Υ.Γ. Το πάσχα είναι η γιορτή της Άνοιξης:

Το εκκλησάκι στην Πεντέλη.

2007-04-04T20:32:00.000+03:00

Με δύο φίλους μου συνηθίζουμε να πηγαίνουμε μετά την δουλειά βόλτα στην Πεντέλη. Ένα από τα καλά της χώρας μας είναι ότι όπου και να είσαι έχεις δίπλα σου ένα βουνό. Πριν από λίγα χρόνια ψάχναμε να βρούμε νέα μέρη, σημεία που δεν είχαμε πάει. Περπατούσαμε παράλληλα με τον δρόμο πριν το βουνό. Όπου βρίσκαμε μονοπάτι ή σημείο το οποίο ήταν βατό το ακολουθούσαμε, τις περισσότερες φορές καταλήγαμε σε αδιέξοδο. Μία φορά που αναζητούσαμε νέο μέρος πετύχαμε αυτή την πινακίδα:

Ένα και ένα κάνουν δύο, Προφήτης Ηλίας και μονοπάτι τότε σίγουρα θα βρεθούμε σε πολύ ωραία τοποθεσία. Πήραμε το μονοπάτι το οποίο στο μεγαλύτερο μέρος του είναι ένας μικρός χείμαρρος.

Το μονοπάτι γλυστρούσε και πολλές φορές παλεύαμε με την “ζούγκλα”. Είχε ζέστη αλλά και πολύ υγρασία οπότε η ανηφόρα ήταν ανυπόφορη. Η θέα ήταν πολύ καλή και αυτό ήταν ένα κίνητρο να συνεχίσουμε την ανάβαση.

Μετά από 15-20 λεπτά φτάσαμε στον προορισμό μας και πιστεύω πως άξιζε τον κόπο.

Σίγουρα δεν είμαι άνθρωπος της εκκλησίας, ίσα – ίσα με εξοργίζουν οι αυθαιρεσίες της. Οι περισσότερες εκκλησίες δεν μου αρέσουν, τις βρίσκω κακόγουστες και σίγουρα δεν μου αρέσει να βλέπω κτίσματα (ανεξάρτητα από τη χρήση) σε περιοχές φυσικού κάλλους. Όμως το συγκεκριμένο εκκλησάκι μου αρέσει πάρα πολύ. Είναι μικρό και ταπεινό. Δένει πολύ καλά με το δάσος, σίγουρα δεν το καταστρέφει και ομορφαίνει το μέρος.

Η θέα από το εκκλησάκι σε κάνει να ξεχνας ότι ζεις σε μία πόλη 4εκ κατοίκων που σίγουρα δεν είναι και η πλέον φιλική για τους ανθρώπους.

Το εκκλησάκι μου αρέσει και για ένα άλλο λόγο, για μία εικόνα.

Δεν μοιάζει καθόλου με Ελληνορθόδοξη και δεν ξέρω σε ποια σχολή μπορεί να τοποθετηθεί. Η συγκεκριμένη εικόνα μου αρέσει πάνω από όλα γιατί στο κάτω μέρος υπάρχει μία αναπαράσταση της κόλασης. Μου θυμίζει Bosch (συγνώμη Viola :P). Πρέπει να είναι η μόνη τέτοια εικόνα που έχω δει σε Ελληνορθόδοξη εκκλησία.

Μία μικρή απόδραση δίπλα στην Αθήνα.

Ελευθερία έκφρασης;

2007-04-02T10:58:00.000+03:00

Στο σχολείο είχα ένα Γερμανό καθηγητή ζωγραφικής (δεν πήγα σχολείο ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Γερμανία και οι Έλληνες μαθητές ήμασταν περίπου το 10% του συνόλου) ο οποίος σε κάποια φάση μας (στους μαθητές του) είπε: "Το αγαπημένο μου έργο τέχνης είναι μία καρέκλα η οποία στο κάθισμα έχει το χάρτη της Ελλάδας. Μου αρέσει γιατί όταν κάθομαι βάζω τον κώλο μου πάνω στην χώρα σας". Οι μαθητές το είπαμε στους γονείς μας και αυτοί παραπονέθηκαν στην διεύθυνση του σχολείου. Ο καθηγητής σε χρόνο dt είχε πάει σπίτι του.

Αφορμή για αυτό το post είναι το κλείσιμο του doncat και μερικά σχόλια και posts που διάβασα για το θέμα. Να ξεκαθαρίσω την θέση μου: θεωρώ πως η αντίδραση του manblogg, τον οποίο εκτιμάω, ήταν υπερβολική και άδικη για τον κ. Δήμου. Δεν νομίζω πως μπορείς να κατηγορίσεις τον κ. Δήμου ότι υποθάλπτει τον ρατσισμό, σεξισμό σε αυτή την περίπτωση. Όμως εξ’ ίσου υπερβολική ήταν και η αντίδραση του έτερου θυγόμενου, δημοσίευσε το όνομα του με αποτέλεσμα ο manblogg να γίνει "βορρά" σε διάφορες αντιδράσεις. Ο κ. Δήμου είχε βαρεθεί / τσαντιστεί / φτάσει στο αμήν με το blogging και η πράξη του manblogg ήταν η σταγόνα που ξεχείλησε το ποτήρι.

Θέλω να χωρίσω την ελευθερία της έκφασης σε δύο κατηγορίες: κριτική ή σχόλια για συγκεκριμένες ομάδες (ή αλλιώς ρατσισμός) και κριτική ή σχόλια για ένα συγκεκριμένο άτομο (προσωπική επίθεση σε σημείο ύβρις και δυσφήμησης).

Πρέπει μία κοινωνία να έχει περιορισμούς στην ελευθερία της έκφρασης; Τι είναι πιο σημαντικό ο σεβασμός της προσωπικότητας ενός ατόμου ή ο σεβασμός της ελευθερίας έκφρασης;

Δεν μου αρέσουν οι νόμοι που περιορίζουν την ελευθερία έκφρασης, όπως για παράδειγμα αυτοί που είναι ποινικοποιούν την άρνηση του Ολοκαυτώματος, ενοχλούμαι όμως όταν διαβάζω ρατσιστικά σχόλια. Οι προσωπικές επιθέσεις σπάνια με εξοργίζουν, ή να το πω αλλιώς δεν με νοιάζει αν κάποιος για παράδειγμα πει τη μάνα μου πουτάνα. Είμαι οπαδός της “σχολής”: δεν πα να λέει ότι θέλει ο κάθε καραγκιόζης και σίγουρα μου άρεσε η αντίδραση του κ. Δήμου στο δώρο – φέρετρο του ζζζζ: χιούμορ και σάτυρα. Άλλωστε είναι μία τακτική που εξοργίζει τον υβριστή. Παρένθεση: ο καθένας είναι ελευθέρος να με βρίζει όσο θέλει στο blog μου όμως δεν δέχομαι ύβρις σε τρίτους.

Θα ήθελα να ζω σε μία κοινωνία που δεν χρειάζεται περιορισμούς στην έκφραση, όμως ζω σε μία κοινωνία που πολύ φοβάμαι πως τους χρειάζεται. Θα ήθελα να ζω σε μία κοινωνία όπου ο ρατσιστής (που σίγουρα έχω υπάρξει) αποκλείεται από την πλειοψηφία των μελών, μία κοινωνία που ο υβριστής (που ξανά σίγουρα έχω υπάρξει) θα ήταν κατακριτέος. Ζω όμως σε μία κοινωνία που οι ρατσιστές είναι, τουλάχιστον, καλοδεχούμενοι. Μία βόλτα στα blogs αρκεί για να το καταλάβει κάποιος. Ζω σε μία κοινωνία που η δυσφήμιση δεν είναι κατακριτέα (αν κρίνω από ένα post για τον manblogg που διάβασα) άρα ο περιορισμός της έκφρασης είναι αναγκαίος.

Δυστυχώς.

Όταν (αν;) οριμάσουμε σαν κοινωνία τότε οι περιορισμοί θα είναι άχρηστοι.

Ρώτησα ένα φίλο δικηγόρο αν ένα post που είχα γράψει για τον πολύδωρα μπορεί να χαρακτηριστεί νομικά υβριστικό. Η απάντηση του ήταν ένα ξερό ναι, αλλά δεν έχω σκοπό να σταματήσω την κριτική, ακόμα και με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, σε δημόσια πρόσωπα - πολιτικούς. Ο λόγος είναι ότι είμαι πολίτης και αυτοί με κυβερνάνε. Το ίδιο ισχύει και στους διάφορους οπαδούς των άρδην και σία.

Αν κρίνω από αυτά που διαβάζω ειμαι άτυχος που πήγα σε "politically correct" σχολείο, είμαι σίγουρος πως αν στην θέση της διεύθυνσης του σχολείου μου ήταν οι περισσότεροι από αυτούς που ορίονται για την ελευθερία της έκφρασης θα έκαναν διαγωνισμό με θέμα: "Η Ελλάδα ως χέστρα".

Τα βιβλία που κάνω δώρο.

2007-03-29T14:16:00.000+03:00

Είμαι από τους “σπαστικούς” που επιλέγω βιβλία ως δώρα. Σπαστικός για δύο λόγους, πρώτον γιατί σε πολλούς δεν αρέσει το διάβασμα οπότε δυσφορούν, δεύτερον επειδή τα βιβλία που χαρίζω είναι βιβλία που μου αρέσουν και συνήθως είναι πολιτικά. Ακόμα χειρότερα, αρκετά συχνά επιλέγω βιβλία που δεν είναι της πολιτικής αρέσκειας του ανθρώπου του οποίου τα κάνω δώρο.

Σε γενικές γραμμές η επιλογή μου είναι ένα από αυτά:

- The New Century, Eric Hobsbawm, Abacus, London, 2000.
Ο γνωστός Μαρξιστής ιστορικός προβλέπει πως θα εξελιχτεί ο 21ος αιώνας. Το βιβλίο είναι της μορφής ερωτήσεων – απαντήσεων. Τις ερωτήσεις τις κάνει ο Antonio Polito και απαντάει ο Eric Hobsbawm.

- The Age of Revolution, Eric Hobsbawm, Abacus, London, 2005
Ανάλυση της ιστορίας από το 1789 έως το 1848 ή αλλιώς η περίοδος που “γεννήθηκε” η ανθρωπότητα, για να υπερβάλω λίγο. Το βιβλίο που έκανε διάσημο τον Eric Hobsbawm.

- Collapse, How Societies Choose to Fail or to Succeed, Jared Diamond, New York, Penguin, 2005
Περιγραφή της ολοκληρωτικής καταστροφής διαφόρων πολιτισμών, όπως τα Νησιά του Πάσχα, των Vikings στην Γροιλανδία, των Μάγια. Οι πολιτισμοί καταστράφηκαν μόνοι τους, δηλαδή χωρίς εξωτερική “βοήθεια”, επειδή υπερ-εκμεταλεύτηκαν το περιβάλλον στο οποίο ζούσαν. Επίκαιρο βιβλίο, που σε κάνει να ταξιδέψεις και να θέλεις να ταξιδέψεις. Παρόλο που στο περισσότερο μέρος του το βιβλίο σε ψυχοπλακώνει τελειώνει αισιόδοξα. Το σημαντικό για εμένα είναι το “Choose to Fail or to Succeed”, δηλαδή πως επιλέγουμε εμείς το μέλλον μας.

- La Chute, Albert Camus, Paris, Gallimard, 1956
Το δίνω σε δικηγόρους... μιας και είναι η ιστορία ενός δικηγόρου που μετανοιώνει για την πρότερη ζωή του και αποφασίζει να αυτο-καταστραφεί στο Amsterdam.

- Η απολογία ενός Ανθέλληνα, Νίκος Δήμου, Αθήνα, Opera, 1995
Ερωτεύτηκα το βιβλίο όταν είδα τον τίτλο του, διαβάζοντας το δεν βρήκα και πολλά σημεία στα οποία να διαφωνώ με τον συγγραφέα.

- Greece, the Modern Sequel from 1821 to the Present, John Koliopoulos & Thanos Veremis, London, Hurst & Company, 2004
Τώρα που βγήκε η Ελληνική έκδοση το προορίζω για φίλους που μένουν εδώ και πολλά χρόνια στο εξωτερικό. Ανάλυση, όχι εξιστόριση, της μοντέρνας Ελληνικής ιστορίας.

- Πως Στοχάστηκαν το Έθνος Αυτοί που Ήθελαν να Αλλάξουν τον Κόσμο;, Αντώνης Λιάκος, Αθήνα, Πόλις, 2005
Αρχικά γράφτηκε σαν απάντηση στο δοκίμιο του σβορώνου “Το Ελληνικό Έθνος” αλλά στην πορεία έγινε μία ολοκληρωμένη μελέτη του Εθνικισμού. Αυτό αναφέρει ο συγγραφέας στην εισαγωγή του. Επίκαιρο και αυτό μιας και ο κύριος Λιάκος αρθρογραφεί για το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού και φυσικά έχει μπει στο στόχαστρο των άρδην, ναυτίλων κλπ.

- Η Αθεράπευτη Νεκροφιλία του Ριζοσπαστικού Πατριωτισμού, Άκης Γαβριηλίδης, Αθήνα, futura, 2006
Ψυχεδελικός τίτλος το ξέρω. Βασιζόμενος στα κείμενα γνωστών Ελλήνων αριστερών (Ρίτσος, θεωδοράκης, σβορώνος) ο κ. Γαβριηλίδης, ο οποίος ζει και εργάζεται στο χωριό :), προσπαθεί να εξηγήσει γιατί στην Ελλάδα τόσο πολλοί αριστεροί είναι υπέρ-πατριώτες. Πριν από δύο εβδομάδες έγινε η παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα αλλά δυστυχώς το έμαθα πολύ αργά.

Modernity και σχεδιασμός πόλεων.

2007-03-27T13:17:00.000+03:00

Στο προ-προηγούμενο post μου είχα μία συζήτηση με τον chris σχετικά με τον εκσυγχρονισμό και την modernity (νεοτερικότητα). Ο λόγος ήταν η λανθασμένη χρήση της λέξης εκσυγχρονισμός είτε σαν κάτι αρνητικό από τα πολιτικά άκρα είτε σαν πολιτικό σύνθημα από τον πρώην πρωθυπουργό Κ. Σημίτη.

Ως Moderity γνωρίζω την εποχή που ξεκίνησε με την Γαλλική (και την βιομηχανική) Επανάσταση με την οποία μπήκαν οι βάσεις των κοινωνιών που ζούμε: οι άνθρωποι θεωρούμαστε πολίτες και όχι υπήκοοι, έχουμε δικαιώματα, η εξουσία πηγάζει από εμάς κλπ. Η Modernity επηρέασε όλους τους τομείς των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων άρα και τον σχεδιασμό των πόλεων.

Το Παρίσι την εποχή της πρώτης Αυτοκρατορίας (πρώτο μισό του 19ου αιώνα) ξανασχεδιάστηκε και κατασκευάστηκαν μεγάλοι δρόμοι – λεωφόροι. Το πιο γνωστό παράδειγμα είναι η avenue Champs-Élysées.

Στην φωτογραφία η avenue Champs-Élysées είναι στολισμένη για τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς 2004-2005.

Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα πολλές χώρες “ζήλεψαν” και σχεδίασαν τις πρωτεύουσες τους έχοντας το Παρίσι σαν πρότυπο. Αυτή την περίοδο την γνωρίζω σαν την Modernity στον σχεδιασμό πόλεων.

Παραδείγματα:

Η Μαδρίτη και η λεωφόρος Gran Vía

Οι Βρυξέλλες με την avenue de Tervuren

Και το παρκό de Woluwe που το διασχίζει η avenue de Tervuren.

Μπορεί οι πολέμιοι της Modernity να προτιμάνε την οδό Πεντέλης στο Μαρούσι: :)

Η φωτογραφία είναι από προεκλογική περίοδο, τις υπόλοιπες μέρες το μόνο που αλλάζει είναι ότι οι αφίσες δεν διαφημίζουν πολιτικούς αλλά εκθέσεις, θεάματα, ψησταριές και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε.

Υ.Γ. δεν είμαι πολεοδόμος ούτε ιστορικός οπότε μπορεί να κάνω και λάθος στον ορισμό.

Η επέτειος της 25ης Μαρτίου

2007-03-25T13:55:00.000+03:00

Σήμερα είναι η επέτειος ενός γεγονότος που συνέβει πριν από χρόνια και σημάδεψε την ανθρωπότητα και κατ’ επέκταση την χώρα μας.

Πέντε, μόλις, χρόνια μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έξι χώρες (Δυτική Γερμανία, Γαλλία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Ιταλία και Ολλανδία) της Δυτικής Ευρώπης αποφάσισαν να συνεργαστούν στους δύο πιο σημαντικούς οικονομικούς τομείς της εποχής (το ατσάλι και το κάρβουνο) και ίδρυσαν την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα του Ατσαλιού και του Κάρβουνου. Οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτή την συνεργασία ήταν διάφοροι αλλά ο κυριότερος ήταν η πίστη πως η οικονομική συνεργασία θα απέτρεπε ένα νέο πόλεμο.

Η προσπάθεια ήταν επιτυχής, σε τέτοιο βαθμο που πριν από 50 χρόνια την 25η Μαρτίου 1957 υπογράφτηκε η συνθήκη της Ρώμης με την οποία ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), δηλαδή ο πρόγονος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.). Σκοπός της Ε.Ο.Κ ήταν η οικονομική συνεργασία σε όλους πλέον τους τομείς καθώς και η μελλοντική πολιτική εννοποιήση.

Η Ε.Ε. είναι το success story του 20ου αιώνα. Κράτη, άρα και πολίτες, δέχτηκαν ειρηνικά να παραχωρήσουν κυριαρχικά δικαιώματα σε έναν υπερ-κρατικό οργανισμό. Οι πολίτες της Ε.Ε. μπορούν να ταξιδεύουν, αλλά και να μένουν, ελεύθερα σε όποια χώρα της Ένωσης θέλουν, υπάρχει κοινή νομοθεσία σε πολλούς τομείς, η προστασία του περιβάλλοντος είναι στη καθημερινή agenda και πολλά άλλα. Πράγματα που στην εποχή μας τα θεωρούμε αυτονόητα αλλά ήταν αδιανόητα πριν την 25η Μαρτίου 1957.

Η σημερινή επέτειος είναι μία επέτειος που δεν γιορτάζεται με παρελάσεις και οι δηλώσεις επισήμων δεν υμνούν νεκρούς και μάχες, αλλά ένα όραμα για ειρήνη και για ευμάρεια για το μέλλον. Για αυτό μου αρέσει.

Τα σχολικά βιβλία ιστορίας στην Ιρλανδία.

2007-03-23T00:13:00.000+02:00

Το προηγούμενο τεύχος του Economist είχε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τα σχολικά βιβλία ιστορίας σε διάφορες χώρες του κόσμου. Δηλαδή πως περιγράφουν το παρελθόν και τη σχέση με τους γείτονες τους: Learning about the past: Where history isn't bunk.

Αρχίζει με την Ιρλανδία. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια τα βιβλία ιστορίας παρουσίαζαν την ιστορία σαν παραμύθι. Αιώνες σκλαβιάς αλλά χάρη στους ήρωες και τους αγώνες τους, απέκτησαν την ελευθερία από τους τυράνους και φυσικά δεν αναφέροταν στα σκοτεινά σημεία της Ιρλανδίας (τι μου θυμίζει;). Πλέον αυτό δεν ισχύει και ο λόγοι είναι οι εξής:

"First because in the 1980s, some people in Ireland became uneasy about the fact that a crude view of their national history was fuelling a conflict in the north of the island. Then came a fall in the influence of the Catholic church, whose authority had rested on a deft fusion between religion and patriotism. Also at work was an even broader shift: a state that was rich, confident and cosmopolitan saw less need to drum simple ideas into its youth, especially if those ideas risked encouraging violence."

Σύμφωνα με το άρθρο η Ιρλανδία είναι εξαίρεση, δυστυχώς.

Στην Αυστραλία η αφήγηση των σχολικών βιβλίων άλλαξε πριν από αρκετά χρόνια και πλέον την αποίκιση των λευκών την χαρακτηρίζουν “colonialism, invasion and genocide”, όπως και ήταν. Όμως ο πρωθυπουργός της χώρας ο κ. Howard θέλει να επαναφέρει τον παλιό «καθαρό» τρόπο αφήγησης. Στην προσπάθεια του βρίσκεται αντιμέτωπος, ευτυχώς, με τους καθηγητές και τις τοπικές κυβερνήσεις.

Στην Ρωσία υπάρχει η ίδια τάση να ξαναγραφούν τα βιβλία της ιστορίας και να παρουσιάζουν το παρελθόν της χώρας σαν ένδοξο και ηρωικό. Σε αυτό το πνεύμα ο κ. Πούτιν άλλαξε την (σοβιετική) εθνική γιορτή με μία εθνική: 4/11/1612 όπου γιορτάζεται η νίκη των Ρώσων ενάντια των (καθολικών) Λιθουανών και των (εξ΄ίσου καθολικών) Πολωνών.

Στην Ν. Αφρική μετά την πτώση του apartheid τα βιβλία ξαναγράφτηκαν ώστε να παρουσιάζουν τις μάχες του παρελθόντος σαν γεγονότα συμφιλίωσης όπως την 16η Δεκεμβρίου 1834 όπου έγινε μία μεγάλη μάχη ανάμεσα στους Ζουλού και στους λευκούς εποίκους. Άλλωστε η εθνική γιορτή της χώρας ονομάζεται η μέρα της συμφιλίωσης. Δυστυχώς δεν έχουν όλες οι χώρες ένα Mandela.

Το άρθρο κλείνει αρνητικά με 2 αντι-παραδείγματα από την Ν.Α. Ευρώπη, την Τουρκία και την Ελλάδα όπου για τους γείτονες αναφέρει τις γνωστές ιστορίες για τις σφαγές των Αρμενίων και για εμάς το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού.

Διαβάζοντας το άρθρο βρήκα πως είναι γελοίο να ακούς τους επικριτές του βιβλίου να το χαρακτηρίζουν με την κατηγορία του “εκσυχρονιστικού” όταν ο κ. Σημίτης είχε δηλώσει αρκετές φορές πως η Ελλάδα δεν θα γίνει Ιρλανδία.

Πριν από 20 χρόνια ο μέσος κάτοικος της Ελλάδας και της Ιρλανδίας είχαν το ίδιο εισόδημα αλλά η Ιρλανδική κοινωνία ήταν πολύ πιο συντηρητική. Στην Ελλάδα ένα τραγούδι με στίχους "και εγώ σε αγαπάω γαμώ την Jesus μου" ήταν σουξέ ενώ στην Ιρλανδία η καθολική εκκλησία συγκυβερνούσε. Σήμερα η Ιρλανδία είναι πολύ πιο πλούσια από την Ελλάδα και όσον αφορά τη νοοτροπία της κοινωνίας οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί.

Ναι μερικοί θέλουν τα βιβλία της ιστορίας μας, και όχι μόνο τα σχολικά, να είναι bunk και είναι πιθανόν να τα καταφέρουν. Είπαμε η Ελλάδα δεν θα γίνει Ιρλανδία, άλλωστε το δήλωσε και ο εκσυχρονισμός.

Φτάνει πιά με τον πολύδωρα

2007-03-21T19:14:00.000+02:00

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας.

Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ' ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.

Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.

Ζητούμε:

Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.

Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης.

Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.

Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο αιώνα.

Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων: Αμπελοφιλοσοφίες, αναΜόρφωση-ιστολόγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεύθερος Σκοπευτής, Ιστολόγιον, ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω, Καλτσόβρακο, Λαπούτα, Λευκός Θόρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρένια, Με Νταούλια και Ζουρνάδες, Στέφανος Ν. Παπανώτας, το χέρι, Ψιλικατζού, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypan|net|weblog, We are not alone

Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας.

tags: polydoras | meme: a6edf8bc8e7a7ed85215abe9b94bbc7a

Τα Ανθρωπάκια

2007-03-19T21:00:00.000+02:00

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι (άνδρες ή γυναίκες) που τραβάνε τα βλέμματα του κόσμου, επειδή έχουν ένα πολύ ωραίο στυλ, είναι όμορφοι ή για πολλούς άλλους λόγους. Άλλοι σε κατακτούν με την ομιλία τους, ξεχωρίζουν με το ύφος τους και με τις ιδέες τους.

Δεν θα γράψω για αυτούς.

Στην περιοχή που μένω συναντάω όλη την ώρα επώνυμους, δηλαδή τηλέ-περσόνες. Σήμερα το βράδυ εκανα το λάθος να ανοίξω την τηλεόραση λίγο μετά τις 20:00. Βλέποντας τους παρουσιαστές ή τους καλεσμένους να δικάζουν με στόμφο και σαν απόλυτοι άρχοντες έχω να πω το εξής: πόσο διαφορετικοί είναι όλοι αυτοί όταν τους βλέπεις live. Live εννοώ πρόσωπο με πρόσωπο...

Την Παρασκευή πήγα στο cinema και στην αίθουσα ήταν και ο Τράγκας. Δεδομένου ότι και το έργο ήταν μάπα η πρώτη μου αντίδραση ήταν να σηκωθώ να φύγω. Έμεινα όμως και στο διάλειμμα τον παρακολουθούσα. Εγώ κάπνιζα και αυτός στεκόταν στο bar. Κοντός με πολύ μεγάλη κοιλιά φορούσε κοστούμι και το παντελόνι έμοιαζε με καμπάνα (είπα τον λόγο), ήταν ένας ανθρωπάκος που φορούσε ακριβά ρούχα και φυσικά δεν τον κολάκευαν καθόλου. Μαζί του ήταν ένας would-be bo-bo (bohème - bourgeois) και μία ξανθιά κυρία με αρκετά καλό γούστο αν κρίνω από το ντύσιμο της. Βλέποντας τον να τρώει τα pop-corn του αρχικά σκέφτηκα να τον χαιρετήσω με την παραδοσιακή μούτζα, στην συνέχεια όμως έκανα την σκέψη πως αν του έδινα μία σφαλιάρα θα κολλούσε στον τοίχο. Οι βάρβαρες σκέψεις μου πέρασαν γρήγορα μιας και η εικόνα του θύμιζε παιδάκι που τρώει τα pop-corn του στο σινεμά και πιο πολύ ταίριαζε να του αγοράσω ένα γλυφιτζούρι. Μιας και είμαι τσίπης τελείωσα το τσιγάρο μου και πήγα στην θέση μου.

Πριν από λίγο καιρό είχα συναντήσει τον Τριανταφυλλόπουλο. Και εδώ η πρώτη μου, και αυτόματη, σκέψη ήταν να τον χαιρετίσω με τον παραδοσιακό τρόπο αλλά γυρνούσα από το supermarket και δεν είχα ελεύθερο χέρι οπότε αρκέστηκα σε μερικές γκριμάτσες. Σαν καθώς πρέπει groupie τον “θαύμασα”. Καθότανε σε μία καφετέρια και κοιτούσε από το πλαστικό παράθυρο με ένα κενό βλέμμα. Καμπουριασμένος δεν μιλούσε και γενικά δεν έκανε τίποτα. Η εικόνα ήταν μία εικόνα μιζέριας και λύπησης.

Είναι δυνατόν να μας κυβερνάνε τέτοιοι άνθρωποι;

Πάντως σε αυτή την κατηγορία δεν θα βάλω την κυρία Μενεγάκη. Την έχω δει δύο φορές (μόνο...) και μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις, ίσως επειδή δεν την άκουσα να μιλάει.

Το κουμπάκι για τους πεζούς

2007-03-16T20:28:00.000+02:00

Την Τρίτη βρέθηκα στο κέντρο και θέλησα να διασχίσω τη λεωφόρο Βασ. Σοφίας στο ύψος της Αμερικάνικης πρεσβείας, μην άγχωνεστε δεν πρόκειται να γράψω για πολιτική ξανά... Σαν "πιστός και φιλότιμος πεζός" περίμενα υπομονετικά να γίνει πράσινος ο σηματοδότης για τους πεζούς, άλλωστε ποτέ δεν υπήρξα fan των extreme sports, οπότε δεν μου πέρασε από το μυαλό να διασχίσω με κόκκινο.

Περίμενα μερικά λεπτά, το σημειώνω επειδή η υπομονή είναι μία από τις πολλές αρετές που δεν διαθέτω, μαζί με άλλους πεζούς. Σε κάποια φάση μου ήρθε μία μικρή (παροδική δυστυχώς) κρίση διάνοιας και λέω μήπως υπάρχει το μαγικό κουμπάκι που το πατάς και κοκκινίζει το φανάρι για τα αυτοκίνητα.

Πράγματι το μαγικό κουμπάκι υπάρχει:

Ε τσαντίστικα και το έριξα στα extreme sports.

Η υπόθεση μου θύμησε μία άλλη διάβαση με μαγικό κουμπάκι, στην Κηφισιά. Την συγκεκριμένη διασταύρωση την χρησιμοποιώ σχεδόν καθημερινά.

Τις πρώτες φορές που χρειάστηκε να την διασχίσω πατούσα και εγώ το κουμπί, γεμάτος χαρά και ικανοποίηση που η χώρα μας αποδεικνύει έμπρακτα την πραγματική σύγκληση με τις πιο ανεπτυγμένες χώρες στο θέμα προστασίας των πεζών βάζοντας κουμπάκια στα φανάρια.

Και που το πατούσα τι καταλάβαινα; Το φανάρι συνέχιζε να είναι κόκκινο. Το πατούσα ποιο δυνατά και περισσότερη ώρα αλλά το θαύμα δεν γινόταν. Που και που παρατηρούσα άλλους πεζούς που με κοιτούσαν με ύφος: "καλά τι κάνει αυτός ο εξωγήινος;" ή με ένα χαμόγελο συγκατάβασης. Μου πήρε κάποιο χρόνο να καταλάβω πως και αυτοί κάποτε πατούσαν το κουμπάκι περιμένοντας το θαύμα.

Πλέον έχω "παλιώσει", δεν πατάω το κουμπάκι και όταν βλέπω κάποιον καημένο να το κάνει τον κοιτάω με ύφος "καλά τι κάνει αυτός ο εξωγήινος;" ή με ένα χαμόγελο συγκατάβασης.

Η επίσκεψη Πούτιν.

2007-03-14T19:10:00.000+02:00

Σε λίγη ώρα φτάνει στην Ελλάδα ο κ. Πούτιν. Δεν έχω σκοπό να σχολιάσω τον πρόεδρο της Ρωσίας ούτε την επίσκεψη του, το έχω κάνει πιο παλιά και δεν έχω αλλάξει άποψη.

Ο σκοπός του post είναι να σχολιάσω τις αντιδράσεις διαφόρων δημοσιογράφων σχετικά με την ανακοίνωση που έβγαλε το υπουργείο εξωτερικών (την οποία δεν έχω διαβάσει) για τα Αμερικάνικα πυραυλικά σχέδια σε μερικές πρώην Κομμουνιστικές χώρες της Ευρώπης καθώς και για την κα. Μπακογιάννη. Η αντίδραση προήλθε και από τα δύο άκρα, από την άκρα-δεξιά με τον κ. Λυγερό και από την άκρα-αριστερά με τον κ. Δελαστίκ (αν οι απόψεις του για την εξωτερική πολιτική της χώρας μας ανήκουν στην αριστερά είναι άλλο θέμα), για να αναφέρω δύο δημοσιογράφους που γράφουν στην εφημερίδα που διαβάζω.

Τότε οι συγκεκριμένοι κύριοι κατηγορούσαν προσωπικά την κ. Μπακογιάννη πως σκοπός της είναι να καταστρέψει τις ελληνο-ρώσικες σχέσεις για να ευχαριστήσει την κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Για παράδειγμα ο κ. Δελαστίκ στις 2/3/2007 έγραφε Μπακογιάννη κατά... Πούτιν:
"Η έκπληξη, η οργή, τα διαβήματα και οι απαιτήσεις εξηγήσεων που ακολούθησαν από ρωσικής πλευράς στην Αθήνα υποδηλώνουν βεβαίως στοιχεία τραυματισμού των ελληνορωσικών σχέσεων" καθώς και "Επιπροσθέτως, η θυσία των ελληνορωσικών σχέσεων στον βωμό των πυραυλικών συμφερόντων των ΗΠΑ".

Ώρες – ώρες διαβάζοντας μερικούς δημοσιογράφους νομίζω πως αναστήθηκε το πάλαι πότε Ρώσικο κόμμα.

Σήμερα ούτε καν δύο εβδομάδες μετά ο κ. Πούτιν έρχεται στην Αθήνα για να υπογράψει το συμβόλαιο για την κατασκευή του αγωγού. Υπάρχει περίπτωση να ζητήσουν συγνώμη τα γεράκια που προέβλεψαν την καταστροφή στις ελληνο-ρώσικες σχέσεις;

Αν κρίνω από το Κυριακάτικο άρθρο του κ. Λυγερού (Η επίσκεψη Πούτιν, μεγάλη ευκαιρία για την Αθήνα
) η απάντηση είναι αρνητική.

Αν κρίνω από το σημερινό άρθρο του, μου φαίνεται πως επιβεβαιώνονται οι "φόβοι" μου για «Ρώσικο» κόμμα. Σε ένα άρθρο με τίτλο "Η κρίσιμη επιλογή της Ε.Ε. και η στάση της Ελλάδας" η Ε.Ε. έχει τον ρόλο του κομπάρσου στο κείμενο και η Ελλάδα μόλις και αναφέρεται. Φαίνεται πως η Ελλάδα είναι μέλος της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών και δεν το έχω καταλάβει.

Politically correct – πολιτικά ορθό

2007-03-12T20:47:00.000+02:00

Πολλοί συνηθίζουν να θεωρούν τον politically correct (pc από εδώ και πέρα) λόγο ως κάτι αρνητικό, ως μία «αμερικανιά», κάτι ξενόφερτο. Μπορεί να είναι αρνητικό, δεν το πιστεύω μιας και η γλώσσα τσακίζει κόκκαλα, και σίγουρα μας ήρθε από τις ΗΠΑ, αλλά η εντύπωση μου είναι πως γίνεται λάθος στον ορισμό του όρου άρα και στην χρήση του.

Το λάθος που συναντάω πιο συχνά είναι ότι ο pc λόγος μας επιβάλλει να κρύβουμε την αλήθεια για να μην φαινόμαστε ρατσιστές, σαν παράδειγμα μπορώ να δώσω τις αναφορές μας στους μετανάστες. Αυτό είναι λάθος, η «μόδα» του pc επιβάλλει στον ομιλητή ή στον γράφοντα να χρησιμοποιεί «ουδέτερη» γλώσσα ώστε να μην είναι προσβλητική για μία κοινωνική ομάδα. Πολλές φορές όσοι υποστηρίζουν αυτή την άποψη το κάνουν επειδή δυσκολεύονται να κρύψουν τον ρατσισμό τους. Μπορούμε όμως να είμαστε ρατσιστές και να χρησιμοποιούμε «certified» pc λόγο. Θα προσπαθήσω να το δείξω με ένα παράδειγμα.

Επειδή στην Ελλάδα οι όροι native-greek, african-greek είναι «εξωγήινοι» (η δεύτερη ευτυχώς σε λίγο δεν θα είναι) θα χρησιμοποιήσω ένα ελληνικότατο παράδειγμα όπου η επίσημη γραμμή, όπως αυτή εκφράζεται από τους πολιτικούς τα ΜΜΕ κλπ, είναι να χρησιμοποιείται πλέον μόνο το pc επίθετο: επαρχία vs περιφέρεια.

Αν κάποιος πει ότι ο Χ είναι από την επαρχία αυτό είναι un-pc αλλά όχι ρατσιστικό. Απλώς δηλώνει ότι ο Χ ζει, γεννήθηκε ή μεγάλωσε σε ένα χωριό.

Αν κάποιος πει ότι ο Χ είναι από την περιφέρεια τότε είναι pc αλλά δεν είναι ρατσιστικό. Όπως προηγουμένος δηλώνει ότι ο Χ ζει, γεννήθηκε ή μεγάλωσε σε ένα χωριό και χρησιμοποιεί τον «δόκιμο» όρο, περιφέρεια αντί για χωριό.

Αν κάποιος πει «έλα ρε, λες και δεν ξέρεις ότι Χ είναι από την περιφέρεια» τότε είναι pc αλλά και ρατσιστικό. Υποτιμά κάποιον (με την καταγωγή του) παρόλο που χρησιμοποιεί τον «σωστό» όρο.

Φυσικά αν κάποιος πει «έλα ρε, λες και δεν ξέρεις ότι Χ είναι από την επαρχία» τότε είναι dimension, και ρατσιστής και un-pc :)

Ίσως στην Ελλάδα να χρησιμοποιούσαμε pc εκφράσεις πολύ πριν τους Αμερικάνους μιας και για παράδειγμα αποκαλούμε την Θεσσαλονίκη συμπρωτεύουσα χωρίς να υπάρχει λογική εξήγηση, κανένα θεσμικό όργανο δεν έχει την έδρα του στη Θεσσαλονίκη, όλα βρίσκονται στην Αθήνα.

Πάντως την τελευταία φορά που βρέθηκα με αμερικάνο μου είπε πως είμαι un-pc...

Νομάδες

2007-03-08T16:36:00.000+02:00

Το Σαββατοκύριακο είχα πάει στη Βασιλίτσα (νομός Γρεβενών). Στη γύρω περιοχή παρατήρησα διάφορες στάνες οι οποίες ήταν άδειες αλλά όχι εγκαταλελειμμένες. Yποθέτω πως oι στάνες χρησιμοποιούνται από βοσκούς-νομάδες οι οποίοι τον χειμώνα πηγαίνουν με τα κοπάδια τους σε πεδινές περιοχές όπου έχει λιγότερο κρύο και το καλοκαίρι επιστρέφουν στα βουνά.

Αυτή την περίοδο διαβάζω το βιβλίο: Greece, the Modern Sequel from 1821 to the Present των κ.κ Κολιοπούλου και Βερεμή. Η σύμπτωση είναι πως κατά την διάρκεια της διαμονής μου στη Βασιλίτσα διάβασα το κεφάλαιο "a land of peasants" το οποίο περιγράφει πως εξαφανίστηκαν οι βοσκοί-νομάδες που ήταν πολύ διαδεδομένοι την εποχή της Ελληνικής ανεξαρτησίας.

Σύμφωνα με το βιβλίο οι βοσκοί-νομάδες εξαφανίστηκαν μέσα σε σχεδόν ένα αιώνα, από την περίοδο της ανεξαρτησίας έως την Μικρασιατική καταστροφή. Η εξαφάνιση οφείλεται στην τότε κυβερνητική πολιτική και το αποτέλεσμα της ήταν μία από τις πιο σημαντικές κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις της εποχής. Οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτή την πολιτική ήταν πως το κράτος ήθελε να μετατρέψει τους νομάδες σε αγρότες – ιδιοκτήτες της γης τους, να εμπλουτίσει το έμψυχο υλικό του στρατού με τους γιους τους, να μαζέψει χρήματα μέσω της φορολογίας και να μειώσει την δύναμη των ομάδων κλεφτών που εκείνη την εποχή ήταν πολύ συνηθισμένες στα βουνά.

Ίσως ο λόγος που υπάρχουν ακόμα βοσκοί-νομάδες στη περιοχή είναι πως αυτή έγινε μέρος της Ελληνικής επικράτειας όταν είχε ολοκληρωθεί η συγκεκριμένη πολιτική. Μετά τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο το κράτος προσπάθησε να ενισχύσει τους βοσκούς-νομάδες ώστε να τους σώσει αλλά ήταν ήδη αργά.

Ο «ακαδημαϊκός» της παρέας, μας είπε πως στην περιοχή υπάρχουν κινητά εκλογικά κέντρα ώστε οι νομάδες να μπορούν να ψηφίζουν χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να αφήνουν τα κοπάδια τους.

Η σύμπτωση μου άρεσε πάρα πολύ, ένα βιβλίο μου μαθαίνει μία πτυχή της χώρας μας που έχει εξαφανιστεί και ξαφνικά την βλέπω μπροστά μου ζωντανή. Σίγουρα συνέβαλλε και το γεγονός ότι για κάποιον σαν εμένα που είναι παιδί της πόλης και ζει στις αρχές του 21ου αιώνα το θέαμα ήταν διαφορετικό άρα υπερβολικά ενδιαφέρον. Τουρίστας στην ίδια μου την χώρα :)

Οι φωτογραφίες είναι από το χωριό Σμίξη.

Υ.Γ. Τα τελεύταια μου post ήταν πολύ «βαρειά» οπότε η σύμπτωση ήταν μία πολύ καλή ευκαιρία να κάνω το κλίμα του blog μου πιο ανοιξιάτικο.

Νίκη δόξα πεζικό...

2007-03-06T21:43:00.000+02:00

...αίμα αίμα Τουρκικό (Ουγγρικό, Αλβανικό, Ελληνικό βάζετε ότι θέλετε).

Και ξαφνικά βγήκε στην φόρα ένα Video καταδρομέων το οποίο δείχνει ότι κατά την διάρκεια της εκπαίδευσης τους εκφράζονται ρατσιστικά για τρίτους. Όπως είναι αναμενόμενο η επίσημη αντίδραση ήταν πως το γεγονός ήταν «μεμονωμένο».

Πριν από ακριβώς 10 χρόνια (αν θυμάμαι καλά 10 χρόνια παρά μία μέρα, πρέπει να ήταν 7 Μαρτίου 1997) ήμουνα μέλος μιας στρατιωτικής παρέλασης η οποία γιόρταζε τα 50 χρόνια από την ένωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα.

Την θυμάμαι για διάφορους λόγους, ήταν η πρώτη μου (και τελευταία!) παρέλαση, μέχρι εκείνη την στιγμή πάντα είχα καταφέρει να τις αποφύγω, κουβαλούσα HK-11, άρα μου είχε «καταστραφεί» ο ώμος. Πάνω από όλα την θυμάμαι για ένα άλλο λόγο:

Στους επίσημους βρισκόνταν ο (τότε) πρόεδρος της Δημοκρατίας (η αυτού μεγαλειότης όπως τον είχε αποκαλέσει ο συνταγματάρχης που ήταν επικεφαλής της παρέλασης...) και οι υπόλοιποι (όχι όλοι αλλά πολλοί, δεν ξέρω πόσοι) φωνάζανε διάφορα συνθήματα σαν αυτό που έχω βάλει για τίτλο.

Θυμάμαι ακόμα πως σε κάποια φάση εν μέσω συνθημάτων περάσαμε μπροστά από δύο κοριτσάκια τα οποία επικροτούσαν και τους ανταπέδωσα την ευγένεια, το πιο ευγενικό που τους είπα πρέπει να ήταν «τι γελάς μωρή μαλακισμένο; Εγώ θα ψωφίσω στο μέτωπο όχι εσύ!», δίπλα μου ήταν ο αρχηγός του ουλαμού και ευτυχώς δεν άκουσε ή έκανε πως δεν άκουσε.

Ας σταματήσουμε τις υποκρισίες! Τέτοια συνθήματα στον Ελληνικό στρατό δεν είναι «μεμονωμένα» αλλά συνηθισμένα.

Πριν από 10 χρόνια με είχαν εξοργίσει τα συνθήματα τώρα πλέον με εξοργίζει η υποκρισία.

Κλείνοντας ας γράψω 2 ακόμα συνθήματα:
- Σόφια – Σόφια Βελιγράδι θα σπάσουμε τα σύνορα θα μπούμε σε ένα βράδυ.
- Με τ’ άρματα, με τ’ άρματα θα μπούμε μια βραδυά παρέλαση θα κάνουμε μπρος στην αγιά Σοφιά.

Η πλαστική σακούλα, το κιτ βελτίωσης και ο ...

2007-03-05T10:16:00.000+02:00

«Ναι και που λες βρήκα ένα κιτ βελτίωσης για το αυτοκίνητο και κοστίζει μόνο 2.5 χιλιάρικα».

Ο πωλητής στο mini-market του σταθμού ΟΣΕ Θεσσαλονίκης είχε μία πολύ σοβαρή συζήτηση με ένα θαμώνα. Δεν ήθελα να τον διακόψω αλλά μιας και διψούσα και είχα ταξίδι μπροστά μου το έκανα έστω και αν είχα τύψεις από τη ντροπή.

«Καλησπέρα, ένα μεγάλο μπουκάλι νερό».

«Και θα βγάζει 217 άλογα;» ρωτάει ο θαμώνας.

«Ναι» απαντάει ο πωλητής καθώς πηγαίνει προς το ψυγείο.

«90 λεπτά», μου λέει, χωρίς να με έχει κοιτάξει ακόμα, καθώς βάζει το μπουκάλι σε μία πλαστική σακούλα.

«Συγνώμη αλλά δεν θέλω πλαστική σακούλα» του λέω.

Μου δίνει το μπουκάλι με την σακούλα και του ξαναλέω «δεν χρειάζομαι πλαστική σακούλα».

Σε αυτό το σημείο με κοιτάει (σαν να είδε εξωγήινο) γυρνάει στον θαμώνα κάνει μία ειρωνική γκριμάτσα και συνεχίζουν την κουβέντα.

«Μα καλά δεν θα είναι μεγάλες οι ζάντες για την κούρσα σου;» ρωτάει ο θαμώνας.

«Όχι όσο είναι η μαλ.. σας» λέω από μέσα μου καθώς φεύγω...

Η ερμηνειά της ιστορίας και τα σχολικά βιβλία.

2007-02-28T13:36:00.000+02:00

Υποθέτω πως αρκετοί θα έχετε αναρωτηθεί για ποιο λόγο οι μαθήτες διδάσκονται ιστορία στο σχολείο, σε όλες τις χώρες, δεδομένου ότι είναι μία επιστήμη η γνώση της οποίας δεν είναι χρήσιμη στην επαγγελματική ζωή της συντριπτικής πλειοψηφίας των ανθρώπων.

Η συνηθισμένη απάντηση είναι για να γνωρίζουμε το παρελθόν μας, την καταγωγή μας, δηλαδή για να κατασκευάσει εθνικές ταυτότητες. Άλλοι, λιγότεροι, λένε ότι η ιστορία πρέπει να διδάσκεται για να έχουμε ένα «μπούσουλα» ώστε να παίρνουμε μαθήματα για την μελλοντική μας πορεία.

Σε κάθε περίπτωση η σχολική διδασκαλία της ιστορίας είναι η διδασκαλία μιας συγκεκριμένης έκδοσης της ιστορίας δηλαδή μιας ερμηνείας της. Μία κοινότυπη άποψη λέει πως είναι αδύνατον να μάθεις την πραγματική ιστορία αλλά πάντα θα γνωρίζεις μία ερμηνεία της γιατί ο συγγραφέας, δηλαδή ο ιστορικός (ελπίζω τουλάχιστον οι συγγραφείς της ιστορίας να είναι επαγγελματίες ιστορικοί), δεν θα καταφέρει να αποβάλει τα προσωπικά του πιστεύω απαγγέλοντας την ιστορία. Διαφωνώ, όποιος συγχέει τα πιστεύω του με την επιστήμη δεν είναι επιστήμονας, ιστορικός στην συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά προπαγανδιστής (δεν βρίσκω τον χαρακτηρισμό απόλυτα αρνητικό) των πολιτικών του πιστεύω. Φυσικά δέχομαι πως η ιστορία δεν είναι απόλυτη, νέες ανακαλύψεις γίνονται όλη την ώρα οπότε αλλάζει και η άποψη που μπορεί να έχουμε για ένα συγκεκριμένο γεγονός, αυτό όμως είναι χαρακτηριστικό της ιστορίας ως επιστήμης.

Για αυτό το λόγο γίνεται και ο σαματάς για το βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ δημοτικού. Αυτοί που φωνάζουν θέλουν να επιβάλλουν την δική τους ερμηνεία της ιστορίας. Το πρόβλημα είναι πως αυτοί δεν θέλουν να επιβάλλουν απλώς μία διαφορετική ερμηνεία αλλά μία «καθαρή» έκδοση της ιστορίας όπου αγιοποιεί την μία πλευρά (την Ελλάδα) και παρουσιάζει τους άλλους σαν εχθρούς που έχουν σαν μόνο σκοπό την καταστροφή μας.

Θα ξεφύγω από την εθνοκεντρική μας «μάχη» και θα αναφερθώ σε ένα ιστορικό γεγονός όπου κάποιος θα πίστευε πως δύσκολα μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές ερμηνείες, λόγο της έκτασης του, την σημασίας του και του γεγονότος ότι είναι πρόσφατο άρα υπάρχει πληθώρα πηγών: τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ξέρω τρεις διαφορετικές ερμηνείες (μπορεί να υπάρχουν 333) ή να το θέσω αλλιώς σύμφωνα με την αντίληψη που έχουν διαφορετικά έθνη για τον πόλεμο μπορώ να τα καταχωρίσω σε τρία «στρατόπεδα»*.

1. Ο πόλεμος ήταν η μεγαλύτερη μαλακία που έχει κάνει ποτέ η ανθρωπότητα. Η ένταση του, οι καταστροφές, οι σφαγές και τα εγκλήματα του πολέμου ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Είναι ένα κομβικό σημείο της ιστορίας μας, πρέπει να το έχουμε σαν παράδειγμα προς αποφυγή ώστε να μην το ξαναεπαναλάβουμε. Από τα παθήματα του πολέμου μάθαμε τι είναι το «κακό», το οποίο δεν είναι ένα συγκεκριμένο έθνος αλλά μία ιδεολογία κλπ. Αυτός είναι ένας από τους ιδρυτικούς «μύθους» της Ε.Ε. και τον συναντάς συνήθως στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης.

2. Ο πόλεμος ήταν εθνικό–απελευθερωτικός όπου οι ναζί μας βοήθησαν να απελευθερωθούμε από τους Ρώσους. Αυτή είναι η αντίληψη που κυριαρχεί στις Βαλτικές χώρες, όπου οι «κακοί» είναι οι Ρώσοι μιας και αυτοί ήταν οι εχθροί του έθνους, θέλω να πιστεύω πως δεν θεωρούν τους ναζί «καλούς». Ο πόλεμος ήταν ένα κομβικό σημείο του έθνους μας δεδομένου ότι σε αυτόν βλέπουμε την δημιουργία του.

3. Οι θυσίες και οι ηρωικές μάχες του έθνους μας ήταν καθοριστικές ώστε να κερδίσουν τον πόλεμο οι «καλοί», αν δεν υπήρχαμε εμείς ο πόλεμος είτε θα κρατούσε πολλά χρόνια ακόμα είτε θα κέρδιζαν οι ναζί. Αυτή την ερμηνεία την συναντάμε στην Σ. Ένωση (ο μεγάλος πατριωτικός πόλεμος) που στην συνέχεια την οικιοποιήθηκαν οι Ρώσοι, στην Γιουγκοσλαβία (τουλάχιστον ένα μέρος της), στην Ελλάδα ("Οι ήρωες πολεμάνε σαν Έλληνες") και σε ένα κομμάτι των ΗΠΑ (από τα επιχειρήματα των neo-cons ενάντια των Γάλλων για τον πόλεμο του Ιράκ). Ο πόλεμος χρησιμοποιείται για να αποδείξει την μοναδικότητα του έθνους και τα χαρακτηριστικά του που το κάνουν να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα έθνη.

Από τις 3 ερμηνείες ασπάζομαι την πρώτη. Είναι μία ερμηνεία η οποία προσπαθεί να μας διδάξει από τα σφάλματα του παρελθόντος και να μην κατασκευάσει στερεότυπα και μοναδικότητες. Οι άλλες δύο ερμηνείες δεν διδάσκουν τίποτα απλώς κατασκευάζουν μύθους.

Φοβάμαι πως θα αργήσω πολύ να την δω στα βιβλία της ιστορίας.

* Όποιος θέλει να δει τις διαφορετικές ερμηνείες μπορεί να ανατρέξει στον τύπο για την επέτειο για τα 60 χρόνια από το τέλος του πολέμου που έγινε στην Μόσχα τον Μάιο του 2005. Δύο σχετικά άρθρα: Russia's controversial celebrations και Who won World War II?

Ο εκσυγχρονισμός ως επιχείρημα ενάντια στα βιβλία της ΣΤ' δημοτικού.

2007-02-25T23:43:00.000+02:00

Νόμιζα πως η «μάχη» για τα βιβλία της ΣΤ’ Δημοτικού έχει σταματήσει αλλά έκανα λάθος. Ένα από τα «επιχειρήματα» ενάντια στο νέο βιβλίο είναι πως αυτό έχει γραφτεί σύμφωνα με τις διατάξεις(;) του εκσυγχρονισμού. Ο «μπαμπούλας» καλά κρατεί 3 χρόνια μετά το τέλος του. Μέχρι χθες την συγκεκριμένη κριτική την είχα ακούσει μόνο από εκπροσώπους των «πατριωτών». Χθες την διάβασα και από κάποιον που (θεωρητικά) ανήκει στον αντίθετο πολιικό χώρο, στην αριστερά: Αριστερά, Ιστορία και μνησικακία.

Μία μικρή παρένθεση. Χαίρομαι που ο εκσυγχρονισμός του κ. Σημίτη είναι τόσο ολοκληρωμένη θεωρία που καλύπτει ως και την ύλη των σχολικών βιβλίων. Νόμιζα πως ο εκσυγχρονισμός ήταν ένα πολιτικό σύνθημα, ένα κόλπο του marketing για να πουλήσει ψήφους. Λέτε να έσφαλα και εδώ; Όχι δεν έσφαλα και επειδή ο εκσυγχρονισμός του κ. Σημίτη δεν ξεπέρασε ποτέ το στάδιο του συνθήματος δεν έγινα ποτέ οπαδός του.

Θα αρχίσω τον σχολιασμό του κειμένου με τις προτάσεις: «Οι ίδιοι αρνούνται να κατανοήσουν ότι συμπλέουν με την εξουσία και τους μηχανισμούς της δεξιάς παράταξης που κυβερνά (sic) αυτόν τον τόπο.» και «Ας επιθέσουν όσα ψεύτικα (εκσυγχρονιστικά) παλίμψηστα επιθυμούν στην Ιστορία». Συγνώμη αλλά ο Καραμανλής είναι εκσυγχρονιστής; Ανήκει στην ομάδα Σημίτη; Μήπως είναι πληρωμένο Σημιτόφωνο; Ή μήπως είναι δελφίνος στο ΠΑΣΟΚ; Μία ελάχιστη συνοχή σε αυτά που γράφουμε δεν βλάπτει.

Όσον αφορά «Στην προσπάθειά τους να απαλείψουν, λέει, μίση και πάθη, διακρίσεις και εθνικοληρήματα» αυτή η προσπάθεια ξεκίνησε μετά τον Β’ ΠΠ στην Δυτική Ευρώπη με σκοπό να μην ξαναπροκαλέσουμε παγκόσμιο πόλεμο, παιδί αυτής της θεωρίας είναι η Ε.Ε. Ο εκσυγχρονισμός του κ. Σημίτη έγινε «ευρωπαϊστής» όταν είδε πως το σύνθημα πουλάει, δηλαδή απλό marketing. Η πολιτική της συμφιλίωσης με την Τουρκία ξεκίνησε το 1999 από τον κ. Παπανδρέου και στην συνέχεια την ασπάστηκε η τότε κυβέρνηση. Είπαμε μία ελάχιστη συνοχή σε αυτά που γράφουμε δεν βλάπτει. Είναι ανούσιο να αναφέρω πως η συγκεκριμένη πολιτική είναι επικερδής και για τις δύο χώρες, ίσως για αυτό δεν την επιβάλουμε.

Πάντως ο κ. Σταματόπουλος έχει δίκαιο εκεί που λέει «Είτε το θέλουν είτε όχι, κάποια στιγμή θα πέσουν επάνω στον Καραϊσκάκη ή στους Σοφιστές και ας μην τους διάβασαν ποτέ στο σχολείο τους, ας μην τους είπαν τίποτε οι παιδαγωγοί τους.». Ναι σίγουρα θα πέσουν, άλλωστε πέφτουμε όλοι μας όλη την ώρα, σε αυτά τα παραμυθάκια. Πως είμαστε απόγονοι του Αριστοτέλη, πως οι αγωνιστές του 1821 είχαν την ευλογία του Θεού κλπ. Άλλωστε τα γράφει και το Άρδην. Τραγικό.

Τέλος συμμερίζομαι την άποψη: «Οταν ωριμάσουν και καταλάβουν τι ανοησίες διάβαζαν θα γελάνε ή θα λυπούνται για την κατάντια της χώρας τους, της Παιδείας γενικότερα και της εκπαίδευσης ειδικά.» παρόλο που για εμένα είναι ευχή. Δεν έχω γνωρίσει πολλούς που να γελάνε με τις ιστορίες για το κρυφό σχολείο, για παράδειγμα, που μας έμαθαν.

Όποιοι χρειάζονται μπαμπούλες, πουλάνε φόβο, αναφέρονται στην ιστορία (και την αγιοποιούν), προσωποποιούν την ιστορία δίνοντας της μαγικές ικανότητες ή εφευρίσκουν θεωρίες συνομωσίας δεν είναι αριστεροί αλλά ακρό-δεξιοί. Όποιος ενδιαφέρεται να δει τους ορισμούς μπορεί να ανατρέξει στην ακαδημαϊκή βιβλιογραφία και δόξα στον Αλλάχ είναι και τεράστια και πολύ εύκολα προσβάσιμη.

Σίγουρα προτιμάω τα μαρκετίστικα «τρικ» από τους «μπαμπούλες».

Για την γυναίκα του Καίσαρα.

2007-02-23T19:55:00.000+02:00

Ο Economist της προηγούμενης εβδομάδας είχε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο (Charlemagne: Do as I say—or as I do? ο τίτλος είναι πολύ πετυχημένος) σχετικά με την διαφορετική νοοτροπία που χαρακτηρίζει τους πολιτικούς και τις κοινωνίες ανάμεσα τη Βόρεια και τη Μεσογειακή Ευρώπη.

Αφορμή ήταν η απόφαση του κ. Δήμα να αλλάξει την Mercedes που του παρέχει η Επιτροπή με ένα Toyota Prius.

Σύμφωνα με το άρθρο η «βόρεια» αντίληψη είναι ότι οι πολιτικοί πρέπει εκτός από το να παίρνουν τις ορθές αποφάσεις να δίνουν και το παράδειγμα στην κοινωνία, δηλαδή ο Επίτροπος Περιβάλλοντος πρέπει να δείχνει πως κάνει προσπάθειες για την προστασία του τομέα ευθύνης του, ενώ αντιθέτως η Μεσογειακή αντίληψη είναι ότι οι αρχές πρέπει να δημιουργούν το θεσμικό πλαίσιο, νομοθεσία κλπ, να την επιβάλλουν και ο τρόπος ζωής τους δεν έχει σημασία. Σαν παράδειγμα δίνει την μη κριτική των Γάλλων σοσιαλιστών στους gauche-caviar (αριστερά-χαβιάρι). Καλύτερο παράδειγμα είναι οι μεταρρύθμιση στην παιδεία που γίνεται στην χώρα μας αυτή την στιγμή. Ή άποψη μου είναι πως ο νέος νόμος, δεν κάνω κριτική στον νόμο per se, είναι πως δημιουργεί ένα σύστημα το οποίο είναι over-regulated και πως δεν πρόκειται ποτέ να εφαρμοστεί.

Το άρθρο κάνει και αυστηρή κριτική στον Tony Blair για τη συνήθεια που έχει να πηγαίνει ταξίδια σε «εξωτικά» μέρη και γενικά για το Life-style του. Για αυτό το λόγο τον καταχωρεί στους Μεσογειακούς.

Το άρθρο θέτει ένα ερώτημα: Πόσο χρωστάνε οι πολιτικοί στους πολίτες πέρα από την όσο το δυνατόν καλύτερη πολιτική τους κρίση. Στον Νότο απαντάμε σχεδόν καθόλου. Βόρεια των Άλπεων πιστεύουν πως οι πολιτικοί όχι μόνο πρέπει να παίρνουν σωστές αποφάσεις αλλά και να τις εφαρμόζουν. Επίσης θέτει και δύο αντιθέσεις: Νόμιμο vs Παράνομο και Ηθικό vs Ανήθικο.

Είμαι «οπαδός» της βόρειας αντίληψης. Πρώτον, ζω σε μία κοινωνία άρα είναι υποχρέωση μου να σέβομαι τον άλλο, άλλωστε απαιτώ και από αυτόν τον σεβασμό του. Δεύτερον, είμαι ενάντια σε μία κοινωνία η οποία μου ορίζει τις επιλογές μου ή να το πω ποιο σωστά η οποία έχει ένα θεσμικό καθεστώς που αν κάνω ένα λάθος, που σίγουρα κάποτε θα κάνω, θα το πληρώσω υπερβολικά ακριβά. Παράδειγμα ο Κ.Ο.Κ. (και θα είναι ακόμα χειρότερα με τον νέο), αν ένας αστυνομικός θελήσει να επιβάλλει τον νόμο θα μου γράψει πρόστιμα το ύψος των οποίων θα είναι αρκετές χιλιάδες ευρώ. Τρίτον, το αποτέλεσμα μιας over-regulated κοινωνία είναι οι τα μέλη της να μην σέβονται τους κανονισμούς κάτι που είναι φυσιολογικό και αυτονόητο.

Μία εξήγηση που δίνει το περιοδικό για τη διαφορετική νοοτροπία είναι η θρησκεία. Η σχέση προτεσταντών και Θεού είναι άμεση και προσωπική ενώ στους καθολικούς (υποθέτω και στους ορθόδοξους) γίνεται δία αντιπροσώπων, δηλαδή μέσω της εκκλησίας. Άρα κατ’ επέκταση στους πρώτους πιο πολύ σημασία έχουν οι πράξεις των ατόμων ενώ στους δεύτερους υπερτερεί το θεσμικό πλαίσιο.

Μία άλλη εξήγηση είναι η εμπειρία με δικτατορίες. Η θέση του άρθρου είναι ότι οι χώρες οι οποίες είχαν στο πρόσφατο παρελθόν δικτατορίες έχουν μία ποιο χαλαρή σχέση με τους κανόνες και καταλήγει λέγοντας ότι άνθρωποι που έχουν ζήσει σε καθεστώτα όπου «Whatever is Not Forbidden is Compulsory»* δικαιολογούνται να βλέπουν κυνικά και όχι κατακριτέα τις παραβάσεις των πολιτικών. Διαφωνώ. Το γεγονός ότι πριν από 35 χρόνια είχαμε χούντα δεν είναι δικαιολογία για να παρκάρει κάποιος στο πεζοδρόμιο ή να βλέπεις τον Πολύδορα με εμφάνιση easy rider χωρίς κράνος.

Για να χρησιμοποιήσω και την κοινότυπη έκφραση: Η Γυναίκα του Καίσαρα πρέπει να είναι και τίμια και να το δείχνει.

*Από το βιβλίο του T.H. White «The Sword in the Stone».

Μα ποιος είμαι; (ή αλλιώς 5 πράγματα για εμένα)

2007-02-21T11:37:00.000+02:00

Είμαι 19 ετών και σπουδάζω ρεφλεξολογία και επιστήμη των ταρό σε ΙΕΚ. Μιλάω 3 γλώσσες (Γαλλικά, Αγγλικά και Λεττονικά) και παράλληλα με τις σπουδές μου δουλεύω σαν μανακέν. Μου αρέσουν οι τέχνες (Τσαλίκης, Κατινάκι Γαρμπή) και μικρός έκανα 56 χρόνια πιάνο και ενώ παράλληλα διάβαζα Γαλλική λογοτεχνία έχω διαβάσει όλα τα Αστερίξ. Μου αρέσουν τα ταξίδια και θέλω να πάω στην Πράγα, στην Βιέννη και στην Βουδαπέστη. Όταν μεγαλώσω θα ήθελα να γίνω αεροσυνοδός ή να παρουσιάζω εκπομπές δίπλα στον Αρναούτογλου.

Δεν ήξερα αν θα απαντούσα σοβαρά ή αν θα αστειευόμουνα. Δεδομένου ότι δεν κρύβω και πολλά από την ζωή μου κέρδισε η πρώτη επιλογή. Για καλό ή για κακό.

1. Γεννήθηκα στην ηρωική Αθήνα το ένδοξο καλοκαίρι του 1973 αλλά μεγάλωσα στις Βρυξέλλες όπου πήγα σχολείο, πανεπιστήμιο και άρχισα την καλλιέργεια της καράφλας. Τα τελευταία χρόνια ζω στην Αθήνα. Η καλλιέργεια της καράφλας συνεχίζεται αλλά συνάμα διαφοροποίησα την παραγωγή μου αναπτύσωντας σιγά-σιγά και την πατροπαράδοτη και world famous Ελληνική μπάκα (μάνα όταν σου λέω ότι έχεις βάλει πολύ φαί το εννοώ!).

2. Πριν από δύο μήνες πραγματοποίησα την επιθυμία μου να πάρω ένα Χ διάστημα off. Ο σκοπός μου ήταν να ταξιδέψω σε μέρη μαγικά και ονειρεμένα. Σε αυτό το διάστημα έκανα αρκετά μικρά ταξίδια αλλά κανένα «βαρβάτο». Εν τω μεταξύ βαρέθηκα και άρχισα να στέλνω CVs. Πάει και ο μύθος του sabbatical year…

3. Στην ζωή μου είχα πολλά τυχερά. Το ποιο σημαντικό «τυχερό» μου είναι ότι μεγάλωσα σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον, ακόμα όμως να μου κάτσει το joker αλλά που θα πάει.

4. Έχω μετανιώσει για πολλές επιλογές μου. Αν διάλεγα μία τότε θα ήταν η παιδική μου απέχθεια στις γλώσσες κάτι που το πληρώνω ακόμα μιας και είμαι υπερβολικά ανορθόγραφος και δυσκολεύομαι όταν γράφω ένα κείμενο. Μεταξύ μας ποιο πολύ μετάνιωσα που δεν μίλησα σε μία ωραία Ολλανδεζούλα στο σχολείο μου, είχε απίστευτο κ.... εεεε μάτια ήθελα να γράψω.

5. Άρχισα το Blogging για να μπορώ να σχολιάζω στο blog του Νίκου Δήμου. Στην πορεία έγινα addicted και μέσω του μαγαζιού μου ζω με την ψευδαίσθηση ότι κάνω civic journalism ή τουλάχιστον ότι είμαι ένας ενεργός πολίτης (ή αλλίως και πολιτής και ενεργός). Με ενδιαφέρουν τα κοινά αλλά σπάνια εξασκώ το εκλογικό μου διακαιώμα (ή υποχρέωση) ίσως γιατί τα κόμματα επιλογής μου οι Οικολόγοι ή οι Φιλελεύθεροι, δεν υπάρχουν στην Ελλάδα. Χαίρομαι τον διάλογο με άτομα με διαφορετικές απόψεις αν εξαιρέσουμε τα φερέφωνα του εθνικισμού, του μίσους, της ξενοφοβίας κλπ (είτε προέρχονται από την άκρα Δεξιά είτε από την άκρα Αριστερά). Σε αυτές τις περιπτώσεις χάνω πολύ εύκολα την ψυχραιμία μου, δυστυχώς, όπως μπορείτε να δείτε και από σχόλια μου σε διάφορα blogs. Ναι πλέον μπορώ να πω πως είμαι ένα 100% πιστοποιημένο ψώνιο από τον Blogger.

Στο παιχνίδι θα βάλω τον κ. Δήμου, το alter ego του Google την ergotelina, τον doctor, τον manblogg, τον Chris Mantas και τον Johny B.Good.

Ευχαριστώ τον Michalakis και την Zoi20 για την πρόσκληση.

Υ.Γ Τελικά μου αρέσει πολύ η περιαυτολογία. Ίσως φτιάξω ένα νέο blog όπου θα γράφω μόνο για τον εαυτό μου, πως να το ονομάσω; ioannisk talks about ioannisk, οn ioannisk (θυμίζει και Malthus), τάδε έφη ioannisk (για να θυμηθούμε τους αρχαίους υμών πρόγονους) :)

Ο «καημένος» κύριος χριστόδουλος

2007-02-20T16:02:00.000+02:00

Η Καθημερινή της Κυριακής (18/2/2007) είχε αποσπάσματα από δύο επιστολές που έστειλε ο κ. χριστόδουλος σε ένα μέλος του ποιμνίου του. Οι επιστολές ήταν απάντηση στα γράμματα διαμαρτυρίας του κ. Σακαλάκ σχετικά με την διαμονή του κ. χριστόδουλου στο ξενοδοχείο George V στο Παρίσι πέρυσι τα Χριστούγεννα.

Οι επιστολές του είναι «πιστές» με την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του κ. χριστόδουλου:
Το Ψέμα: «Επειτα το ξενοδοχείο που έμεινα στο Παρίσι είναι 4 αστέρων. Πού έπρεπε δηλαδή να μείνω; Σε 2 αστέρων;». Σύμφωνα με το site του ξενοδοχείου (Four Seasons George V Paris) το ποιο φθηνό δωμάτιο κοστίζει 710 ευρώ η βραδυά. Τέτοια rates έχουν τα ξενοδοχεία 5+ αστέρων.
Η Κοροϊδία: «Δια τούτο και μη έχων κάρταν επήρα μαζί μου μερικά χρήματα, όσα υπελόγιζα ότι θα εξώδευον εκεί μετά του συνοδού μου διακόνου» Δηλαδή ο προκαθήμενος είναι και hippie! Παίρνει λίγα χρήματα (χόρτο είχε μαζί του;) και ξεκινάει για μία περιπέτεια σε άλλη χώρα. Έχει όμως δίκαιο. Ο καημένος είχε ξεχάσει το sleeping bag του και δεν μπόρεσε να κοιμηθεί στις όχθες του Σηκουάνα, όπως συνηθίζει.
Η Ύβρις: «Προτιμότερον μακράν απ’ αυτών παρά κοντά των. Είναι “γεννήματα εχιδνών”. Και έχουν την αποδοκιμασίαν μου κατενώπιον του Θεο». Εχιδνών άλλη μία ύβρις που προήλθε από τον «άγιο» λόγο του κ. χριστόδουλου.
Η Κακοήθεια: «Στο διπλανό ξενοδοχείο της ιδίας κατηγορίας με εκείνο που έμεινα εγώ, διέμεινεν, ως έμαθα εκ των υστέρων, η κ. Γιαννάκου, υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων». Σϋμφωνα με τα λεγόμενα του έμεινε σε ένα «ταπεινό» ξενοδοχείο 4 αστέρωνν, άρα που είναι το πρόβλημα;

Αλλά έμαθα και μία νέα πτυχή της προσωπικότητας του.
Η Μικρότητα: «Χωρίς αιδώ με κατηγορούν ότι πωλώ την Ορθοδοξίαν διότι θα μεταβώ εις τον Πάπαν, και παρακάτω υμνούν τον Πατριάρχην Βαρθολομαίον και τις οικολογικές του πρωτοβουλίες. Το ότι έχει εκείνος μεταβή επανειλημμένως στον Πάπα και μάλιστα περιβληθείς μανδύαν κ.λπ. αυτό δεν τους απασχολεί.». Μία ερώτηση όποιος έχει «οικολογικές του πρωτοβουλίες» τότε «πωλώ την Ορθοδοξίαν»;

«Αλλά όταν θέλει κανείς να ξεκουρασθή προτιμά άγνωστα μέρη για να έχει ησυχίαν» δεδομένου ότι μόλις τελειώσε την ξεκούραση του στην Ελβετία (είχε πάει πάλι για spa; Το Λουτράκι τον χαλάει;). Δεν έχει νόημα να συνεχίσω μπορείτε να διαβάσετε όλο το άρθρο εδώ: Χριστόδουλος: Ετσι πήγα στο «George V»

Μιας και μπήκα σε ένα bloggoπαιχνίδι να προτείνω και εγώ ένα: ψάξτε να βρείτε και τα 7 αμαρτήματα στο κείμενο του, δεν είναι και πολύ δύσκολο...

Η επιστροφή της Ρωσίας

2007-02-13T23:16:00.000+02:00

Σήμερα η Καθημερινή με πρωτοσέλιδο άρθρο και με ειδικό αφιέρωμα (Αρχισε δεύτερος Ψυχρός Πόλεμος, Το νέο πρόσωπο της «Αρκούδας» κύρηξε την αρχή του δεύτερου ψυχρού πολέμου, αντιγράφοντας τίτλους από ξένα ΜΜΕ ή μάλλον λέγοντας ότι μεταφέρει αυτά που γράφουν τα δυτικά ΜΜΕ (Vladimir Poutine dénonce l'unilatéralisme américain, Putin's speech: Back to cold war?, Russia and the Middle East: The bear is happy to be back). Αφορμή ήταν η ομιλία του κ. Πούτιν στην σύνοδο για την ασφάλεια του Μονάχου. Η επιστροφή του ψυχρού πολέμου ακούγεται συχνά τα τελευταία χρόνια, ή ποιο σωστά ακούγεται από τότε που ανέβηκαν οι τιμές της ενέργειας και η Ρωσία απέκτησε τεράστια πλεονάσματα, τόσο στο εμπορικό ισοζύγιο όσο και στον κρατικό προϋπολογισμό.

Τρία θέματα με απασχολούν από την υπόθεση:
- Υπάρχει πράγματι περίπτωση να ζήσουμε ένα νέο ψυχρό πόλεμο;
- Γιατί «πανηγυρίζουν» οι δημοσιογράφοι, τουλάχιστον αυτοί που γράφουν στην Καθημερινή σήμερα, και που συνήθως κατηγορούν την πολιτική των ΗΠΑ (και συχνά κάνουν πολύ καλά);
- Συμφέρει την Ελλάδα και τον πλανήτη μία ισχυρή Ρωσία με πρόεδρο τον κ. Πούτιν;

Υπάρχει πράγματι περίπτωση να ζήσουμε ένα νέο ψυχρό πόλεμο;
Ο «παλιός καλός» ψυχρός πόλεμος ήταν σχετικά απλός: Υπήρχαν δύο στρατόπεδα που τα χώριζε πολιτικά ένα ιδεολογικό χάσμα (να το θέσω απλοϊκά καπιταλισμός vs κομμουνισμός), τα δύο στρατόπεδα είχαν από έναν «αρχηγό» ο οποίος είχε χτίσει μία συμμαχία. Ο πλανήτης ήταν χωρισμένος στα δύο και μία χώρα πρακτικά δεν μπορούσε να είναι ουδέτερη. Τα δύο στρατόπεδα είχαν τεράστιους στρατούς με αυτονόητο σκοπό την εξόντωση του αντιπάλου, οι «αρχηγοί» μπορούσαν να πολεμήσουν σε οποιαδήποτε μέρος του πλανήτη.

Σήμερα κάνενα από αυτά τα χαρακτηριστικά δεν πληρείται. Αν υπάρχει ιδεολογικό χάσμα αυτό είναι μεγαλύτερο ανάμεσα στην Δυτική Ευρώπη και στους neo-cons παρά στην Ρωσία του Πούτιν και στις ΗΠΑ του Bush. Η Ρωσία δεν έχει δικιά της συμμαχία, αν εξαιρέσουμε 2-3 χώρες (Λευκορωσία, Αρμενία) πρώην μέλη της ΕΣΣΔ οι οποίες είναι ποιο πολύ αποικίες της και σίγουρα γεωστρατηγικά ανύπαρκτες. Στον πλανήτη υπάρχει μία υπερδύναμη και διάφορες χώρες που προσπαθούν να διαφοροποιηθούν (Βενεζουέλα, Ιράν, Β. Κορέα κλπ) δεν υπάρχει ένα αντίπαλο στρατόπεδο. «Τεράστιο» στρατό έχουν μόνο οι ΗΠΑ, ο στρατός της Ρωσίας ακόμα καταρέει, και μόνο οι ΗΠΑ μπορούν να πολεμήσουν σε όποιο σημείο του πλανήτη ήθελαν.

Αυτά όμως δεν απαντάνε το ερώτημα μου. Η απάντηση είναι σίγουρα όχι μιας και δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει υπερδύναμη η Ρωσία. Η Ρωσία πλουτίζει ή μάλλον ζει μόνο από τις πωλήσεις ενέργειας στον Δυτικό κόσμο, τις οποίες και χρειαζόμαστε στην Δύση, άρα δεν συμφέρει την Ρωσία να έρθει σε ρήξη με την Δύση, οπότε θα αρκεστεί στις δηλώσεις «μαγκιάς» του Πούτιν ανά τακτά διαστήματα με σκοπό να τονώσει τον εθνικισμό της χώρας του. Αν εξαιρέσουμε ότι είναι υπερβολικά ευάλωτη στις τιμές της ενέργειας αντιμετωπίζει τεράστια εσωτερικά προβλήματα, ο πληθυσμός της μειώνεται κάθε χρόνο, οι δημόσιες υπηρεσίες, ειδικά υγείας, είναι σε χείριστη κατάσταση. Επίσης αντιμετωπίζει και προβλήματα με εσωτερικούς πολέμους σε διάφορες επαρχίες της που θέλουν την ανεξαρτησία τους. Το ποιο γνωστό παράδειγμα είναι η Τσετσενία. Όχι μόνο αυτό αλλά αντιμετωπίζει και εξωτερικά προβλήματα. Η Κίνα που συνορεύει μαζί της και ίσως γίνει η επόμενη υπερδύναμη αναπτύσσεται ραγδαία και όλο και ποιο πολύ κινέζοι μετανάστες εποικούν τις ανατολικές επαρχίες της Ρωσίας. Σίγουρα όμως αν η Ρωσία κινδυνεύει από άλλες χώρες αυτές δεν ανήκουν στην Δϋση.

Το μέλλον της Ρωσίας, στην καλύτερη των περιπτώσεων, είναι να γίνει μία αρκετά ισχυρή περιφερειακή δύναμη αλλά σίγουρα δεν θα γίνει ξανά υπερδύναμη. Ο ψυχρός πολέμος απαιτεί τουλάχιστον δύο υπερδυνάμεις, μην το ξεχνάμε.

Θα συνεχίσω αύριο.

Place des Martyrs

2007-02-12T00:14:00.000+02:00

Ένα από τα λάθη που κάνουμε πολύ συχνά, ή τουλάχιστον που κάνω εγώ, είναι να μην προσέχουμε μέρη τα οποία μας είναι οικία. Συνήθως από τέτοια μέρη (ή κτίρια ή πλατείες) περνάμε δεκάδες φορές βιαστικοί και ποτέ δεν σταματάμε για να τα προσέξουμε και να τα απολαύσουμε.

Ένα από αυτά τα μέρη ήταν για εμένα η «Place des Martyrs» στις Βρυξέλλες.

Υποθέτω πως την πρώτη φορά που την είδα θα ήμουνα μαθητής, σίγουρα όμως σαν φοιτητής την είχα «επισκευτεί» ουκ ολίγες φορές μιας και σε αυτή την πλατεία πάρκαρα πολύ συχνά το αυτοκίνητο μου στις βραδινές εξόδους μου. Καθώς μεγάλωνα, άρα και ωρίμαζα, και άρχισα να εμπλουτίζω τα ενδιαφέροντα μου αποφάσισα να σταματήσω για να παρατηρήσω, επιτέλους, την πλατεία.

Οι πρώτες αναμνήσεις που έχω για την πλατεία είναι μία σκοτεινή πλατεία, πάντα βράδυ, νεκρή από κόσμο, περιτριγυρισμένη από εγκεταλελλειμένα κτίρια περασμένων αιώνων. Στη μέση πάντα υπάρχει ένας οβελίσκος ο οποίος εξέχει από ένα υπόγειο κτίσμα που μοιάζει με κατακόμβες.

Όταν επιτέλους αποφάσισα να πάω μέρα μόνο και μόνο για να παρατηρήσω την πλατεία η εντύπωση μου δεν άλλαξε πολύ: ηρεμία, παρόλο που είναι σε κεντρικότατο σημείο, τα κτίρια είναι του 18ου αιώνα και ήταν εγκαταλελλειμένα. ο οβελίσκος στην μέση της πλατείας έχει αγάλματα που αναπαριστούν μάχες και αν κρίνω από την μορφή τους, ρομαντικοί, και τα λεκτικά πρέπει να είναι του 1ου μισού του 19ου αιώνα. Υπάρχει μία μεταλλική πόρτα που οδηγεί στις «κατακόμβες» αλλά είναι κλειστή (δεν την έχω δει ποτέ ανοιχτή) και δεν υπάρχει πινακίδα που να λέει πότε μπορεί να τις επισκευτεί το κοινό.

Πριν από λίγα χρόνια είδα με χαρά πως τα κτίρια ανακαινίζονταν και πως μπορούσες να αγοράσεις διαμερίσματα. Ήθελα να τηλεφωνήσω να μάθω το κόστος από περιέργεια αλλά δεν το έκανα.

Φέτος, μετά την τελευταία μου επίσκεψη στην πλατεία, αποφάσισα να ψάξω στο Internet να βρω πληροφορίες για την πλατεία και βρήκα τα εξής:
- Στις κατακόμβες βρίσκονται τα οστά σχεδόν πεντακοσίων ανθρώπων που πέθαναν στη Βέλγικη επανάσταση.
- Η πλατεία σχεδιάστηκε το 1770 και η ανέργεση των κτιρίων τελείωσε το 1775.
- Μέχρι την ανέργεση των κτιρίων υπήρχαν λαχανόκηποι.
- Η αρχική ονομασία της πλατείας ήταν st-Michel.

Η αγαπημένη μου φωτογραφία είναι η τελευταία μιας και στο βάθος φαίνονται ουρανοξίστες που χτίζονται. Η ζωή σε μία πόλη συνεχίζεται.

Υ.Γ. Περισσότερες πληροφορίες: la place des Martyrs

Migrate στο νέο Blogger

2007-02-10T14:56:00.000+02:00

Πριν από λίγες μέρες υποχρεώθηκα να περάσω στο νέο Blogger. Έχοντας διαβάσει τα προβλήματα που είχαν παρουσιαστεί σε άλλα blogs, λάθος εμφάνιση των Ελληνικών nicknames, εμφάνιση κανονικών χρηστών σαν anonymous κλπ, αγχώθηκα που βρέθηκα προ τετελεσμένων.

Προσπάθησα να βρω αν υπάρχει αυτόματος τρόπος για να πάρω backup το blog μου και δεν βρήκα τίποτα.

Η λύση που ακολούθησα ήταν η εξής: Έσωσα κάθε post μου μαζί με τα comments σαν αρχείο “Web Archive” με κατάληξη ”.mht”, ο συγκεκριμένος τρόπος αποθήκευσης σώζει όλη την σελίδα σε ένα αρχείο μαζί με τις εικόνες.

Για να αποθηκεύσετε μία σελίδα HTML σαν αρχείο .mht: από τον browser επιλέξτε: File στην συνέχεια Save As και στο παράθυρο που εμφανίζεται επιλέξτε “Save as Type”, “Web Archive (single File)”. Αυτά είναι τα βήματα για τον Opera που χρησιμοποιώ καθώς και για τον IE, υποθέτω πως στους άλλους browsers θα είναι αντίστοιχα.

Αυτό που πρέπει να κάνω είναι να κοιτάξω κάθε post και όπου βλέπω ότι έχει καταστραφεί κάποιο nick να το σημειώσω σαν ένα νέο comment. Παράδειγμα μπορείτε να βρείτε εδώ.

Μπορείτε επίσης να σώσετε τις σελίδες σαν “HTML file with images”. Δεν το επέλεξα γιατί σώζει σε ξεχωριστό φάκελο τα αρχεία .css και τις εικόνες.

Σϊγουρα δεν είναι η καλύτερη λύση και είναι αρκετά κουραστική. Ακόμα δεν άρχισα τις διορθώσεις.

Τέλος ένα ακόμα πρόβλημα με την μεταφορά είναι ότι καταστρέφονται και τα ελληνικά που έχετε βάλει στο template. Αν δεν μπορείτε να πάρετε backup το αρχείο πριν το migration θα πρέπει να συγκρίνετε το νέο blog σας με κάποιο από τα backups και να το αλλάξετε από την κονσόλα διαχείρισης.

Καλή τύχη...

Low-cost airlines

2007-02-08T15:43:00.000+02:00

Την δεκαετία του ογδόντα τα αεροπορικά εισιτήρια Αθήνα – Βρυξέλλες κοστίζαν από 12.000 έως 16.000 Βέλγικα Φράγκα, δηλαδή από 300 έως 400 ευρώ. Ένα άλλο χαρακτηριστικό της εποχής ήταν πως αν αγόραζες τα εισιτήρια από την Ελλάδα κόστιζαν γύρω στα 2000 φράγκα (50 ευρώ) ποιο ακριβά.

Εκείνη την εποχή τα αεροπορικά ταξίδια στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν μονοπώλιο των κρατικών εταιριών. Δηλαδή την διαδρομή Αθήνα – Βρυξέλλες μπορούσε να την κάνει μόνο η Ελληνική κρατική εταιρία, η Ολυμπιακή, και η Βέλγικη κρατική εταιρία η Sabena, η οποία παρεπιμπτόντως χρεωκόπησε πριν από λίγα χρόνια.

Στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα η Ε.Ε. αποφάσισε να ανοίξει, ή αλλιώς να ελευθερώσει, την αγορά των αερομεταφορών και να επιτραπεί η ίδρυση ιδιωτικών εταιριών καθώς και να αρθεί ο περιορισμός που ανέφερα.

Το λογικό αποτέλεσμα ήταν να ιδρυθούν πολλές ιδιωτικές εταιρίες τόσο στην Ελλάδα (Aegean, axon, Hellas jet κ.α.) όσο και στο εξωτερικό. Ένα άλλο αποτέλεσμα της απελευθέρωσης ήταν η δημιουργία ενός νέου τύπου εταιριών, των αποκαλούμενων low-cost, οι οποίες περιορίζοντας το κόστος λειτουργίας τους (κάνοντας οι ίδιες τις πωλήσεις των εισιτηρίων, καταργόντας τα γεύματα κλπ) πρόσφεραν τιμές οι οποίες ήταν πολύ πιο χαμηλές από αυτές των «παραδοσιακών» εταιριών. Τα ποιο γνωστά και πετυχημένα παραδείγματα είναι η Βρετανική easyJet και η Ιρλανδική Ryanair.

Καμία από τις νέες Ελληνικές εταιρίες δεν ακολούθησε το παράδειγμα των low-cost εταιριών, ίσα-ίσα μερικές ήταν και ποιο «κυριλέ» από την Ολυμπιακή, γεγονός που δεν το καταλάβαινα και με παρεξένευε ως στρατηγική. Παρόλο που ανταγωνιζόντουσαν την Ολυμπιακή, μία εταιρία με κακή φήμη και εξ’ ίσου κακή ποιότητα υπηρεσιών, όλες οι εταιρίες χρεωκόπησαν με εξαίρεση την Aegean. Για να πω την κακία μου στην περίπτωση της axon χάρηκα μιας και ο ιδιοκτήτης της είναι έμπορος όπλων. Φυσικά είναι και έξυπνος, λίγες μέρες πριν ανακοινώσει την παύση λειτουργίας της εταιρίας μετέφερε την ιδιοκτησία των αεροπλάνων της σε άλλες εταιρίες του. Την ίδια περίοδο στην Ιρλανδία, χώρα μικρότερη από την Ελλάδα και το ίδιο απομακρυσμένη, ιδρύθηκε η Ryanair. Χρησιμοποιώντας πετυχημένα το μοντέλο μέσα σε 10 χρόνια έγινε μία από τις μεγαλύτερες αεροπορικές εταιρίες της Ευρώπης.

Σίγα – σιγά η Ελλάδα άρχισε και αυτή να μπαίνει στις προτεραιότητες των low-cost εταιριών, από τον Ιούνιο η easyJet θα πετάει και στο Παρίσι, αλλά είναι λυπηρό που καμία από αυτές δεν έχει την έδρα της στην Ελλάδα.

Πριν από λίγες εβδομάδες έκλεισα δύο εισιτήρια (Αθήνα – Λονδίνο και Αθήνα – Μιλάνο) και μου κόστισαν 230 ευρώ και τα δύο, επίσης ήθελα να πάω στην Σόφια για το τριήμερο της καθαράς Δευτέρας και το ποιο φθηνό εισιτήριο που βρήκα κόστιζε ήταν 240 ευρώ, το οποίο τελικά δεν αγόρασα μιας και έκρινα πως η τιμή ήταν υπερβολική για μία πτήση μιας ώρας. Ποιος είναι ο λόγος της διαφοράς στην τιμή; Σχεδόν αυτονόητος, τις δύο πρώτες πτήσεις τις εκτελεί και μία low-cost εταιρία (η easyJet) ενώ την δεύτερη την εκτελούν μόνο οι δύο (πρώην;) κρατικές εταιρίες.

Τελικά η φιλελεύθερη οικονομία δεν είναι ο απόλυτος «σατανάς». Όχι μόνο έπεσαν οι τιμές των εισιτηρίων αλλά και τα ταξίδια έπαψαν να είναι «ελιτιστικά». Για παράδειγμα, σχεδόν όλοι μπορούν να δώσουν 80 ευρώ για να πάνε 3 μέρες στο Milano πόσοι μπορούν να δώσουν 240 ευρώ για να πάνε στην Sofia;

Υ.Γ. όποιος ξέρει άλλες low-cost εταιρίες που πετάνε από την Ελλάδα τον παρακαλώ να μου τις πει.

Μπράβο στον κ. Δήμα

2007-02-05T15:34:00.000+02:00

Δεν είχα άποψη για τον Σταύρο Δήμα (επίτροπος στην Γενική Διεύθυνση περιβάλλοντος της Ε.Ε.), ή για να το θέσω πιο σωστά ήταν δύσκολο να έχω άποψη μιας δεν είχε ακουστεί καθόλου για περίπου μία δεκαετία μέχρι που η ΝΔ τον επέλεξε να είναι ο Έλληνας Επίτροπος στην τωρινή επιτροπή. Όταν έμαθα ότι θα γίνει Επίτροπος η πρώτη μου σκέψη ήταν πως θα συνεχιστεί η παράδοση που θέλει τους Έλληνες Επίτροπους να ψηφίζονται από τους χειρότερους.

Ίσως έκανα λάθος και να τον αδίκησα.

Χθες δίαβασα αυτό το άρθρο στο BBC: Commissioner risks row over car

Ο κ. Δήμας διάλεξε για επίσημο αυτοκίνητο το Toyota Prius αντί να διαλέξει μία «λιμουζίνα». Μπορεί η επιλογή του να είναι ένα απλό επικοινωνιακό τρικ αλλά το γεγονός ότι θα κυκλοφορεί με ένα αυτοκίνητο που κοστίζει 20.000 ευρώ αντί με μία «μαούνα» που κοστίζει 200.000, το γεγονός ότι το συγκεκριμένο αυτοκίνητο είναι από τα λιγότερα ρυπογόνα καθώς και ότι είναι διαθετημένος να πάει κόντρα στο lobby των Ευρωπαϊκών αυτοκινητοβιομηχανιών μου αφήνει μία πολύ θετική εντύπωση.

Τους τελευταίους μήνες έγινε της μόδας η καταστροφολογία για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τις κλιματολογικές αλλαγές από τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Στην συγκεκριμένη περίπτωση νομίζω πως ο κ. Δήμας δίνει ένα πολύ καλό παράδειγμα:

- Στην Ευρωπαϊκή βιομηχανία, λέγοντας τους ότι καιρός είναι να αρχίσουν να φτιάχνουν και αυτές αυτοκίνητα που ρυπαίνουν λιγότερο

- Αλλά και σε εμάς τους καταναλωτές, δίνοντας μας ένα καλό παράδειγμα περιβαλλοντολογικής ευθύνης.

Milano

2007-02-02T01:18:00.000+02:00

Στο Milano έχω «πάει» τρεις φορές.

Την πρώτη φορά, μαθητής ακόμα, το Milano ήταν ένας ενδιάμεσος σταθμός για την Βενετία μιας και ταξιδεύαμε με την τάξη μου με τρένο. Το μόνο που θυμάμαι ήταν πως τις 1-2 ώρες που μείναμε στον κεντρικό σταθμό της πόλης μας προσέγγιζε μία παρέα από τραβεστί. Υποθέτω πως το γεγονός ότι ήμασταν δεκαέξι ετών μας έκανε ιδιαίτερα ελκυστικούς.

Την δεύτερη φορά, φοιτητής πλέον, αποφάσισα με ένα παιδικό φίλο να έρθουμε στην Ελλάδα με τρένο αντί να πάρουμε αεροπλάνο. Ξανά το Milano ήταν μία ενδιάμεση στάση, μιας και ο τελικός προορισμός μας ήταν η Ancona. Το μόνο που θυμάμαι είναι πως ο φίλος μου πήγε να δει τα δρομολόγια των τρένων και να αγοράσει εισιτήρια ενώ εγώ τον περίμενα με τα πράγματα μας. Δεν έχω μάθει τον λόγο αλλά πρέπει να έκανε σχεδόν δύο ώρες για να αγοράσει τα εισιτήρια ενώ εγώ τον περίμενα στον κεντρικό σταθμό.

Το Milano δεν το είχα δει ακόμα αλλά είχα μάθει απ’ έξω την εσωτερική αρχιτεκτονική του σταθμού.

Την τρίτη φορά, φοιτητής ξανά, ερχόμουνα στην Ελλάδα με αυτοκίνητο με ένα συμφοιτητή. Καθώς πλησιάζαμε στην πόλη ο συμφοιτητής μου θέλησε να πάμε για καφέ στο Milano, εγώ δεν ήμουνα πολύ πρόθυμος αλλά αυτός επέμενε. Προσπάθησα να του εξηγήσω πως πρέπει να πάμε Ancona και καλό είναι να πάμε νωρίς γιατί δεν ξέρουμε πόση κίνηση θα συναντήσουμε, επίσης του είπα ότι ξέρω δύο-τρία πολύ ωραία μέρη στην Ancona για να σταματήουμε ή να πιούμε καφέ. Αυτός επέμενε, το τελευταίο μου επιχείρημα ήταν πως το Milano είναι μεγάλη πόλη και είναι ανούσιο να πάμε στα τυφλά δίχως να έχουμε ούτε έναν απλό τουριστικό χάρτη μαζί μας, τελικά ενέδοσα. Οδηγούσαμε στην πόλη ψάχνοντας ένα μέρος για να πιούμε καφέ αρκετή ώρα όσπου φτάσαμε στον κεντρικό σταθμό των τρένων. Εκεί τσαντίστηκα και του είπα: «οκ αυτό το μέρος το ξέρω πολύ καλά, φτάνει φεύγουμε για Ancona!».

Σήμερα πηγαίνω στο Milano για τέταρτη φορά, ελπίζω αυτή την φορά να μην δω ξανά μόνο τον κεντρικό σταθμό της πολής.

Φωτογραφίες από το Milano μπορείτε να δείτε στο blog του Doctor: Lugano & Milano

Gallipoli και 1204

2007-01-30T01:52:00.000+02:00

Κατά την διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου στην χερσόνησο Gallipoli της Τουρκίας ο Βρετανικός στρατός υπέστη μία από τις μεγαλύτερες ήττες του τον εικοστό αιώνα. Η Βρετανική (ως επί το πλείστον) επέμβαση κράτησε 11 περίπου μήνες και είχε σαν αποτέλεσμα, εκτός από την ήττα, να πεθάνουν πάνω από 20.000 Βρετανοί στρατιώτες. Συνολικά τα θύματα από όλες τις πλευρές ήταν περίπου 150.000 άτομα.

Την προηγούμενη Δευτέρα δείπνησα σε ένα Τουρκικό εστιατόριο στο Λονδίνο που ονομάζεται Gallipoli. Για τον λόγο που αναφέρω στη προηγούμενη παράγραφο παραξενεύτηκα (θετικά) και αμέσως έκανα την ακόλουθη σκέψη: Είναι δυνατόν να υπάρξει Βέλγικο εστιατόριο στην Ελλάδα και να ονομάζεται Baldwin ο 1ος;* Ένα παράδειγμα που δεν είναι και τόσο τυχαίο, όπως θα διαβάσετε στην συνέχεια, αλλά θα μπορούσα να παραθέσω πολλά άλλα.

Την επομένη είδα πως σε μερικά blogs (το αρχικό κείμενο Γιώργος Καραμπελιάς, 1204 - Η συνέντευξη, Γιώργος Καραμπελιάς, 1204- η Συνέντευξη Β' από την Mirandolina και μία απάντηση Η συνέντευξη, Β’ από την "Η καλύβα ψηλά στο βουνό") είχε γίνει θέμα η παρουσίαση ενός βιβλίου κάποιου Καράμπελια (έχει σχέση με το τραγούδι του Πανούση;) για το 1204. Αν κατάλαβα καλά από τα post της Mirandola η υπόθεση του βιβλίου είναι πως η άλωση της Κωνσταντινούπολης είναι το κυρίαρχο κομβικό σημείο του Ελληνισμού και θέτει τις σχέσης Ελλάδας με τον Δυτικό κόσμο σαν μία σχέση εμείς vs αυτοί, δηλαδή ότι οι Δυτικοί είναι ξένοι διαφορετικοί από εμάς. Επίσης υποστηρίζει ότι οι «αυτοί» έχουν σαν στόχο την «άλωση» του Ελληνισμού κλπ. Θα ήθελα να σημειώσω πως συντονιστής της συζήτησης ήταν ο Στάθης που αρθρογραφεί στην Ελευθεροτυπία. Δεν με εκπλήσει καθόλου.

Το πολιτισμικό μου σοκ ήταν νομίζω λογικό και πολύ φοβάμαι πως η απάντηση στην ερώτηση μου είναι πλέον αυτονόητη, δυστυχώς.

Την Τετάρτη πήγα σε μία απονομή πτυχίων από ένα πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν πόσοι πολλοί southeast Asians υπήρχαν, ειδικά στα πτυχία που σχετίζονται με την πληροφορική. Για να το θέσω ποιο σωστά αυτό που με εντυπωσίασε ήταν πόσοι λίγοι Δυτικοί (εμφανισιακά, πολλοί από τους southeast Asians είναι Βρετανοί πολίτες) υπήρχαν. Βασιζόμενος στην λίστα των αποφοίτων που μας έδωσαν υπολόγισα πως οι «λευκοί» δεν παιρνούσαν το 20%.

Η απάντηση μου στον κύριο Καράμπελια και στον κάθε κύριο Καράμπελια είναι η ακόλουθη:
- Υπάρχουν άνθρωποι με μέλλον και κατ’ επέκταση και κοινωνίες, αυτοί (αυτές) δεν χρειάζεται να κοιτάνε το παρελθόν και να φτιάχνουν «κομβικά σημεία», πάντα στο παρελθόν, μιας και ξέρουν πως έχουν μέλλον. Η αλλιώς αν γίνει κεντρικό θέμα μία συζήτηση σχετικά με το αν το 1204 ή το 555 ή το 1652 προ Χριστού είναι κομβικά σημεία ενός έθνους αυτό δείχνει πως το συγκεκριμένο έθνος δεν έχει μέλλον και για αυτό αναζητά «κομβικά σημεία» στον παρελθόν, τα οποία είναι εξ’ ορισμού φαντασιακά.
- Υπάρχουν ανοιχτοί, εξωστρεφείς άνθρωποι και κατ’ επέκταση κοινωνίες. Αυτοί (αυτές) είναι πιο πετυχημένοι και ευημερούν περισσότερο από τους κλειστούς (κλειστές) για τον απλούστατο λόγο ότι κερδίζουν από τον πλούτο της συναναστροφής (υποδοχής για τις κοινωνίες) με ανθρώπους από διαφορετικούς πολιτισμούς. Ανατρέχοντας το παρελθόν θα δούμε πως όλες οι κλειστές κοινωνίες ξεπεράστηκαν από τις ανοιχτές. Τέλος όταν βλέπουμε τους άλλους σαν εχθρούς θα γίνουν εχθροί μας, αν πω κάποιον μαλάκα θα μου πει ευχαριστώ ή θα ανταπαδώσει στο ίδιο ύφος;

Εϊναι τραγικό που πρέπει να τονίσω ότι η κοινωνία που ονειρεύεται ο κ. Καράμπελιας μόνο αρνητικά μπορεί να φέρει για την χώρα μας.

* Ο Baldwin ο 1ος της Κωνσταντινούπολης ήταν ο πρώτος λατίνος αυτοκράτορας του Βυζαντίου μετά την κατάκτηση της πόλης από τους Σταυροφόρους το 1204.

Βρε μανία με τα βιβλία της ΣΤ’ δημοτικού!

2007-01-27T03:28:00.000+02:00

Τελικά τα βιβλία της ΣΤ’ δημοτικού πάνε να γίνουν το hottest topic του Γενάρη.

Οι εθνικόφρονες διαμαρτύρονται πως τα βιβλία υποβαθμίζουν την Ελληνική επανάσταση επειδή δεν αφιερώνουν, για παράδειγμα, 200 σελίδες στην ηρωική άλωση της Τριπολιτσάς από τους ήρωες επαναστάτες και πως δεν αναφέρουν τα πραγματικά γεγονότα. Δηλαδή ότι οι 30.000 μουσουλμάνοι και εβραίοι που πέθαναν κατά την άλωση δεν σφαγιάστηκαν, όπως λένε οι ανθέλληνες, αλλά οι Έλληνες αγωνιστές μπαίνοντας στην πόλη πετούσαν στους «άλλους» τριαντάφυλλα. Όπως γνωρίζουμε όλοι τα τριαντάφυλλα έχουν αγκάθια και αυτά ήταν υπεύθυνα για τον θάνατο τους.

Χθες διάβασα στην Ναυτεμπορική την ερώτηση (Η CIA και τα κέρδη του Bill Gates πρότυπα στην ΣΤ' Δημοτικού;) που έκανε στην βουλή ο κύριος Θανάσης Λεβέντης, βουλευτής του ΣΥΝ της αριστεράς, της προόδου κλπ, σχετικά με το νέο βιβλίο των μαθηματικών.

Όπως θα διαβάσετε στο άρθρο οι ενστάσεις του είναι 2:
1) Χρησιμοποιείται σαν πηγή (σε υποσημείωση!!! σας παρακαλώ ο κ. Λεβέντης ξεκοκιάλιασε το βιβλίο για το καλό της νεολαίας μας) το world factbook της CIA. Το world factbook περιέχει πληροφορίες (δημογραφικά, οικονομία, κυβέρνηση κλπ) για τις περισσότερες χώρες του κόσμου, και από ότι γνωρίζω είναι αρκετά αξιόπιστο, δηλαδή είναι ένα Almanac σαν αυτό που εκδίδει ο Economist ή στην Γαλλία L’ etat du monde των εκδόσεων La decouverte κλπ άρα δεν είναι ένα πολιτικό κείμενο απλώς περιέχει γενικές πληροφορίες και αριθμούς. Θα μου πείτε πως είμαι ανθέλληνας και όταν θέλω να μάθω γενικές πληροφορίες για μία χώρα ανοίγω ένα browser και μπαίνω στο συγκεκριμένο site, μιας και μου παίρνει 3 λέπτα και είναι δωρεάν (οι almanac κοστίζουν τουλάχιστον 30 ευρώ). Για όσους το αγνοούν η άλωση του Ελληνισμού από πράκτορες κλπ θα αρχίσει από τις υποσημειώσεις.

2) Αντιθέτως συμφωνώ απολύτως με την δεύτερη ένσταση του κ. Λεβέντη! Είναι δυνατόν να χρησιμοποιείται σαν role model (όπως λέει ο ίδιος) ο Gates; Νομίζω πως σαν πρότυπο έπρεπε να πάρουμε τον Τσίπρα και η ερώτηση να είχε διατυπωθεί ως εξής: Για να διωριστεί κάποιος υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων από τον πρόεδρο του ΣΥΝ πρέπει να έχει συμπληρώσει 100 καταλήψεις (υπογεγραμμένες από τον καθοδηγητή του, αν αυτός δεν είναι διαθέσιμος μπορεί να πάρει βεβαίωση από τα ΚΕΠ της γειτονιάς). Έστω ότι ο μικρός Τσίπρας κάνει 7 καταλήψεις τον χρόνο από τα 12 του, σε ποια ηλικία θα τον διορίσει ο πρόεδρος του ΣΥΝ υποψήφιο δήμαρχο;

Σύντομο ανέκδοτο: Συγκρίνετε τι είχε κάνει ο Gates και ο Τσίπρας στην ηλικία του δεύτερου...

Αν ο κ. Λεβέντης ήταν λεβέντης (τι ωραία Αλβανική λέξη) οι ερωτήσεις του σχετικά με τα θέματα παιδείας στην βουλή θα ήταν οι πραγματικά κρίσιμες για μία δημοκρατία: Ανεξηθρησκεία (είναι δυνατόν να υπάρχουν εικόνες στις αίθουσες διδασκαλίας;), τα hate-speeches που συναντάς στα βιβλία κλπ, η ύλη δεν θα ήταν μία και μοναδική που θα ορίζεται από την κυβέρνηση. Αλλά θα μου πείτε πως αυτά τα θέματα απασχολούν τους αριστερούς και έχουν πολιτικό κόστος άρα καμία σχέση με τον Συνασπισμό του ότι προαιρίστε.

Άσχετο αλλά δε φοίτησα ποτέ σε ΣΤ’ δημοτικού. Μετά την Ε’ δημοτικού (εκεί σταματάει η «Ελληνική παιδεία μου») άλλαξα σχολείο και χώρα και πήγα σε ένα σχολείο που είχε 7 τάξεις στο γυμνάσιο με αποτέλεσμα να περάσω απ’ ευθείας στην 1η Γυμνασίου.

Υ.Γ. Παραθέτω και την ερώτηση του κ. Λεβέντη γιατί μετά από 7 μέρες το αρχείο της Ναυτεμπορικής είναι προσβάσιμο μόνο στους συνδρομητές. Παραθέτω μόνο την ερώτηση η οποία είναι δημόσια άρα δεν παραβαίνω πνευματικά δικαιώματα κλπ.
"1. Ιστοσελίδα της CIA επικαλούνται οι συγγραφείς του βιβλίου σε υποσημείωση για να τεκμηριώσουν στατιστικά στοιχεία σχετικά με τον πληθυσμό διάφορων χωρών του κόσμου. Eτσι, στο 11ο κεφάλαιο του σχολικού βιβλίου (σελ. 29), όπου αναφέρονται στοιχεία σχετικά με τον πληθυσμό της Κίνας, της Ινδίας, των ΗΠΑ και συνολικά της Γης, υποσημειώνεται ως πηγή πληροφόρησης η έκδοση της CIA "The World Fact book 2003".

Από την άλλη πλευρά, αγνοούνται φορείς όπως ο ΟΗΕ και η UNESCO ή εξειδικευμένα εκπαιδευτικά, επιστημονικά και ερευνητικά ιδρύματα που θα ήταν κατάλληλα να χρησιμοποιηθούν για την τεκμηρίωση σχετικών στοιχείων.

2. Σε άλλο σημείο του ίδιου βιβλίου στο τετράδιο εργασιών (κεφάλαιο 6ο σελ. 17, με τίτλο «Οι αριθμοί αναπαράγονται»), γίνεται λόγος σε σχετική άσκηση πολλαπλασιασμού για τα κέρδη του γνωστού επιχειρηματία Bill Gates ως εξής: "το 2003 κέρδιζε 5 λεπτά κάθε δευτερόλεπτο. Πόσα χρήματα κέρδιζε σε 1 λεπτό, σε 1 ώρα, σε 1 ημέρα, σε 1 μήνα, σε ένα έτος;». Η αχαλίνωτη κερδοσκοπία του ιδιοκτήτη της Microsoft τον καθιστά ένα είδος προτύπου στα μάτια των παιδιών και τα ωθεί στη μίμησή του"

Γενοκτονίες και «Γενοκτονίες», μέρος Β’.

2007-01-23T02:07:00.000+02:00

Πριν από λίγους μήνες, με αφορμή ένα ψήφισμα της Γαλλικής Βουλής που πoινικοποιούσε την άρνηση της «γενοκτονίας» των Αρμενίων, είχα γράψει ένα post στο οποίο υποστήριζα πως η κατάχρηση του όρου θα έχει σαν αποτέλεσμα να χάσει η λέξη την βαρύτητα της.

Πριν από λίγες μέρες διάβασα ένα απόσπασμα από μία ομιλία του Stephane Gerasimos (πρώην εκδότης του περιοδικού Herodote) σε μία εκδήλωση που έγινε στην Ισταμπούλ για την «γενοκτονία» των Αρμένιων τον Μάιο του 2005 και με την οποία συμφωνώ απόλυτα:

“
Πιστεύω ότι το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε δεν είναι: «Πρέπει άραγε να αναγνωρίσουμε την γενοκτονία»; (ή αν θέλετε : «να χαρακτηρίσουμε τα γεγονότα του 1915 - 1917 ως γενοκτονία;»), αλλά: «να αναγνωρίσουμε τη γενοκτονία για ποιο σκοπό;».

Σε αυτό επιχειρώ να σκιαγραφήσω κάποιες απαντήσεις.

1) Αν είναι για να μπορέσουν οι Αρμένιοι να ολοκληρώσουν το πένθος τους, λέω ναι.
2) Αν είναι για να μπορέσουν οι Τούρκοι να συμφιλιωθούν με την ιστορία τους, λέω δύο φορές ναι.
3) Αν είναι για να συμφιλιωθεί η Τουρκία με τη διεθνή κοινή γνώμη γενικά και με τους Αρμένιους ειδικότερα, λέω τρεις φορές ναι (με τη διευκρίνιση ότι, για εμένα, να αναγνωρίσουμε τη γενοκτονία σημαίνει να την αναγνωρίσουμε στην ιστορική της ιδιαιτερότητα και πραγματικότητα και όχι κατασκευάζοντας ένα αντίγραφο του Εβραϊκού ολοκαυτώματος.)
4) Αν είναι για να δημιουργήσουμε ένα σημείο αφετηρίας για νέες εθνικιστικές, εδαφικές κτλ διεκδικήσεις δηλαδή για νέες τραγωδίες στο μέλλον, λέω τρεις φορές όχι.
“

Η μόνη αλλαγή που θα έκανα στο κείμενο είναι ότι στο σημείο 4 λέω όχι 333 φορές.

Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο: Άκης Γαβριηλίδης, Η Αθεράπευτη Νεκροφιλία του Ριζοσπαστικού Πατριωτισμού, future, Αθήνα, 2006.

Νοικιάζονται διαδηλωτές

2007-01-17T15:20:00.000+02:00

Διάβασα χθες ότι μία Γερμανική εταιρία νοικιάζει διαδηλωτές.

Αυτή η είδηση με χαροποίησε πολύ. Όλο παραπονιόμαστε για την μη ανταγωνιστικότητα των Ελληνκών προϊόντων που έχει σαν αποτέλεσμα τις χαμηλές εξαγωγές προϊόντων και υπηρεσιών, καθώς και για την μη επαρκή τεχνογνωσία των Ελληνικών επιχειρήσεων.

Στον κλάδο των διαδηλώσεων η χώρα μας έχει, χωρίς καμία αμφιβολία, ένα τεράστιο συγκριτικό πλεονέκτημα.

Το άρθρο αναφέρει ότι στην Γερμανία υπάρχουν μόνο 312 διαθέσιμοι διαδηλωτές. Δεν μπορώ παρά να γελάσω ειρωνικά με την ανεπάρκεια που έχει η Γερμανία στον συγκεκριμένο κλάδο. Μόνο το ΠΑΜΕ μπορεί να μαζέψει 5.000 άτομα σε οποιαδήποτε γωνία της χώρας μας για ψύλλου πήδημα σε ελάχιστο χρόνο.

Φυσικά το πλεονέκτημα μας δεν περιορίζεται μόνο στην «πρώτη ύλη» αλλά και στην τεχνογνωσία. Η διαδήλωση χρειάζεται οργάνωση: logistics, μεταφορά των διαδηλωτών, συνθήματα κλπ. Δεν νομίζω να έχετε ξεχάσει πως τα ένδοξα eighties τα δύο μεγάλα κόμματα μάζευαν, πολύ χαλαρά μπορώ να πω, με πούλμαν, με τρένα ακόμα και με τρακτέρ, 1.000.000 κόσμο από όλη την Ελλάδα στις προεκλογικές συγκεντρώσεις τους;

Ακούς εκεί μόνο 312 άτομα, καημένοι Γερμανοί...

ΟΣΕ, μία δεύτερη σκέψη

2007-01-17T15:15:00.000+02:00

Πριν από λίγες μέρες είχα γράψει ένα post όπου έκανα κριτική στον ΟΣΕ για την καθυστέρηση που είχε το IC Express και για την έλλειψη ενημέρωσης.

Το σαββατοκύριακο ταξίδεψα με τον ΟΣΕ και τα τρένα ήταν στην ώρα τους, όχι μόνο αυτό αλλά το τρένο της επιστροφής έφτασε 5 λεπτά πιο νωρίς.

Το γράφω για να λέω και του ΟΣΕ το δίκαιο (και να μην "γκρινιάζω" όλη την ώρα).

Φυσικά δεν πιστεύω πως είναι μεγάλο επίτευγμα το γεγονός ότι τα τρένα έφτασαν στην ώρα τους, ειδικά σε ένα τόσο μικρό δίκτυο όσο του ΟΣΕ.

Τι με ενοχλεί στην αναθεώρηση του άρθρου 16.

2007-01-11T18:24:00.000+02:00

Είμαι υπέρ στην ελευθερία ίδρυσης ιδιωτικών και κερδοσκοπικών πανεπιστημίων, ναι δεν παίζω με τις λέξεις και δεν χρησιμοποιώ τους όρους «μη-κρατικά» και «μη-κερδοσκοπικά».

Από την υπόθεση της αναθεώρησης και την συζήτηση, μου δημιουργήθηκαν δύο προβληματισμοί.

- Η κυβέρνηση θα αναθεωρήσει το άρθρο και θα δώσει το δικαίωμα ίδρυσης μη-κρατικών και μη-κερδοσκοπικών ιδρυμάτων αλλά θα θέσει τόσους περιορισμούς, φοβούμενη τις αντιδράσεις των κομμάτων του «αντί-»* και του «τζακιού» των εκπαιδευτικών, που στην πράξη το νομοθετικό πλαίσιο θα είναι αποτρεπτικό στην τόσο στην αποτελεσματική λειτουργία όσο και στην ίδρυση αξιοπρεπών σχολών.

- Τα μη-κρατικά και μη-κερδοσκοπικά ιδρυμάτα που θα ιδρυθούν θα προσανατολίζονται σε πτυχία που θα οδηγούν στον διορισμό στο δημόσιο: Νοσηλευτές, δάσκαλοι, καθηγητές κλπ. Η παραγωγή (δεν με πειράζει αυτή η λέξη ούτε στην παιδεία) τέτοιων πτυχιούχων δεν είναι αρνητικό per se, ίσα-ίσα θα είναι κάτι πολύ θετικό αν ο σκοπός τους είναι να βγάλουν άριστους επαγγελματίες, άλλα φοβάμαι πως αυτά τα ιδρύματα θα εκπαιδεύουν τους φοιτητές τους στο να πετυχαίνουν στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ. Δηλαδή θα έχουμε πανεπιστήμια – φροντιστήρια και αυτό είναι τραγικό.

Να κάνω και μία πρόβλεψη; Σε 10 χρόνια οι απόφοιτοι του Deree θα έχουν περισσότερη ζήτηση από τους απόφοιτους των αντίστοιχων δημόσιων πανεπιστημίων και αυτό δεν σχετίζεται με την αναθεώρηση του άρθρου 16.

* δεν εννοώ το πολύ καλό περιοδικό αλλά το κόμματα της «αριστεράς» που το μόνο που παρουσιάζουν σαν «προτάσεις» και θέσεις είναι η μόνιμη αντίθεση και άρνηση: ενάντια σε αυτό, αντί του άλλου κλπ.

Ένα μικρό ανέκδοτο:

2007-01-09T22:59:00.000+02:00

Ο Blogger δουλεύει κανονικά...

Τι σειρά ηταν ο Χατζηνικολάου;

2007-01-07T13:22:00.000+02:00

Χθες έτυχε να δω 10 λεπτά τις "ειδήσεις" του Alpha, τα πρώτα 10 μου λεπτά ελληνικής τηλεθέασης για το 2007.

Το "θέμα" της εκπομπής ήταν κάποιος αξιωματικός τους στρατού ο οποίος, έναντι αμοιβής, έδινε τρελόχαρτα σε "επώνυμους" και σε εύπορους πολίτες.

Οκ και?

Πρέπει να εξοργίζομαι για αυτό το μη-θέμα;

Είναι κάτι άγνωστο και ασυνήθιστο ώστε να πρέπει να παραδέχομαι τους "δημοσιογράφους" του Alpha που φλυαρούν με τις ώρες στο κανάλι τους;

Το σύστημα με το οποίο δουλεύει ο Ελληνικός στρατός είναι το ακόλουθο:
Από την μία πλευρά υπάρχουν οι κληρωτοί που, αν όχι όλοι οι περισσότεροι, βλέπουν την θητεία τους ως αγγαρεία και από την άλλη είναι οι μόνιμοι, τα στελέχη..., που σε τεράστιο βαθμό, ανεξάρτητα με τις προθέσεις τους όταν μπήκαν στις στρατιωτικές σχολές, γίνονται δημόσιοι υπάλληλοι σε κάποια πρώιμη φάση της καρίερας τους.

Ο κανόνας για τους κληρωτούς είναι να βάζουν "βύσμα" (για να μην γενικεύω ας δεχτώ πως το κάνει μόνο το 99%) ώστε να έχουν όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες και αν είναι δυνατόν να υπηρετήσουν σπίτι τους ή ακόμα και καθόλου.

Ε μιας και το σύστημα είναι τέτοιο οι τηλέ-"επώνυμοι" και οι "λεφτάδες" που εξαγοράζουν, με την ευρεία έννοια της λέξης, την θητεία τους απλούστατα αρίστεψαν στο σύστημα που ονομάζεται Ελληνικός Στρατός, άρα: Μπράβο τους, αυτή είναι η κοινωνία μας, και η κοινωνία μας είναι τέτοια επειδή την δέχονται οι "απλοί" πολίτες. Αν ο "ανώνυμος" πολίτης, ο μικρός, ο μη-προνομιούχος (ας μην συνεχίσω την υπερβολή με τους χαρακτηρισμούς που θέλουν τον πολίτη αθώο και τις "ελίτ" ένοχες) ήθελε και επιδίωκε μία αξιοκρατική κοινωνία τότε η υπόθεση θα ήταν πράγματι σκανδαλώδης και προκλητική για την κοινωνία. Όμως, η όλη υπόθεση για εμένα είναι μία υποκρισία και τίποτε άλλο.

Υ.Γ. Να υποθέσω πως ο Χατζηνικολάου, οι Τραγκαουνάκηδες και οι άλλοι "ειδικοί" που το παίζουν βιασμένες παρθένες στα τηλεπαράθυρα, ήταν όλοι τους ΟΥΚάδες; Οι γιοι τους, οι ανιψιοί τους και οι γιοι των γνωστών τους θα υπηρετήσουν στα Ύμια;

Ο ΟΣΕ του 2007

2007-01-05T23:51:00.000+02:00

Χθες βράδυ πήγα στον σταθμό Λαρίσης να παραλάβω την κοπέλα μου που ερχόταν από την Θεσσαλονίκη. Το τρένο της ήταν το Intecity express η "ναυαρχίδα" του ΟΣΕ, σίγουρα θα θυμόσαστε τις πομπώδεις τελετές όταν γίνονται εγκαίνια μερικών χιλιομέτρων "σύγχρονων και Ευρωπαϊκών προδιαγραφών". Η διαδρομή κανονικά κρατάει 4 ώρες και 15 λεπτά. Το τρένο έπρεπε να φτάσει στις 23:16 και εγώ πήγα στον σταθμό κατά τις 11.

Μετά από λίγο τηλεφωνηθήκαμε και μου είπε πως το τρένο είχε καθυστέρηση. Είχα μόλις κοιτάξει τους πίνακες με τις ώρες άφιξης και δεν έλεγαν τίποτα για καθυστέρηση, τους ξανακοίταξα για να δω μήπως έχουν ενημερωθεί και πράγματι δεν έγραφαν τίποτα. Της είπα πως κάνει λάθος και πως το τρένο θα φτάσει στην ώρα του, άλλωστε είναι τρένο όχι αεροπλάνο.

Κατά τις 23:15 βγήκα στην αποβάθρα και άρχισα να περιμένω. Περίμενα, περίμενα, περίμενα. Για να μην το κουράζω το τρένο έφτασε στις 23 και 47.

31 λεπτά καθυστέρηση χωρίς καμία ειδοποίηση (ναι ακόμα οι πίνακες έλεγαν ότι το τρένο θα φτάσει στην ώρα του). 31 λεπτά καθυστέρηση σε ένα μέσο σταθερής τροχιάς που αντικειμενικά έχει μόνο μία γραμμή. 31 λεπτά καθυστέρηση για την "ναυαρχίδα" του ΟΣΕ.

Τις προηγούμενες μέρες χρησιμοποιήσα 3-4 φορές τρένο στο Βέλγιο. Για παράδειγμα την Παρασκευή 29/12 έκανα την διαδρομή Βρυξέλλες - Βατερλό γύρω στις 6 το απόγευμα, δηλαδή την ώρα αιχμής. Ακόμα χειρότερα είχε πιάσει φωτιά σε ένα βαγόνι σε έναν από τους 3 κεντρικούς σταθμούς των Βρυξελλών. Όλα τα τρένα, και ήταν πάρα πολλά, ήταν στην ώρα τους. Έχει πολύ πλάκα να ακούς τους Βέλγους να διαμαρτύρονται για τα "χάλια" της SNCB (Ο Βέλγικος ΟΣΕ).

Η περίφημη πραγματική σύγκλιση θα αργήσει πάρα πολύ, σίγουρα όμως μέχρι να πραγματοποιηθεί θα είμαστε θεατές σε πολλές πομπώδεις τελετές εγκαινίων μερικών χιλιομέτρων "σύγχρονων και Ευρωπαϊκών προδιαγραφών".

Θυμήθηκα και μία άλλη πρόσφατη ιστορία με τον ΟΣΕ του 21ου αιώνα. Πριν από λίγες μέρες είχα πάει στο Γκάζι, όταν πήγα να διασχύσω τις ράγες παρατήρησα πως κουνιόντουσαν οι μπάρες. Σταματάω και κοιτάω πως πράγματι κατέβαιναν οι μπάρες γιατί ερχόταν τρένο. Πρώτο σοκ η ελλιπέστατη σήμανση και πως δεν ήταν αυτόματες αλλά υπήρχε φύλακας (έτσι ονομάζεται;). Δεύτερο και καλύτερο σοκ, ο φύλακας κατέβαζε τις μπάρες με μανιβέλα, δεν υπάρχει ούτε αυτόματος μηχανισμός για να ανεβοκατεβαίνουν οι μπάρες.

Το τραγικό είναι πως αν αύριο κάποια κυβέρνηση αποφασίσει να ιδιωτικοποιήσει τον ΟΣΕ ή να τον εξυγιάνει θα βγουν οι Αλαβάνοι και θα λένε πως η κυβέρνηση ξεπουλάει την κρατική περιουσία. Θα μου πείτε πως έχει δίκαιο, μπάρες με μανιβέλα το 2007 είναι μουσειακό αντικείμενο άρα πρέπει να μείνουν στην περιουσία του κράτους :)))

Υ.Γ. Σήμερα δίαβασα στο BBC το ακόλουθο άρθρο: The bullet train bites in Taiwan. Η Ταϊβάν χώρα με πιο δύσκολη γεωγραφία από της Ελλάδας και πολύ ποιο πυκνοκατοικημένη απέκτησε bullet train για να συνδέει τις αντίστοιχες Αθήνα και Θεσσαλονίκη...

Quartier Européen

2007-01-03T21:21:00.000+02:00

Στις Βρυξέλλες η περιοχή που στεγάζονται οι κεντρικές υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ονομάζεται «Quartier Européen», δηλαδή «Ευρωπαϊκή Γειτονιά», και βρίσκονται σε ένα ρόμβο που έχει σαν όρια τις στάσεις Metro: Merode, Schuman, Art-Loi και τον σταθμό του τραίνου Luxembourg.

Τα βασικά κτίρια είναι:
Της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

Απέναντι βρίσκεται το κτίριο του Συμβουλίου της Ευρώπης

Λίγο πιο μακρυά το κτίριο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Όμως το αγαπημένο μου κτίριο της Ευρωπαϊκής Γειτονιάς είναι αυτό

Δεν σχετίζεται με το τις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης μιας και είναι το κεντρικό τζαμί των Βρυξελλών και παράλληλα και Ισλαμικό πολιτιστικό κέντρο. Πως να το κάνουμε η πρωτεύουσα της Ευρώπης είναι εξ’ ορισμού πολυπολιτισμική.

Υ.Γ. Σκέφτηκα αρκετά αν «έπρεπε» το πρώτο Post μου για το 2007 να είναι post γκρίνιας, αλλά έκανα το λάθος να δω για λίγο τον μακαριότατο στην ERT SAT την παραμονή της πρωτοχρονιάς και δεν κρατήθηκα.

Τι μου θυμίζει το China to tackle Olympic pollution;

2006-12-27T22:59:00.000+02:00

Διαβάζοντας αυτό το άρθρο στο BBC China to tackle Olympic pollution ένιωσα ένα déjà-vu.

- City authorities also plan to issue new bus and rail passes, with a special version planned for foreign visitors. Car use may be banned during the games.

- The International Olympic Committee has said it expects smog-choked Beijing to improve its poor air quality.

- IOC officials are due to visit the city in January to make a progress report on its preparations.

- However, the number of people choosing to commute by private car has grown even more quickly, up from about 23% to almost 30% in five years.

- City authorities experimented last month with a ban on car use, imposing a range of measures during the China-Africa (ή αλλιώς σύνοδος κορυφής της Ε.Ε. το 2003;) summit which they said removed 30% of vehicles from the roads.

Τι μου θυμίζουν όλα αυτά; Τι;

Whisky in the Jar

2006-12-20T13:14:00.000+02:00

Τα τελευταία χρόνια η σχέση μου με την μουσική δεν είναι η ίδια με αυτή της εφηβείας μου, δηλαδή δεν "παθιάζομαι" πλέον με συγκροτήματα, τι να κάνουμε γερνάω και εγώ...

Αυτό που παθαίνω είναι να ανακαλύπτω κάποιο κομμάτι, ή να μου λέει κάποιος για ένα κομμάτι και να κολλάω μαζί του, δηλαδή να το ακούω συνέχεια.

Αυτή την περίοδο 'εχω "κολλήσει" με το «Whisky in the Jar» των Thin Lizzy:

As I was going over the Cork and Kerry mountains
I saw Captain Farrell and his money he was countin'
I first produced my pistol and then produced my rapier
I said "stand and deliver or the devil, he may take ya"
Chorus
Musha ring dum-a-do-dum-a-da
Whack for my daddy-o
Whack for my daddy-o
There's whiskey in the jar-o
I took all of his money and it was a pretty penny
I took all of his money and I brought it home to Molly
She swore that she'd love me, never would she leave me
But the devil take that woman, for you know she tricked me easy
[chorus]
Being drunk and weary, I went to Molly's chamber
Taking Molly with me but I never knew the danger
For about six or maybe seven, in walked Captain Farrell
I jumped up, fired my pistols, and I shot him with both barrels,
[chorus]
Now some men like the fishin', and some men like the fowlin'
And some men like to hear, to hear the cannonballs a-roarin'
Me: I like sleepin', especially in my Molly's chamber
But here I am in prison, here I am with a ball and chain, yeah
[chorus]

Η ιστορία του τραγουδιού.

Άσχετο αλλά μήπως ήρθε η ώρα να μεταναστεύω στην Ιρλανδία;

Η Φυλή «ξέρω - ξέρω».

2006-12-17T20:46:00.000+02:00

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που δηλώνοιυν όλη την ώρα ότι ξέρουν. Για την ακρίβεια όταν τους λες κάτι απαντάνε «ξέρω - ξέρω», παρόλο που είσαι σίγουρος ότι δεν ξέρουν. Για αυτούς τους ανθρώπους λέω πως ανήκουν στην Φυλή «ξέρω - ξέρω».

Σε γενικές γραμμές ανήκω σε μία άλλη φυλή, την Φυλή «δεν ξέρω - δεν ξέρω» δεδομένου ότι σε γενικές γραμμές πράγματι δεν ξέρω για τα περισσότερα θέματα που συζητάνε οι παρέες ή που απασχολούν την ανθρωπότητα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της Φυλής «ξέρω - ξέρω» είναι τα gadgets και γενικά οι ηλεκτρονικές συσκευές.

Έχω μία ψηφιακή φωτογραφική μηχανή η οποία είναι ημί-αυτόματη δηλαδή προορίζεται για εμάς που ανήκουμε στην Φυλή «δεν ξέρω – δεν ξέρω». Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να σκοπεύσεις, να πατήσεις ελαφριά το κουμπί μέχρι να «λοκάρει» το focus και όταν ακουστεί το μπλινκ-μπλινκ τότε να πατήσεις το κουμπί δυνατά για να βγει η φωτογραφία.

Μερικοί φίλοι μου ανήκουν στην Φυλή «ξέρω - ξέρω». Όσες φορές (και είναι άπειρες που να πάρει) έχουν θελήσει να χρησιμοποιήσουν την μηχανή μου προσπαθώ να τους εξηγήσω την απλούστατη διαδικασία. Η απάντηση τους είναι η ακόλουθη: «ξέρω - ξέρω» (παράξενο...). Οι φωτογραφίες που βγάζουν είναι σαν το joker: Αν σου κάτσει!

Η φωτογραφία που ακολουθεί είναι έργο ενός μέλους της φυλής «ξέρω - ξέρω»...

Ευτυχώς το θέμα της φωτογραφίας είναι ο πίνακας «η Κραυγή» του Munch οπότε το ψυχεδελικό αποτέλεσμα της φωτογραφίας ταιρίαζει τέλεια.

Ο μακαριότατος στο Βατικανό.

2006-12-16T03:22:00.000+02:00

Την Πέμπτη ο πρόεδρος της Εκκλησίας της Ελλάδας έκανε επίσημη επίσκεψη στην έδρα της Δυτικής (Λατινικής) Εκκλησίας του Χριστού ή αλλιώς στην έδρα των Καθολικών στο Βατικανό.

Η πρώτη μου αντίδραση ήταν θετικότατη, επιτέλους τελειώνει άλλος ένας «ψυχρός πόλεμος», ο πρωκαθήμενος της Ελληνικής Εκκλησίας μπορεί να επισκέπτεται τον «μεγάλο σατανά» που εδρεύει σε μία γειτονική χώρα. Ακόμα θυμάμαι, σαν τεράστιο πολιτισμικό σοκ, τις αντιδράσεις της ιεράς (mon dieu!) συνόδου στην επίσκεψη του προηγούμενου Πάπα καθώς και στην επίσκεψη του μακαριότατου στο Βατικανό το 2004, επίσκεψη που τελικά ακυρώθηκε.

Η δεύτερη αντίδραση μου ήταν κάπως ποιο ψυχρή. Γιατί θα πρέπει να γίνεται τόσος «ντόρος» για ένα τέτοιο ταξίδι; Δεν θα έπρεπε να ήταν κάτι το εντελώς φυσιολογικό; Δεδομένου την ιστορία του Χ. άρχισαν να με ζώνουν διάφορα φίδια, μήπως είναι άλλο ένα βήμα στην προσπάθεια του κατασκευής προφίλ εθνάρχη;

Η τρίτη αντίδραση μου ήταν όταν διάβαζα την "Καθημερινή" της Παρασκευής. Είχε την επίσκεψη σαν κύριο θέμα, κάλυπτε όλη την τρίτη σελίδα, δηλαδή ΤΟ κύριο θέμα της ημέρας, με οπτική γωνία και τίτλους που δεν με ικανοποιούσαν. Όσοι θέλετε μπορείτε να διαβάσετε τα άρθρα στην ιστοσελίδα: www.kathimerini.gr

Η τέταρτη και τελική μου αντίδραση ήταν αυτή που διάβασα στον Le Monde της Παρασκευής: Le chef de l'Eglise grecque reçu au Vatican. Αρχικά μου φάνηκε παράξενο που αυτή η εφημερίδα είχε άρθρο σε κεντρικό σημείο την επίσκεψη του ακατανόμαστου, όμως διαβάζοντας το άρθρο κατάλαβα γιατί και προσυπογράφω τον επίλογο: “ Ce front commun antilaïque se retrouve dans la déclaration signée, jeudi, par les deux chefs d'Eglise qui se sont engagés à collaborer davantage "pour faire redécouvrir aux contemporains les racines chrétiennes du continent" ” Ναι αυτό το κοινό αντί-κοσμικό μέτωπο έχει σκοπό να μας επαναφέρει στις χριστιανικές «ρίζες» της Ευρώπης.

Ναι οι πλέον οπισθοδρομικοί θρησκευτικοί ηγέτες της Ε.Ε. συναντήθηκαν για να συζητήσουν θέματα στα οποία συμφωνούν 100%, για αυτό άλλωστε και η «ιερά» σύνοδος δεν αντέδρασε αυτή την φορά.

Πριν κλείσω δύο σχόλια από το άρθρο:
«Elle confirme surtout la sympathie du monde orthodoxe pour le nouveau pape, apprécié pour sa théologie conservatrice et son goût de la tradition en matière liturgique.» Δεν ξέρω αν πράγματι οι Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι (δεν είμαι ένας από αυτούς για να γνωρίζω) συμπαθούν τον νέο Πάπα επειδή είναι οπαδός της «sa théologie conservatrice» δηλαδή της συντηρητικής θεολογίας αλλά όπως κατάλαβαν και από το άρθρο είναι άτυχοι μιας και είναι μειόνοτητα στην Ε.Ε. (τουλάχιστον των 15). Ευτυχώς.

«Benoît XVI et Mgr Christodoulos ont partagé leurs inquiétudes devant la sécularisation accélérée du continent européen, la montée de la laïcité et de l'intolérance religieuse.» Αλήθεια ο ακατανόμαστος ανησυχεί για την έλλειψη θρησκευτικής ανέχειας στην Ευρώπη; Μπορεί να μου στείλει μία λίστα με τα τζαμιά της πόλης όπου ζω, δηλαδή της Αθήνας; Αν μπορέσει τότε ίσως να δικαιούται να έχει το θράσος να βγάζει κηρύγματα για «montée ... de l'intolérance religieuse.».

Ο νέος Κ.Ο.Κ.

2006-12-10T17:27:00.000+02:00

Για όσους δεν το γνωρίζουν αυτές τις μέρες ψηφίζεται ο νέος Κ.Ο.Κ. όπου σε γενικές γραμμές διπλασιαζεί τα πρόστιμα.

Ο Στ. Μάνος στην σημερινή Καθημερινή έχει ένα άρθρο που σχολιάζει πολύ εύστοχα την υποκρισία της υπόθεσης: Θα σώσουν ζωές τα βαριά πρόστιμα;.

Όλοι ξέρουμε ότι ο Κ.Ο.Κ. (και αυτός και οι επόμενοι) θα εφαρμόζεται επιλεκτικά και από την αστυνομία και, πάνω από όλα, από εμάς τους πολίτες.

Μήπως αντί για νέα αστρονομικά, ας χρησιμοποιήσω μία πιασάρικη λέξη, πρόστιμα θα έπρεπε να απαιτήσουμε από εμάς τους ίδιους τον σεβασμό των άλλων μέσω της εφαρμογής του Κ.Ο.Κ. και την αποτελεσματική επίβλεψη του από την αστυνομία;